பௌரஜாநபதாஃ ஸர்வே ப்ராயஶஃ குருநந்தந। ஸவ்ரு'த்தபாலாஃ ஸஹிதாஃ ஶம்ஸந்தி த்வாம் யுதிஷ்டிர
குருவம்சத்தில் பிறந்த யுதிஷ்டிரா, நகரத்திலும் கிராமத்திலும் உள்ள மக்கள் அனைவரும், பெரியவர்கள், சிறுவர்கள் உட்பட, உன்னைப் பற்றியே பேசுகிறார்கள்.
ஶ்வத்ரு'தௌ க்ஷீரமாஸக்தம் ப்ரஹ்ம வா வ்ரு'ஷலே யதா। ஸத்யம் ஸ்தேநே பலம் நார்யாம் ராஜ்யம் துர்யோதநே ததா
நாய் தொட்ட பாலைப்போல, கீழ்தோற்றவரிடம் உள்ள வேதஞானம் போல, திருடனிடம் உள்ள சத்தியமும், பெண்ணிடம் உள்ள வலிமையும், துரியோதனனிடம் உள்ள அரசாட்சியும் பொருந்தாதவை.
இதிலோகே நிர்வசநம் புரஶ்சரதி பாரத। அபி சைதாஃ ஸ்த்ரியோ பாலாஃ ஸ்வாத்யாயமதிகுர்வதே
இந்தப் பழமொழி உலகத்தில் பரவி வருகிறது பாரதா; பெண்கள், குழந்தைகள் கூட இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இமாமவஸ்தாம் ச கதே ஸஹாஸ்மாபிரரிம்தம்। ஹந்த நஷ்டாஃ ஸ்ம ஸர்வே வை பவதோபத்ரவே ஸதி
எங்களுடன் நீயும் இந்த நிலைமைக்கு வந்துவிட்டாய், பகைவரை வெல்லும் வீரனே; உனக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்தால் நாங்கள் எல்லோரும் அழிந்துவிடுவோம்.
ஸ பவாந்ரதமாஸ்தாய ஸர்வோபகரணாந்விதம்। த்வரமாணோऽபிநிர்யாது விப்ரேப்யோऽர்தவிபாவகஃ
அதனால், எல்லா ஆயுதங்களும் பொருந்திய உன் ரதத்தில் ஏறி, விரைவாக புறப்பட்டு, பிராமணர்களுக்கு செல்வம் வழங்கு.
வாசயித்வா த்விஜஶ்ரேஷ்டாநத்யைவ கஜஸாஹ்வயம்। அஸ்த்ரவித்பிஃ பரிவ்ரு'தோப்ராத்ரு'பிர்த்ரு'டதந்விபிஃ
இன்று பிரமுகர்களை யானை அரங்கத்திற்கு அழைத்து, வில் வல்லவர்களும், வலிமையான அண்ணன்களும் உன்னைச் சூழ்ந்து பாதுகாக்கட்டும்.
ஆஶீவிஷஸமைர்வீரைர்மருத்பிரிவ வ்ரு'த்ரஹா। அமித்ராம்ஸ்தேஜஸா ம்ரு'த்கந்நஸுராநிவ வ்ரு'த்ரஹா। ஶ்ரியமாதத்ஸ்வ கௌந்தேய தார்தராஷ்ட்ராந்மஹாபல
பாம்பு விஷம் போன்ற வீரர்களுடன், மாருத்துகளுடன் இருந்த இந்திரனைப் போல, பகைவரை உன் ஒளியால் அழித்து, குந்தி மகனே, துருதராஷ்டிரர்களிடமிருந்து செல்வத்தைப் பெற்றிடு.
ந ஹி காண்டீவமுக்தாநாம் ஶராணாம் கார்த்ரவாஸஸாம்। ஸ்பர்ஶமாஶீவிஷாபாநாம் மர்த்யஃ கஶ்சந ஸம்ஸஹேத்
காண்டீவ விலில் இருந்து பறக்கும், கழுகுப் பற்கள் பொருந்திய, பாம்பு விஷம் போன்ற அம்புகளின் தொடுவை எந்த மனிதனும் தாங்க முடியாது.
ந ஸ வீரோ ந மாதங்கோ ந ச ஸோऽஶ்வோஸ்தி பாரத। யஃ ஸஹேத கதாவேகம் மம க்ருத்தஸ்ய ஸம்யுகே
பாரதா, போரில் நான் கோபத்துடன் சுழற்றும் கேடயத்தின் தாக்கத்தை எந்த வீரனும், யானையும், குதிரையும் தாங்க இயலாது.
