அமாத்யாந்ஸுஹ்ரு'தஶ்சைவ ப்ரோவாச ஸ நராதிபஃ। பக்ஷயந்து பவந்தோ வை ஸ்வாதூநீமாநி ஸர்வஶஃ
அப்போது அந்த அரசர் தன் அமைச்சர்களும் நண்பர்களும் பார்த்து, 'இந்த இனிப்பான பழங்களை நீங்கள் அனைவரும் சாப்பிடுங்கள்' என்று சொன்னார்.
தாபஸைருபநீதாநி பலாநி ஸஹிதா மயா। ததோ ராஜா ஸஸசிவஃ பலாந்யாதாதுமைச்சத
தவசிகள் கொண்டு வந்த பழங்கள் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டன; பின்னர் அரசரும் அமைச்சர்களும் சேர்ந்து அந்தப் பழங்களைச் சாப்பிட விரும்பினர்.
விதிநா ஸம்ப்ரயுக்தோ வை ரு'ஷிவாக்யேந தேந து। யஸ்மிந்நேவ பலே நாகஸ்தமேவாபக்ஷயத்ஸ்வயம்
வழிபாடு முறையிலும் முனிவரின் வார்த்தையையும் பின்பற்றி, அந்தப் பழத்தில் இருந்த பாம்பை அரசர் தானே சாப்பிட்டார்.
ததோ பக்ஷயதஸ்தஸ்ய பலாத்க்ரு'மிரபூதணுஃ। ஹ்ரஸ்வகஃ க்ரு'ஷ்ணநயநஸ்தாம்ரவர்ணோऽத ஶௌநக
அவர் அந்தப் பழத்தைச் சாப்பிடும் போது, ஒரு சிறிய புழு தோன்றியது; அது குறுகியதும், கருஞ்சிறு கண்களும், செம்பு நிறமும் கொண்டதாக இருந்தது, ஓ சௌனகா.
ஸ தம் க்ரு'ஹ்ய ந்ரு'பஶ்ரேஷ்டஃ ஸசிவாநிதமப்ரவீத்। அஸ்தமப்யேதி ஸவிதா விஷாதத்ய ந மே பயம்
அதை எடுத்த அரசர் தன் அமைச்சர்களிடம், 'சூரியன் மறைகிறது; இன்று எனக்கு விஷம் பயமில்லை' என்று கூறினார்.
ஸத்யவாகஸ்து ஸ முநிஃ க்ரு'மிர்மாம் தஶதாமயம்। தக்ஷகோ நாம பூத்வா வை ததா பரிஹ்ரு'தம் பவேத்
ஆனால் அந்த முனிவர், உண்மையாகப் பேசுபவர், 'இந்தப் புழு என்னை கடிக்கும்; அது தக்ஷகன் எனப்படும்; இதுவே நிறைவேறும்' என்று சொன்னார்.
தே சைநமந்வவர்தந்த மந்த்ரிணஃ காலசோதிதாஃ। ஏவமுக்த்வா ஸ ராஜேந்த்ரோ க்ரீவாயாம் ஸந்நிவேஶ்யஹ
அமைச்சர்கள் காலம் வந்ததால் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; அரசர் அவ்வாறு கூறி, அந்தப் புழுவைத் தன் கழுத்தில் வைத்தார்.
க்ரு'மிகம் ப்ராஹஸத்தூர்ணம் முமூர்ஷுர்நஷ்டசேதநஃ। ப்ரஹஸந்நேவ போகேந தக்ஷகேணாபிவேஷ்டிதஃ
மரணத்தை விரும்பி, அறிவிழந்து, அவர் சிரித்தபடியே அந்தப் புழுவை விரைவாக வைத்தார்; சிரிப்புடன் இருந்தபோதே தக்ஷகன் தன் பிணையால் அவரை சுற்றிக் கொண்டான்.
