த்ரௌபத்யா வசநம் ஶ்ருத்வா ஶ்லக்ஷ்ணாக்ஷரபதம் ஶுபம்। உவாச த்ரௌபதீம் ராஜா ஸ்மயமாநோ யுதிஷ்டிரஃ
திரௌபதியின் இனிய, நன்றாக அமைந்த, நல்ல வார்த்தைகளை கேட்ட யுதிஷ்டிரன், சிரித்தபடி திரௌபதியிடம் பேசினார்.
காரணே பவதீ க்ருத்தா தார்தராஷ்ட்ரஸ்ய துர்மதேஃ। யேந க்ரோதம் மஹாப்ரஜ்ஞே பஹுதா பஹுமந்யஸே। க்ரோதமூலம் ஹரம் ஶத்ரும் காரணைஃ ஶ்ரு'ணு தம் மம
நீ இந்திரசித்திரரின் கெட்ட மனம் கொண்ட மகனால் காரணமாக கோபம் கொண்டுள்ளாய், அறிவுள்ளவளே. நீ பலவிதமாக கோபத்தை மதிக்கிறாய். கோபத்தின் வேரும் அதன் காரணங்களும் என்ன என்பதை என் வாயிலாக கேள்.
க்ரோதோ ஹந்தா மநுஷ்யாணாம் க்ரோதோ பாவயிதா புநஃ। இதி வித்தி மஹாப்ராத்ரே க்ரோதமூலௌ பவாபவௌ
கோபம் மனிதர்களை அழிக்கிறது; ஒருவேளை கோபம் அவர்களை உருவாக்கவும் செய்கிறது. அறிவுள்ளவளே, வாழ்வும் அழிவும் இரண்டும் கோபத்தில்தான் வேரூன்றியுள்ளன என்று அறிந்து கொள்.
யோ ஹி ஸம்ஹரதே க்ரோதம் பாவஸ்தஸ்ய ஸுஶோபநே। `யோ ந ஸம்ஹரதே க்ரோதம் தஸ்யாபாவோ பவத்யுத। அபாவகாரணம் தஸ்மாத்க்ரோதோ பவதி ஶோபநே
யார் கோபத்தை அடக்குகிறாரோ, அவருக்கு வாழ்வு உண்டு, அழகானவளே. யார் கோபத்தை அடக்கவில்லை, அவருக்கு வாழ்வு இல்லை. அதனால், கோபமே அழிவுக்குக் காரணம், இனியவளே.
யஃ புநஃ புருஷஃ க்ரோதம் நித்யம் விஸ்ரு'ஜதே ஶுபே। தஸ்யாபாவாய பவதி க்ரோதஃ பரமதாருணஃ
யார் எப்போதும் கோபத்திற்கு இடம் கொடுக்கிறாரோ, நல்லவளே, அவருக்கு அந்த கோபம் மிகப்பெரிய அழிவை உண்டாக்கும்.
க்ரோதமூலோ விநாஶோ ஹி ப்ரஜாநாமிஹ த்ரு'ஶ்யதே। தத்கதம் மாத்ரு'ஶஃ க்ரோதமுத்ஸ்ரு'ஜேல்லோகநாஶநம்
கோபத்தில் இருந்து வரும் அழிவு இங்கு மனிதர்களிடையே காணப்படுகிறது. உலகத்தை அழிக்கும் அந்த கோபத்திற்கு நான் இடம் கொடுப்பது எப்படி?
க்ருத்தஃ பாபம் நரஃ குர்யாத்க்ருத்தோ ஹந்யாத்குரூநபி। க்ருத்தஃ பருஷயா வாசா ஶ்ரேயஸோऽப்யவமந்யதே
கோபத்தில் ஒரு மனிதன் பாவம் செய்யலாம்; கோபத்தில் பெரியவர்களையும் கொல்லலாம்; கோபத்தில் கடுமையான வார்த்தைகளால் நல்லவற்றையும் அவமதித்து விடுவான்.