ஸ்ரு'ஞ்ஜயைஃ ஸஹகைகேயைர்வ்ரு'ஷ்ணீநாம் வ்ரு'ஷபேண ச। கதம்ஸ்வித்யுதி கௌந்தேய ந ராஜ்யம் ப்ராப்நுயாமஹே
சிரஞ்சயர்களும், கைகேயர்களும், வ்ருஷ்ணிகளின் தலைவனும் நம்முடன் இருக்கையில், குந்தி மகனே, போரில் நாம் அரசாட்சியைப் பெறாமல் இருப்பது எப்படி சாத்தியம்?
ஶத்ருஹஸ்தகதாம் ராஜந்கதம்ஸ்விந்நாஹரேர்மஹீம்। இஹ யத்நமுபாஹ்ரு'த்ய பலேந மஹதாऽந்விதஃ
இப்போது பகைவரின் கையில் உள்ள இந்த பூமியை மீண்டும் பெற நாம் இங்கே பெரிய முயற்சி செய்து, வலிமையுடன் போராடாமல் எப்படி பெற முடியும், அரசே?
ஸ ஏவமுக்தஸ்து மஹாநுபாவஃ ஸத்யவ்ரதோ பீமஸேநேந ராஜா। அஜாதஶத்ருஸ்ததநந்தரம் வை தைர்யாந்விதோ வாக்யமிதம் பபாஷே
இவ்வாறு பேசப்பட்டபோது, பெரிய மனம் கொண்ட, சத்தியத்தில் நிலைத்திருக்கும் அரசன், அஜாதசத்ரு, தன்னுடைய மனதை அமைதியாக்கி, பீமசேனனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
அஸம்ஶயம் பாரத ஸத்யமேத- த்யந்மாம் துதந்வாக்யஶல்யைஃ க்ஷிணோஷி। ந த்வாம் விகர்ஹே ப்ரதிகூலமேத- ந்மமாநயாத்தி வ்யஸநம் வ ஆகாத்
பாரதா, நீ சொல்வது உண்மைதான்; உன் வார்த்தைகள் அம்புபோல் என்னைத் துளைக்கின்றன, என் மனதை சோர்வடையச் செய்கின்றன. ஆனாலும் உன்னை நான் குறை கூறவில்லை; இந்த துயரம் நம்மிடம் வந்தது என் காரணமாகத்தான்.
அஹம் ஹ்யக்ஷாநந்வபத்யம் ஜிஹீர்ஷந் ராஜ்யம்ஸராஷ்ட்ரம் த்ரு'தராஷ்ட்ரஸ்ய புத்ராத்। தந்மாம் ஶடஃ கிதவ ப்ரத்யதேவீ- த்ஸுயோதநார்தம் ஸுபலஸ்ய புத்ரஃ
நான் துருதராஷ்டிரனின் மகனிடமிருந்து அரசையும் நாட்டையும் வெல்ல விரும்பி, சூதாட்டத்தில் இறங்கினேன்; ஆனால் சூதாட்டத்தில் வஞ்சகனான சுபலனின் மகன், துரியோதனனுக்காக என்னை எதிர்த்தான்.
மஹாமாயஃ ஶகுநிஃ பார்வதீயஃ ஸபாமத்யே ப்ரவபந்நக்ஷபூகாந்। அமாயிநம் மாயயா ப்ரத்யஜைஷீ- த்ததோऽபஶ்யம் வ்ரு'ஜிநம் பீமஸேந
மலை நாட்டைச் சேர்ந்த பெரிய சூதுவன் சகுனி, சபையில் கையறை வீசினான்; வஞ்சகமில்லாத என்னை வஞ்சகத்தால் வென்று, பீமசேனா, அப்போது நான் துயரத்தை கண்டேன்.
அக்ஷாம்ஶ்ச த்ரு'ஷ்ட்வா ஶகுநேர்யதாவத் காமாநுகூலாநயுஜோ யுஜஶ்ச। ஶக்யோ நியந்துமபவிஷ்யதாத்மா மந்யுஸ்து ஹந்யாத்புருஷஸ்ய தைர்யம்
சகுனியின் கையறையில் சில நல்லவை, சில கெட்டவை, சில சாதாரணமானவை என்று பார்த்தபோது, மனதை அடக்க இயலும்; ஆனால் கோபம் வந்தால், மனிதனின் பொறுமை அழிந்து விடும்.
