யந்மாம் ப்ரார்தயஸே ஹந்துமநாகஸமிஹாகதம்। தஸ்மாத்த்வாம் பூர்வமேவாஹம் நேஷ்யாமி யமஸாதநம்
நான் எந்த குற்றமும் செய்யாமல் இங்கு வந்துள்ளேன்; நீ என்னை கொல்ல விரும்புகிறாய். அதற்கு முன், நான் உன்னை யமலோகத்துக்கு அனுப்புவேன்.
த்ரு'ஷ்ட்வா தம் ப்ரஹரிஷ்யந்தம் பல்குநம் த்ரு'டதந்விநம்। கிராதரூபீ ஸஹஸா வாரயாமாஸ ஶம்கரஃ
அர்ஜுனன் அம்பை எய்ய தயாராக இருந்ததைப் பார்த்து, கிராதன் வேஷத்தில் இருந்த சங்கரன் திடீரென இடைமறித்தார்.
மயைஷ ப்ரார்திதஃ பூர்வம் நீலமேகஸமப்ரபஃ। அநாத்ரு'த்யைவ தத்வாக்யம் ப்ரஜஹாராத பல்குநஃ
இவன், கரிய மேகத்தைப் போல ஒளிரும் உருவத்துடன், முன்பே நான் விரும்பியவன். ஆனால் என் வார்த்தைகளை கவனிக்காமல், பாகவன் அப்போது தனது அம்பை விடுத்தான்.
கிராதஶ்ச ஸமம் தஸ்மிந்நேகலக்ஷ்யே மஹாத்யுதிஃ। ப்ரமுமோசாஶநிப்ரக்யம் ஶரமக்நிஶிகோபமம்
அந்தப் பிரகாசமான கிராதன், அதே இலக்கை நோக்கி, மின்னலைப் போல், நெருப்பின் நாக்கைப் போல ஜ்வலிக்கும் ஒரு அம்பை விடுத்தான்.
தௌ முக்தௌ ஸாயகௌ தாப்யாம் ஸமம் தத்ர நிபேததுஃ। மூகஸ்ய காத்ரே விஸ்தீர்ணே ஶைலப்ரு'ஷ்டநிபே ததா
அந்த இருவரும் விடுத்த அம்புகள், பரந்த மலையின் மேற்பரப்பைப் போல இருந்த அந்த மூக்கனின் உடலில் ஒரே நேரத்தில் பட்டன.
யதாऽஶநைர்விநிஷ்பேஷோ வஜ்ரஸ்யேவ ச பர்வதே। ததா தயோஃ ஸந்நிபாதஃ ஶரயோரபவத்ததா
மின்னல் ஒரு மலைக்குச் சாய்ந்தபோது எப்படி, அல்லது வஜ்ரம் ஒரு சிகரத்தைத் தாக்கும் போது எப்படி, அப்படியே அந்த இரு அம்புகளும் ஒன்றோடொன்று மோதின.
ஸ வித்தோ பஹுபிர்பாணைர்தீப்தாஸ்யைஃ பந்நகைரிவ। மமார ராக்ஷஸம் ரூபம் பூயஃ க்ரு'த்வா ஸுதாருணம்
பல அம்புகளால், தீப்பிழம்பு வாயுள்ள பாம்புகளைப் போல, குத்தப்பட்ட அந்த உயிர், மிகவும் பயங்கரமான ராக்ஷச உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு இறந்துவிட்டது.
ஸ ததர்ஶ ததோ ஜிஷ்ணுஃ புருஷம் காஞ்சநப்ரபம்। கிராதவேஷஸம்சந்நம் ஸ்த்ரீஸஹாயமமித்ரஹா
அப்போது ஜிஷ்ணு, பொன்னிறத்தில் பிரகாசிக்கும், கிராத வேடத்தில் மறைந்திருக்கும், ஒரு பெண்ணுடன் வந்திருந்த, பகைவரை அழிப்பவனை பார்த்தான்.
தமப்ரவீத்ப்ரீதமநா கௌந்தேயஃ ப்ரஹஸந்நிவ। கோ பவாநடதே ஶூந்யே வநே ரஸ்த்ரீகணஸம்வ்ரு'தஃ
அப்போது கௌந்தேயன், மகிழ்ச்சியுடன், சிரிப்பை ஒத்த முகத்துடன், அவனை நோக்கி, 'நீ யார், இந்த வெறிச்சோடிய காட்டில் பெண்கள் சூழ்ந்து சுற்றுகிறாய்?' என்று கேட்டான்.
ந த்வமஸ்மிந்வநே கோரே பிபேஷி கநகப்ரப। கிமர்தம் ச த்வயா வித்தோ ம்ரு'கோऽயம் மத்பரிக்ரஹஃ
'இந்த பயங்கரமான காட்டில் நீ பயப்படுவதில்லை, பொன்னிறமுள்ளவனே. என் இலக்காக இருந்த இந்த மிருகத்தை நீ ஏன் காயப்படுத்தினாய்?'