தஸ்மாத்பலாத்விநிஷ்க்ரம்ய யத்தத்ராஜ்ஞே நிவேதிதம்। வேஷ்டயித்வா ச போகேந விநத்ய ச மஹாஸ்வநம்। அதஶத்ப்ரு'திவீபாலம் தக்ஷகஃ பந்நகேஶ்வரஃ
அந்தப் பழத்திலிருந்து வெளியே வந்த தக்ஷகன், அரசருக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டபடி, பிணையால் சுற்றி, பெரும் சத்தத்துடன் கரைந்து, பூமியின் அரசனை கடித்தான்.
தம் ததா மந்த்ரிணோ த்ரு'ஷ்ட்வா போகேந பரிவேஷ்டிதம்। விஷண்ணவதநாஃ ஸர்வே ருருதுர்ப்ரு'ஶதுஃகிதாஃ
அவரை பாம்பின் பிணையால் சுற்றப்பட்டதாக அமைச்சர்கள் பார்த்து, அனைவரும் முகம் சோகமாகி, மிகுந்த துயரத்தில் அழுதார்கள்.
தம் து நாகம் ததோ த்ரு'ஷ்ட்வா மந்த்ரிணஸ்தே ப்ரதுத்ருவுஃ। அபஶ்யந்த ததா யாந்தமாகாஶே நாகமத்புதம்
பின்னர் அந்த நாகத்தை பார்த்த அமைச்சர்கள் அஞ்சித் தப்பி ஓடினர்; அந்த அதிசயமான நாகம் ஆகாயத்தில் சென்றதை அவர்கள் பார்த்தனர்.
ஸீமந்தமிவ குர்வாணம் நபஸஃ பத்மவர்சஸம்। தக்ஷகம் பந்நகஶ்ரேஷ்டம் ப்ரு'ஶம் ஶோகபராயணாஃ
ஆகாயத்தின் எல்லையைப் போல் தோன்றும், தாமரைப்போல் பிரகாசிக்கும் பாம்புகளுக்குள் சிறந்த தக்ஷகனை அவர்கள் பார்த்து, மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கினார்கள்.
ததஸ்து தே தத்க்ரு'ஹமக்நிநா வ்ரு'தம் ப்ரதீப்யமாநம் விஷஜேந போகிநஃ। பயாத்பரித்யஜ்ய திஶஃ ப்ரபேதிரே பபாத தச்சாஶநிதாடிதம் யதா
பின்னர் அந்த வீடு, நாகத்தின் விஷத்தால் எரிந்துக் கொண்டிருந்தது; அச்சத்தில் அனைவரும் திசைதோறும் ஓடி விட்டனர்; அது மின்னல் தாக்கியதுபோல் இடிந்து விழுந்தது.
ததோ ந்ரு'பே தக்ஷகதேஜஸாஹதே ப்ரயுஜ்ய ஸர்வாஃ பரலோகஸத்க்ரியாஃ। ஶுசிர்திஜோ ராஜபுரோஹிதஸ்ததா ததைவ தே தஸ்ய ந்ரு'பஸ்ய மந்த்ரிணஃ
பின்னர், அரசர் தக்ஷகனின் சக்தியால் வீழ்ந்தபோது, எல்லா இறப்புக்கான சடங்குகளும் செய்யப்பட்டது; தூய பிராமணரும், அரசரின் புரோகிதரும், அமைச்சர்களும் அவ்வாறே செய்தார்கள்.
ந்ரு'பம் ஶிஶும் தஸ்ய ஸுதம் ப்ரசக்ரிரே ஸமேத்ய ஸர்வே புரவாஸிநோ ஜநாஃ। ந்ரு'பம் யமாஹுஸ்தமமித்ரகாதிநம் குருப்ரவீரம் ஜநமேஜயம் ஜநாஃ
அந்த நகரில் உள்ள மக்கள் அனைவரும் கூடிவந்து, அந்த சிறுவனான அவன் மகனை அரசனாக அறிவித்தார்கள். அவர்கள், பகைவர்களை வென்ற குருகுலத்தின் சிறந்தவன் ஜனமேஜயனைத் தங்கள் அரசனாக அழைத்தார்கள்.