யந்தும் நாத்மா ஶக்யதே பௌருஷேண மாநேந வீர்யேண ச தாத நத்தஃ। ந தே வாசோ பீமஸேநாப்யஸூயே மந்யே ததா தத்பவிதவ்யமாஸீத்
தந்தையே, மனதை வலிமையாலும், பெருமையாலும், வீரத்தாலும் கட்டுப்படுத்த முடியாது; அதனால் பீமசேனா, உன் வார்த்தைகளுக்கு நான் கோபப்படவில்லை; இது நடக்கவே இருந்தது என்று நினைக்கிறேன்.
ஸ நோ ராஜா த்ரு'தராஷ்ட்ரஸ்ய புத்ரோ ந்யபாதயத்வ்யஸநே ராஜ்யமிச்சந்। தாஸ்யம் ச நோऽகமயத்பீமஸேந யத்ராபவச்சரணம் த்ரௌபதீ நஃ
துருதராஷ்டிரனின் மகன், அரசை விரும்பி, நம்மை துயரத்தில் தள்ளினான்; பீமசேனா, அந்த நேரத்தில் திரௌபதி நமக்கு அடைக்கலம் ஆனபோது, நம்மை அடிமையாக்கினான்.
த்வம் சாபி தத்வேத்த தநம்ஜயஶ்ச புநர்த்யூதாயாகதாஸ்தாம் ஸபாம் நஃ। யந்மாऽப்ஹவீத்த்ரு'தராஷ்ட்ரஸ்ய புத்ர ஏகக்லஹார்தம் பரதாநாம் ஸமக்ஷம்
நீயும் தனஞ்சயனும் இதை நன்கு அறிந்திருக்கிறீர்கள்; திருதராஷ்டிரனின் மகன் கட்டளையிட்டபடி, பாரதர்களின் முன்னிலையில், ஒரே ஒரு பந்துக்காக நாங்கள் மறுபடியும் அந்த சபைக்கு வந்து சூதாடினோம்.
வநே ஸமா த்வாதஶ ராஜபுத்ர யதாகாமம் விதிதமஜாதஶத்ரோ। அதாபரம் சாவிதிதஶ்சரேதாஃ ஸர்வைஃ ஸஹ ப்ராத்ரு'பிஶ்சத்மரூபஃ
அரசகுமாரா, எல்லோருக்கும் தெரிந்தபடி, நாங்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டில் விருப்பப்படி வாழ்ந்தோம்; அதன் பிறகு, எவருக்கும் தெரியாமல், சகோதரர்களுடன் மறைமுகமாகச் சுற்றியோடினோம்.
த்வாம் சேச்ச்ருத்வா தாத ததா சரந்த- மவபோத்ஸ்யந்தே பாரதாநாம் சராஶ்ச। அந்யாம்ஶ்சரேதாஸ்தாவதோऽப்தாம்ஸ்ததாத்வம் நிஶ்சித்ய தத்ப்ரதிஜாநீஹி பார்த
மகனே, பாரதர்களின் உளவுகள் நீ இப்படியே வாழ்கிறாய் என்று கேள்விப்பட்டால், அதே ஆண்டுகள் மறைமுகமாக வாழ வேண்டும்; இதை நீ தீர்மானித்து உறுதி கூறு, பார்த்தா.
சரைஶ்சேந்நோ விதிதஃ காலமேதம் யுக்தோ ராஜந்மோஹயித்வா மதீயாந்। ப்ரவீமி ஸத்யம் குருஸம்ஸதீஹ தவைவ தா பாரத பஞ்ச நத்யஃ
இக்காலத்தில் உளவுகள் வழியாக நம்மை யாரும் கண்டுபிடித்தால், என் மக்களை ஏமாற்றிய பிறகு, இந்த குரு சபையில் நான் உண்மையாகச் சொல்கிறேன்: அந்த ஐந்து நதிகள் உனக்கே சொந்தம், பாரதா.
வயம் சைதத்பாரத ஸர்வ ஏவ த்வயா ஜிதாஃ காலமபாஸ்ய போகாந்। சரேம இத்யாஹ புரா ஸ ராஜா மத்யே குரூணாம் ஸ மயோக்தஸ்ததேதி
பாரதா, நாங்கள் அனைவரும் உன்னால் வெல்லப்பட்டோம்; காலம் முடிந்ததும் இன்பங்களை விட்டுவிட்டு சுற்றியோடினோம்; அந்த அரசன் குருக்களின் நடுவில் இப்படியே சொன்னார், நானும் அதற்கு சம்மதித்தேன்.