மயாऽபிபந்நஃ பூர்வம் ஹி ராக்ஷஸோऽயமிஹாகதஃ। காமாத்பரிபவாத்வாऽபி ந மே ஜீவந்விமோக்ஷ்யஸே
'இந்த ராக்ஷசன், இங்கு வந்தபோது, முதலில் நான் துரத்தினேன்; ஆசையாலோ, அவமதிப்பாலோ, நீ என் கையில் உயிரோடு தப்ப முடியாது.'
ந ஹ்யேஷ ம்ரு'கயாதர்மோ யஸ்த்வயாऽத்ய க்ரு'தோ மயி। தேந த்வாம் ப்ரம்ஶயிஷ்யாமி ஜீவிதாத்பர்வதாஶ்ரயம்
'நீ இன்று செய்தது வேட்டையாடும் முறைக்கு ஒப்பல்ல; நீ என்னை எதிர்த்தாய். அதனால், மலையில் வாழ்பவனே, உன்னுடைய உயிரை நான் பறிப்பேன்.'
இத்யுக்தஃ பாண்டவேயேந கிராதஃ ப்ரஹஸந்நிவ। உவாச ஶ்லக்ஷ்ணயா வாசா பாண்டவம் ஸவ்யஸாசிநம்
பாண்டவரால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட கிராதன், சிரிப்புடன், மென்மையான வார்த்தைகளில், இடது கையால் அம்பை செலுத்தும் பாண்டவனைப் பார்த்து பேசினான்.
ந மத்க்ரு'தே த்வயா வீரஃ பீஃ கார்யா வநமந்திகாத்। இயம் பூமிஃ ஸதாऽஸ்மாகமுசிதா வஸதாம் வநே
'வீரனே, எனக்காக நீ இந்த காட்டை விட்டு விலக வேண்டிய அவசியமில்லை; இந்த நிலம் எப்போதும் நமக்கு வசிப்பதற்கே பொருத்தமானது.'
த்வயா து துஷ்கரஃ கஸ்மாதிஹ வாஸஃ ப்ரரோசிதஃ। வயம் து பஹுஸத்த்வேऽஸ்மிந்நிவஸாமஸ்தபோதந
'இந்த இடத்தில் வசிப்பது மிகவும் கடினமானது, நீ ஏன் இங்கு தங்க விரும்பினாய்? தவமுள்ளவனே, பல உயிர்கள் நிறைந்த இந்த இடத்தில் நாங்கள் வாழ்கிறோம்.'
பவாம்ஸ்து க்ரு'ஷ்ணவத்மார்பஃ ஸுகுமாரஃ ஸுகோசிதஃ। கதம் ஶூந்யமிமம் தேஶமேகாகீ விசரிஷ்யதி
'கிருஷ்ணனின் ஆன்மாவை உடைய இளம், மென்மையான, இன்ப வாழ்வுக்கு பழகியவனே, இந்த வெறிச்சோடிய இடத்தில் நீ தனியாக எப்படிச் சுற்றுவாய்?'
காண்டீவமாஶ்ரயம் க்ரு'த்வா நாராஜாம்ஶ்சாக்நிஸந்நிபாந்। நிவஸாமி மஹாரண்யே த்விதீய இவ பாவகஃ
'காண்டீவம் மீது நம்பிக்கை வைத்து, தீயைப் போலக் கடுமையான அரசர்களை பயப்படாமல், நான் இந்த பெரிய காட்டில், இன்னொரு தீயாக வாழ்கிறேன்.'
ஏஷ சாபி மயா ஜந்துர்ம்ரு'கரூபம் ஸமாஶ்ரிதஃ। ராக்ஷஸோ நிஹதோ கோரோ ஹந்தும் மாமிஹ சாகதஃ
'மிருக உருவம் எடுத்த இந்த உயிரை, என்னை கொல்ல வரும்போது, நான், அந்த பயங்கரமான ராக்ஷசனை, இங்கேயே கொன்றுவிட்டேன்.'
மயைஷ தந்வநிர்முக்தைஸ்தாடிதஃ பூர்வமேவ ஹி। பாணைரபிஹதஃ ஶேதே நீதஶ்ச யமஸாதநம்
'என் வில்லில் இருந்து விடப்பட்ட அம்புகளால், அவன் முன்பே காயமடைந்தான்; என் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, அவன் இப்போது இறந்து, யமனின் உலகத்திற்குச் சென்றுவிட்டான்.'