வாச்யாவாச்யே ஹி குபிதோ ந ப்ரஜாநாதி கர்ஹிசித்। நாகார்யமஸ்தி க்ருத்தஸ்ய நாவாச்யம் வித்யதே ததா
கோபத்தில் உள்ளவன் எப்போது எதை பேச வேண்டும், எதை பேசக் கூடாது என்பதை அறியமாட்டான்; கோபமுள்ளவருக்கு செய்யக்கூடாதது எதுவும் இல்லை, பேசக்கூடாததும் எதுவும் இல்லை.
ஹிம்ஸ்யாத்க்ரோதாதவத்யாம்ஸ்து வத்யாந்ஸம்பூஜயீத ச। ஆத்மாநமபி ச க்ருத்தஃ ப்ரேஷயேத்யமஸாதநம்
கோபத்தால், கொல்லக் கூடாதவர்களை கூட கொல்லலாம்; தண்டனைக்கு உரியவர்களை மதிக்கலாம்; கோபத்தில் ஒருவர் தானே தன்னை யமனிடம் அனுப்பிக் கொள்ளலாம்.
ஏதாந்தோஷாந்ப்ரபஶ்யத்பிர்ஜிதஃ க்ரோதோ மநீஷிபிஃ। இச்சத்பிஃ பரமம் ஶ்ரேய இஹ சாமுத்ர சோத்தமம்
இந்த குறைகளை உணர்ந்த அறிஞர்கள், இங்கும் பிற பிறவியிலும் சிறந்த நன்மையை விரும்பி, கோபத்தை வெல்ல முயல்கிறார்கள்.
தம் க்ரோதம் வர்ஜிதம் தீரைஃ கதமஸ்மத்விதஶ்ரரேத்। ஏதத்த்ரௌபதி ஸம்ஸ்ம்ரு'த்யந மே மந்யுஃ ப்ரவர்ததே
தோழி திரௌபதி, நம்மைப் போல் தாங்கும் சக்தி உடையவர்கள் கோபத்தை விட்டுவிடுவது எப்படி சாத்தியம்? இதை நினைத்தால் என் கோபம் பெருகுவதில்லை.
ஆத்மாநம் ச பராம்ஶ்சைவ த்ராயதே மஹதோ பயாத்। க்ருத்யந்தமப்ரதிக்ருத்யந்தூயோரேஷ சிகித்ஸகஃ
கோபமுள்ளவரிடம் பழிவாங்காமல் இருப்பவன், தன்னையும் பிறரையும் பெரிய ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றுகிறான்; இது துன்பப்படுவோருக்கான மருந்தாகும்.
மூடோ யதி க்லிஶ்யமாநஃ க்ருத்யதேऽஶக்திமாந்நரஃ। பலீயஸாம் மநுஷ்யாணாம் த்யஜத்யாத்மாநமந்ததஃ
அறிவில்லாதவன் துன்பத்தில் சிக்கி, சக்தியில்லாமல் கோபப்படுகிறான் என்றால், இறுதியில் தன் உயிரையே வலிமை உடையவர்களிடம் விட்டுவிடுகிறான்.
தஸ்யாத்மாநம் ஸம்த்யஜதோ லோகா நஶ்யந்த்யநாத்மநஃ। தஸ்மாத்த்ரௌபத்யஶக்தஸ் மந்யோர்நியமநம் ஸ்ம்ரு'தம்
இப்படி தன்னை விட்டுவிடுகிறவனுக்கு, தன் உயிரும் போய்விடும்; உலகங்களும் அவனுக்குப் பறிபோகும். அதனால், திரௌபதி, சக்தியில்லாதவர்களுக்கு கோபத்தை அடக்கவேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
வித்வாம்ஸ்ததைவ யஃ ஶக்தஃ க்லிஶ்யமாநஃ ப்ரகுப்யதி। ஸ நாஶயித்வா த்வேஷ்டாரம் பரலோகே ந நந்ததி
அறிவும் வலிமையும் உடையவன் துன்பத்தில் கோபப்பட்டு, தன் பகைவரை அழித்தபிறகும், மறுபிறப்பில் மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை.