ஸ பால ஏவார்யமதிர்ந்ரு'போத்தமஃ ஸஹைவ தைர்மந்த்ரிபுரோஹிதைஸ்ததா। ஶஶாஸ ராஜ்யம் குருபும்கவாக்ரஜோ யதாऽஸ்ய வீரஃ ப்ரபிதாமஹஸ்ததா
அப்பொழுது அந்த சிறுவயதான, உயர்ந்த மனம் கொண்ட அரசன், அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் உடன் இருந்து, தன் வீரவீரனான பெரிய தாத்தா ஆட்சி செய்ததுபோல் நாட்டை ஆட்சி செய்தான்.
ததஸ்து ராஜாநமமித்ரதாபநம் ஸமீக்ஷ்ய தே தஸ்ய ந்ரு'பஸ்ய மந்த்ரிணஃ। ஸுவர்ணவர்மாணமுபேத்ய காஶிப வபுஷ்டமார்தம் வரயாம்ப்ரசக்ரமுஃ
பின்னர், அந்த பகைவர்களைத் துன்புறுத்தும் அரசனைப் பார்த்து, அவன் அமைச்சர்கள் காசி நாட்டைச் சேர்ந்த சுவர்ணவர்மனிடம் சென்று, அவன் மகளை வம்சத்திற்காக வரன் கேட்க முயன்றார்கள்.
ததஃ ஸ ராஜா ப்ரததௌ வபுஷ்டமாம் குருப்ரவீராய பரீக்ஷ்ய தர்மதஃ। ஸ சாபி தாம் ப்ராப்ய முதா யுதோऽபவ- ந்ந சாந்யநாரீஷு மநோ ததே க்வசித்
அப்போது அந்த ராஜா, தர்மத்துக்கு ஏற்ப யோசித்து, அழகான மகளை குருகுலத்தின் சிறந்தவரான ஜனமேஜயனுக்கு கொடுத்தான். அவளை பெற்ற பிறகு, அவன் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான்; மற்ற எந்த பெண்ணிலும் அவன் மனம் செல்லவில்லை.
ஸரஃஸு புல்லேஷு வநேஷு சைவ ப்ரஸந்நசேதா விஜஹார வீர்யவாந்। ததா ஸ ராஜந்யவரோ விஜஹ்ரிவாந் யதோர்வஶீம் ப்ராப்ய புரா புரூரவாஃ
மலர்ந்த ஏரிகளிலும் காட்டிலும், மகிழ்ச்சியான மனதுடன் அந்த வீரமிகு அரசன் உலவினான். முன்னர் புரூரவாஸ், ஊர்வசியை பெற்றபோது எவ்வாறு ஆனந்தமடைந்தாரோ, அதுபோல் அந்த அரசனும் மகிழ்ந்தான்.
வபுஷ்டமா சாபி வரம் பதிவ்ரதா ப்ரதீதரூபா ஸமவாப்ய பூபதிம்। பாவேந ராமா ரமயாம்பபூவ தம் விஹாரகாலேஷ்வவரோதஸுந்தரீ
அழகும் நல்லொழுக்கமும் கொண்ட வபுஷ்டமா, அரசனை பெற்றவுடன், அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தாள். அவள், அந்த அரசனுக்கு, உள் மாளிகையில் உள்ள பெண்களில் அழகில் சிறந்த ராமைபோல் ஆனாள்.
ஏதஸ்மிந்நேவ காலே து ஜரத்காருர்மஹாதபாஃ। சசார ப்ரு'திவீம் க்ரு'த்ஸ்நாம் யத்ரஸாயம்க்ரு'ஹோ முநிஃ
அதே நேரத்தில், பெரிய தவசு ஜரத்காரு என்ற முனிவர், எங்கும் இல்லாமல், பூமியெல்லாம் சுற்றி நடந்தார்.
சரந்தீக்ஷாம் மஹாதேஜா துஶ்சராமக்ரு'தாத்மபிஃ। தீர்தேஷ்வாப்லவநம் குர்வந்புண்யேஷு விசசார ஹ
அழுக்காறு இல்லாதவரால் செய்ய முடியாத கடினமான விரதங்களை மேற்கொண்டு, அந்த ஒளிவீசும் முனிவர், புனிதமான தலங்களில் நீராடி, புனித இடங்களில் உலவினார்.