மமைவாயம் லக்ஷ்யபூதஃ பூர்வமேவ பரிக்ரஹஃ। மமைவ ச ப்ரஹாரேண ஜீவிதாத்வ்யபரிபிதஃ
'அவன் ஆரம்பத்திலிருந்தே என் இலக்காக இருந்தவன், என் உரிமையான வெற்றியாக இருந்தான்; என் தாக்குதலால் அவன் உயிரை இழந்தான்.'
தோஷாந்ஸ்வாந்நார்ஹஸேऽந்யஸ்மை வக்தும் ஸ்வபலதர்பிதஃ। அபிஷக்தோஸ்மி மந்தாத்மந்ந மே ஜீவந்விமோக்ஷ்யஸே
உன் வலிமையில் பெருமை கொண்டு, பிறர் குறைகளை பேச வேண்டாம்; நீ என்னை தாக்கினாய், அறிவில்லாதவனே, இனி உயிரோடு தப்ப முடியாது.
ஸ்திரோ பவ விமோக்ஷ்யாமி ஸாயகாநஶநீநிவ। கடஸ்வ பரயா ஶக்த்யா முஞ்ச த்வமபி ஸாயகாந்
நீ உறுதியாக நில்; நான் அம்புகளை மழைபோல் விடுகிறேன். நீயும் உன் முழு வலிமையுடன் முயன்று, அம்புகளை விடு.
தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா கிராதஸ்யார்ஜுநஸ்ததா। ரோஷமாஹாரயாமாஸ தாடயாமாஸ சேஷுபிஃ
அந்த வேட்டனின் வார்த்தைகளை கேட்ட அர்ஜுனன், கோபம் கொண்டு, அவனை அம்புகளால் தாக்கினான்.
ததோ ஹ்ரு'ஷ்டேந மநஸா ப்ரதிஜக்ராஹ ஸாயகாந்। பூயோபூய இதி ப்ராஹ மந்தமந்தேத்யுவாச ஹ
பின்னர், மகிழ்ச்சியுடன் அவன் அம்புகளை ஏற்றுக்கொண்டு, 'மெதுவாக, மெதுவாக' என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.
ப்ரஹரஸ்வ ஶராநேதாந்நாராசாந்மர்மபேதிநஃ। இத்யுக்தோ பாணவர்ஷம் ஸ முமோச ஸஹஸாऽர்ஜுநஃ
உடலை ஊடுருவும் கூரிய அம்புகளால் தாக்கு என்று தூண்டப்பட்ட அர்ஜுனன், திடீரென அம்புகளின் மழையை விட்டான்.
ததஸ்தௌ தத்ரஸம்ரப்தௌ கர்ஜமாநௌ முஹுர்முஹுஃ। ஶரைராஶீவிஷாகாரைஸ்ததக்ஷாதே பரஸ்பரம்
அப்போது இருவரும் கோபத்தில், மீண்டும் மீண்டும் முழக்கமிட்டு, விஷம் கொண்ட பாம்பைப் போல் அம்புகளை ஒருவரை ஒருவர் மீது விடத் தொடங்கினார்கள்.
ததோऽர்ஜுநஃ ஶரவர்ஷம் கிராதே ஸமவாஸ்ரு'ஜத்। தத்ப்ரஸந்நேந மநஸா ப்ரதிஜக்ராஹ ஶம்கரஃ
பின்னர் அர்ஜுனன் அந்த வேட்டனை நோக்கி அம்புகளின் மழையை விட்டான்; சிவபெருமான் மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்.
முஹூர்தம் ஶரவர்ஷம் து ப்ரதிக்ரு'ஹ்ய பிநாகத்ரு'க்। அக்ஷதேந ஶரீரேண தஸ்தௌ கிரிவாசலஃ
சிறிது நேரம் அம்புகளின் மழையை ஏற்ற சிவபெருமான், உடலில் எந்தக் காயமும் இல்லாமல், மலைபோல் அசையாமல் நின்றார்.
ஸ த்ரு'ஷ்ட்வா பாணவர்ஷம் து மகீபூதம் தநம்ஜயஃ। பரமம் விஸ்மயம் சக்ரே ஸாதுஸாத்விதி சாப்ரவீத்
தனது அம்புகளின் மழை பலனில்லாமல் போனதை பார்த்த தனஞ்சயன் மிக ஆச்சரியப்பட்டு, 'அருமை, அருமை!' என்று கூறினான்.
அஹோऽயம் ஸுகுமாராங்கோ ஹிமவச்சிகராஶ்ரயஃ। காண்டீவமுக்தாந்நாராசாந்ப்ரதிக்ரு'ஹ்ணாத்யவிஹ்வலஃ
ஓ, இந்த மென்மையான உடலுடையவர், பனிமலையின் உச்சியில் வாழ்பவர், காந்தீவம் விட்ட கூரிய அம்புகளையும் அசைந்தாடாமல் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.