தஸ்மாத்பலவதா சைவ துர்பலேந ச நித்யதா। க்ஷந்தவ்யம் புருஷேணாஹுராபத்ஸ்வபி விஜாநதா
ஆகவே, வலிமை உடையவரும், பலவீனமானவரும், அறிவுள்ளவர்கள் எப்போதும்—even துன்பத்தில்—even மன்னிக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.
மந்யோர்ஹி விஜயம் க்ரு'ஷ்ணே ப்ரஶம்ஸந்தீஹ ஸாதவஃ। க்ஷமாவதோ ஜயோ நித்யம் ஸாதோரிஹ ஸதாம் மதம்
கிருஷ்ணே, நல்லவர்கள் இங்கு கோபத்தை வெல்வதைப் புகழ்கிறார்கள்; மன்னிப்பின் வெற்றி என்றும் நல்லவர்களால் மதிக்கப்படுகிறது.
ஸத்யம்சாந்ரு'ததஃ ஶ்ரேயோ ந்ரு'ஶம்ஸாச்சாந்ரு'ஶம்ஸதா। தமேவம் பஹுதோஷம் த க்ரோதம் ஸத்பிர்விவர்ஜிதம்। மாத்ரு'ஶோ விஸ்ரு'ஜேத்தஸ்மாத்ஸர்வலோகவிநாஶநம்
உண்மை பொய்யை விட சிறந்தது, இரக்கம் கொடூரத்தை விட உயர்ந்தது; இப்படிப்பட்ட குறைகள் நிறைந்த கோபத்தை நல்லவர்கள் விலக்குகிறார்கள். என்னைப் போன்றவன் அதை விட்டுவிட வேண்டும், ஏனெனில் அது எல்லா உலகங்களையும் அழிக்கிறது.
தேஜஸ்வீதி யமாஹுர்வை பண்டிதா தீர்கதர்ஶிநஃ। ந க்ரோதோऽப்யந்தரஸ்தஸ் பவதீதி விநிஶ்சேதம்
பண்டிதர்களும், தொலைநோக்கமும் உடையவர்களும் 'ஒளிமிக்கவன்' என்று அழைப்பவர்களுக்கு, கோபம் உள்ளத்தில் இல்லாததால்தான் அந்த பெருமை உண்டு என்பதில் ஐயம் இல்லை.
வஸ்து க்ரோதம் ஸமுத்பந்நம் ப்ரஜ்ஞயா பரிபாததே। தேஜஸ்விநம் தம் விதுஷோ மந்யந்தே தத்த்வதர்ஶிநஃ
கோபம் எழும்பும்போது அதை அறிவால் அடக்குகிறான்; உண்மையை அறிந்தவர்கள் இப்படிப்பட்டவனை உண்மையில் ஒளிமிக்கவன் என்று கருதுகிறார்கள்.
க்ருத்தோ ஹி கார்யம் ஸுஶ்ரோணி ந யதாவத்ப்ரபஶ்யதி। நாகார்யம் ந ச மர்யாதாம் நரஃ க்ருத்தோऽநுபஶ்யதி
அழகான இடுப்பு உடையவளே, மனிதன் கோபத்தில் இருக்கும்போது, என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை சரியாகப் பார்க்கமாட்டான்; என்ன செய்யக்கூடாது என்பதையும், எல்லைகளைத் தெரிந்துகொள்ளவும் முடியாது.
ஹந்த்யவத்யாநபி க்ருத்தோ குரூந்ரூக்ஷைஸ்துதத்யபி। தஸ்மாத்தேஜஸி கர்தவ்யே க்ரோதோ தூராத்ப்ரதிஷ்டிதஃ
கோபத்தில் இருப்பவன், கொல்லக்கூடாதவர்களையும் கொல்லலாம்; மூப்பர்களிடம் கூட கடுமையாகப் பேசலாம். ஆகவே, செயல்களில் உற்சாகம் காட்டும் போது, கோபத்தைத் தூரத்தில் வைக்க வேண்டும்.