வாயுபக்ஷோ நிராஹாரஃ ஶுஷ்யந்நஹரஹர்முநிஃ। ஸம் ததர்ஶ பித்ரூ'ந்கர்தே லம்பமாநாநதோமுகாந்
காற்றை மட்டுமே உணவாக கொண்டு, உண்ணாமல், தினம் தினம் சுருங்கி, அந்த முனிவர் ஒரு பள்ளத்தில் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் தன் முன்னோர்களை பார்த்தார்.
ஏகதந்த்வவஶிஷ்டம் வை வீரணஸ்தம்பமாஶ்ரிதாந்। தம் தந்தும் ச ஶநைராகுமாததாநம் பிலேஶயம்
அவர்கள் ஒரு வாடை தண்டு மீதுள்ள ஒரே ஒரு நூலைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த நூலை ஒரு துளையில் வாழும் எலி மெதுவாக கடித்து கொண்டிருந்தது.
நிராஹாராந்க்ரு'ஶாந்தீநாந்கர்தே ஸ்வத்ராணமிச்சதஃ। உபஸ்ரு'த்ய ஸ தாந்தீநாந்தீநரூபோऽப்யபாஷத
உணவு இல்லாமல், மெலிந்து துயருற்று, தங்கள் பாதுகாப்பை விரும்பி, அந்த முனிவர் அவர்களிடம் சென்று, தானும் துயரமடைந்தவர் போல பேசினார்.
கே பவந்தோऽவலம்பந்தே வீரமஸ்தம்பமாஶ்ரிதாஃ। துர்பலம் காதிதைர்மூலைராகுநா பிலவாஸிநா
நீங்கள் யார்? இந்த வாடை தண்டு மீது, ஒரு பள்ளியில் வாழும் எலி கடித்து வரும் இந்த பலவீனமான வேர் மீது நம்பிக்கையுடன் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
வீரணஸ்தம்பகே மூலம் யதப்யேகமிஹ ஸ்திதம்। தத்பப்யயம் ஶநைராகுராதத்தே தஶநைஃ ஶிதைஃ
இந்த வாடை தண்டில் மீதமுள்ள ஒரே வேர் கூட, கூரிய பற்கள் கொண்ட அந்த எலி மெதுவாக கடித்து வருகிறது.
சேத்ஸ்யதேऽல்பாவஶிஷ்டத்வாதேததப்யசிராதிவ। ததஸ்து பதிதாரோऽத்ர கர்தே வ்யக்தமதோமுகாஃ
இப்போது மீதமுள்ள வேர் சிறிதாகவே இருப்பதால், அது விரைவில் முறியும்; அப்பொழுது நீங்கள் அனைவரும் இந்த பள்ளத்தில் தலைகீழாக விழுவீர்கள் என்பது தெளிவாகிறது.
அத்ர மே துஃகமுத்பந்நம் த்ரு'ஷ்ட்வா யுஷ்மாநதோமுகாந்। க்ரு'ச்ச்ராமாபதமாபந்நாந்ப்ரியம் கிம் கரவாணி வஃ
உங்களை இப்படித் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டு, கடும் துயரத்தில் இருப்பதைப் பார்த்து எனக்கு துயரம் ஏற்பட்டது. உங்களுக்கு என்ன உதவி செய்யலாம்?
தபஸோऽஸ்ய சதுர்தேந த்ரு'தீயேநாத வா புநஃ। அர்தேந வாபி நிஸ்தர்துமாபதம் ப்ரூத மா சிரம்
என் தவப்பலனில் நான்கில் ஒரு பங்கு, மூன்றில் ஒரு பங்கு, அல்லது பாதியை எடுத்துக்கொண்டு இந்த அபாயத்திலிருந்து விடுபட விரும்பினால், தயங்காமல் சொல்லுங்கள்.