தத்ர த்யூதமபவந்நோ ஜகந்யம் யஸ்மிஞ்ஜிதாஃ ப்ரவ்ரஜிதாஶ் ஸர்வே। இத்தம் து தேஶாநநுஸம்சராமோ வநாநி க்ரு'ச்ச்ராணி ச க்ரு'ச்ச்ரரூபாஃ
அங்கே நடந்த சூதாட்டம் மிகவும் அழிவை ஏற்படுத்தியது; அதில் நாம் தோற்கப்பட்டு அனைவரும் வனவாசம் அனுப்பப்பட்டோம்; இவ்வாறு நாங்கள் நாடும் காட்டும் சுற்றி, பல்வேறு துன்பங்களை அனுபவிக்கிறோம்.
ஸுயோதநஶ்சாபி ந ஶாந்திமிச்சத் பூயஃ ஸ மந்யோர்வஶமந்வகச்சத்। உத்யோஜயாமாஸ குரூம்ஶ்ச ஸர்வாந் யேசாஸ்ய கேசித்வஶமந்வகச்சந்
சுயோதனன் சமாதானம் விரும்பவில்லை; அவன் கோபத்தில் மேலும் தீவிரமானான்; குருக்களை எல்லாம் போருக்கு அழைத்தான்; அவனுக்கு கீழ்ப்படிந்தவர்கள் அனைவரும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்.
தாம் ஸித்திமாஸ்தாய ஸதாம் ஸகாஶே கோ நாம ஜஹ்யாதிஹ ராஜ்யஹேதோஃ। ஆர்யஸ்ய மந்யே மரணாத்கரீயோ யத்தர்மமுத்க்ரம்ய மஹீம் ப்ரஶாஸேத்
நல்லவர்களிடையே பெருமை பெற்றவன், இங்கே அரசாட்சிக்காக அதை விட்டுவிடுவானா? அறம் மீறி பூமியை ஆளும் விட, ஒரு ஆரியனுக்கு மரணம் மேல் என்று நான் நம்புகிறேன்.
ததைவ சேத்வீரகர்மாகரிஷ்யோ யதா த்யூதே பரிகம் பர்யம்ரு'க்ஷஃ। பாஹூ திதக்ஷந்வாரிதஃ பல்குநேந கிம் துஷ்க்ரு'தம்பீம ததாऽபவிஷ்யத்
அந்த சூதாட்டத்தில் நீ தடியை எடுக்க முயன்றபோது, பாஹுகுனன் உன்னை தடுத்து, நீ கைகளை எரியச் செய்தாய்; அப்போது பீமன் என்ன தவறு செய்திருப்பான்?
ப்ராகேவ சைவம் ஸமயக்ரியாயாஃ கிம் நாப்ரவீஃ பௌருஷமாவிதாநஃ। ப்ராப்தம் து காலம் த்வபிபத்யபஶ்சாத் கிம் மாமிதாநீமதிவேலமாத்த
அந்த உடன்படிக்கையின் போது, உன் வலிமையை ஏன் முன்பே சொல்லவில்லை? இப்போது காலம் கடந்த பிறகு முன்னே வந்து, ஏன் எனக்கு இப்போது பேசுகிறாய்?
பூயோபி துஃகம் மம பீமஸேந தூயே விஷஸ்யேவ ரஸம் ஹி பீத்வா। யத்யாஜ்ஞஸேநீம் பரிக்லிஶ்யமாநாம் ஸம்த்ரு'ஶ்ய தத்க்ஷாந்தமிதி ஸ்ம பீம
பீமசேனா, மீண்டும் ஒரு முறை நான் கடும் துன்பம் அனுபவிக்கிறேன்; விஷம் குடிப்பதுபோல் வேதனை; யாஜñasேனியை துன்புறுத்தப்படுவதைப் பார்த்தபோது, பீமன் 'இதை பொறுத்துவிடு' என்று சொன்னான்.
ந த்வத்ய ஶக்யம் பரதப்ரவீர க்ரு'த்வா யதுக்தம் குருவீரமத்யே। காலம் ப்ரதீக்ஷஸ்வ ஸுகோதயாய பாகம் பலாநாமிவ பீஜவாபஃ
பாரதர்களில் சிறந்தவரே, இன்று குருக்களின் நடுவில் நீ சொன்னதைச் செய்ய முடியாது; இன்பம் கிடைக்கும் நேரம் வரும்வரை காத்திருக்க வேண்டும்; விதைத்த விதை பழமாகும் வரை பொறுத்திருப்பது போல்.