தாக்ஷ்யம் ஹ்யமர்ஷஃ ஶௌர்யம் ச ஶீக்ரத்வமிதி தேஜஸஃ। குணாஃ க்ரோதாபிபூதேந ந ஶக்யாஃ ப்ராப்துமஞ்ஜஸா
திறமை, பொறுமை, வீரம், விரைவு ஆகியவை உற்சாகத்தின் பண்புகள்; ஆனால், கோபம் மேலெழும்பினால், இவை எளிதில் கிடைக்காது.
க்ரோதம் த்யக்த்வா து புருஷஃ ஸம்யக்தேஜோऽபிபத்யதே। காலயுக்தம் மஹாப்ராஜ்ஞைஃ க்ருத்தைஸ்தேஜஃ ஸுதுர்லபம்
கோபத்தை விட்டுவிட்டால், மனிதன் உண்மையான உற்சாகத்தை அடைகிறான்; ஆனால் கோபம் கொண்டவர்களுக்கு—even பெரிய அறிவாளிகளுக்கும்—உற்சாகம் சரியான நேரத்தில் கிடைப்பது கடினம்.
க்ரோதஸ்த்வபண்டிதைஃ ஶஶ்வத்தேஜ இத்யபிநிஶ்சிதம்। ரஜஸ்து லோகநாஶாய விஹிதம் மாநுஷாந்ப்ரதி
பண்டிதர்கள் எப்போதும் கோபம் உற்சாகம் அல்ல என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார்கள்; உலகை அழிக்க மனிதர்களிடம் கோபம் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
தஸ்மாச்சஶ்வத்த்யஜேத்க்ரோதம் புருஷஃ ஸம்யகாசரந்। ஶ்ரேயாந்ஸ்வதர்மாநபகோ ந க்ருத்த இதி நிஶ்சிதம்
ஆகவே, நேர்மையாக நடக்கும் மனிதன் எப்போதும் கோபத்தை விட்டுவிட வேண்டும்; கோபத்தில் செயல்வதை விட—even சிறியதாக இருந்தாலும்—தன் கடமையைச் செய்வதே சிறந்தது என்பதில் ஐயம் இல்லை.
யதி ஸர்வமபுத்தீநாமதிக்ராந்தமசேதஸாம்। அதிக்ரமோ மத்விதஸ்ய கதம் ஸ்வித்ஸ்யாதநிந்திதே
அறிவில்லாதவர்களும், மனமில்லாதவர்களும் எல்லோரும் எல்லைகளை மீறினால், என்னைப் போன்ற குற்றமில்லாதவன் அந்த வழியில் போவது எப்படி நியாயமாகும்?
யதி ந ஸ்யுர்மாநுஷேஷு க்ஷமிணஃ ப்ரு'திவீஸமாஃ। ந ஸ்யாத்ஸந்திர்மநுஷ்யாணாம் க்ரோதமூலோ ஹி விக்ரஹஃ
மனிதர்களில் மன்னிப்பும், பூமியைப் போல் பொறுமையும் உடையவர்கள் இல்லையென்றால், மக்களிடையே ஒற்றுமை இருக்காது; ஏனெனில், சண்டை எல்லாம் கோபத்திலிருந்து தோன்றுகிறது.
அபிஷக்தோ ஹ்யபிஷஜேதாஹந்யாத்குருணா ஹதஃ। ஏவம் விநாஶோ பூதாநாமமதர்மஃ ப்ரதிதோ பவேத்
ஒருவர் சாபம் பெற்றவர் மறுபடியும் சாபம் இடினும், அல்லது ஆசானால் கொல்லப்பட்டவர் ஆசானை கொல்ல முயலினும், உயிர்கள் அழிவும், நியாயமற்ற செயல்கள் பரவலாகும்.
ஆக்ருஷ்ட புருஷஃ ஸர்வம் ப்ரத்யாக்ரோஶேதநந்தரம்। ப்ரதிஹந்யாத்ததஶ்சைவ ததா ஹிம்ஸ்யாச்ச ஹிம்ஸிதஃ
ஒரு மனிதன் அவமதிக்கப்பட்டவுடன், எல்லோரையும் அவமதிக்க ஆரம்பித்தால், அடிக்கப்பட்டவுடன் திரும்ப அடித்தால், அல்லது தீங்கு செய்தவுடன் தீங்கு செய்தால்—