ஸ தத்ரவ்ரு'த்தாநபிவாத்ய ஸர்வாந் ப்ரத்யர்சிதோ ராஜவத்தேவவச்ச। விவேஶ ஸர்வைஃ ஸஹிதோ த்விஜாக்ர்யைஃ க்ரு'தாஞ்ஜலிர்தர்மப்ரு'தாம் வரிஷ்டஃ
அங்கே அவர் மூத்தவர்களை வணங்கி, அரசராகவும் தேவராகவும் மதிக்கப்பட்டார்; எல்லா சிறந்த பிராமணர்களுடன், கையைக் கூப்பி, தர்மத்தில் சிறந்தவர் அந்த இடத்தில் நுழைந்தார்.
ஸ புண்யஶீலஃ பித்ரு'வந்மஹாத்மா தபஸ்விபிர்மபரைருபேத்ய। ப்ரத்யர்சிதஃ புஷ்பதரஸ்ய மூலே மஹாத்ருமஸ்யோபவிவேஶ ராஜா
புனிதமான பண்புடைய, பெரிய உள்ளம் கொண்ட அந்த அரசர், வேறு தவசிகளாலும் வரவேற்கப்பட்டு, மலர்ச்செடிகள் நிறைந்த பெரிய மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தார்.
பீமஶ்ச க்ரு'ஷ்ணா ச தநம்ஜயஶ்ச யமௌ ச தே சாநுசரா நரேந்த்ரம்। விமுச்யவாஹாநவஶாஶ்ச ஸர்வே தத்ரோபதஸ்துர்பரதப்ரபர்ஹாஃ
பீமன், கிருஷ்ணை, தனஞ்சயன், இரட்டையர்கள் மற்றும் அவர்களுடன் வந்த சேவகர்கள், ராஜா, குதிரைகளை விடுவித்து வாகனங்களை விட்டு விட்டு, அந்த இடத்தில் எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்தார்கள்; அவர்கள் பாரதர்களில் சிறந்தவர்கள்.
லதாவதாநாவநதஃ ஸ பாண்டவை- ர்மஹாத்ருமஃ பஞ்சபிரேவ தந்விபிஃ। பபௌ நிவாஸோபகதைர்மஹாத்மபி- ர்மஹாகிரிர்வாரணயூதபைரிவ
அந்த பெரிய மரம், கொடிகள் மற்றும் கிளைகளால் வளைந்தது, ஐந்து வில்லாளிகள் ஆன பாண்டவர்கள் அதன் கீழ் தங்கியபோது, யானை கூட்டங்கள் சூழ்ந்த ஒரு பெரிய மலை போல் பிரகாசித்தது.
தத்காநநம் ப்ராப்ய நரேந்த்ரபுத்ராஃ ஸுகோசிதா வாஸமுபேத்ய க்ரு'ச்ச்ரம்। விஜஹ்ருரிநத்ரப்ரதிமாஃ ஶிவேஷு ஸரஸ்வதீஸாலவநேஷு தேஷு
அந்த காட்டை அடைந்த பின், சௌகரிய வாழ்க்கைக்கு பழகிய அரசகுமாரர்கள், கடினமான வாழ்க்கையை ஏற்று, சிங்கங்கள் போல் கர்ஜித்து, அந்த சரஸ்வதி ஆற்றங்கரையில் உள்ள நல்ல சால மர வனங்களில் மகிழ்ந்தனர்.
யதீம்ஶ்ச ராஜா ஸ முநீம்ஶ்ச ஸர்வாம் ஸ்தஸ்மிந்வநே மூலபலைருதக்ரைஃ। த்விஜாதிமுக்யாந்ரு'ஷபஃ குரூணாம் ஸம்தர்பயாமாஸ மஹாநுபாவஃ
அந்த காட்டில், குருகுலத்தில் சிறந்தவர் ஆன அரசன், சகல யோகிகள், முனிவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களை நிறைவான கிழங்கு பழங்களால் திருப்திப்படுத்தினார்.
இஷ்டீஶ்ச பித்ர்யாணி ததா க்ரியாஶ்ச மஹாவநே வஸதாம் பாண்டவாநாம்। புரோஹிதஸ்தத்ர ஸம்ரு'த்ததேஜா- ஶ்சகார தௌம்யஃ பித்ரு'வந்ந்ரு'பாணாம்
பெரிய காட்டில் பாண்டவர்கள் தங்கியிருந்தபோது, அவர்களுடைய புரோஹிதர் தௌம்யர், மிகுந்த ஒளியுடன், அரசர்களுக்காக முன்னோர்களுக்கான பூஜைகள் மற்றும் கிரியைகளை தந்தைபோல் செய்து வந்தார்.
அபேத்ய ராஷ்ட்ராத்வஸதாம் து தேஷா- ம்ரு'ஷிஃ புராணோऽதிதிராஜகாம। தமாஶ்ரமம் தீவ்ரஸம்ரு'த்ததேஜா மார்கண்டேயஃ ஶ்ரீமதாம் பாண்டவாநாம்
அவர்கள் நாட்டை விட்டு விலகி வாழ்ந்தபோது, பழமையான முனிவர் மார்க்கண்டேயர், மிகுந்த சக்தி உடையவர், புகழ்பெற்ற பாண்டவர்களின் ஆசிரமத்திற்கு விருந்தினராக வந்தார்.
தமாகதம் ஜ்வலிதஹுதாஶநப்ரபம் மஹாமநாஃ குருவ்ரு'ஷபோ யுதிஷ்டிரஃ। அபூஜயத்ஸுரரு'ஷிமாநவார்சிதம் மஹாமுநிம் ஹ்யநுபமஸத்வவீர்யவாந்
அந்த முனிவர், தீயைப் போல ஒளி வீசும், தேவர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் அனைவராலும் மதிக்கப்படும், ஒப்பற்ற மனவலிமை கொண்டவர்; அவரை குருகுலத்தில் சிறந்தவர் யுதிஷ்டிரன் மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றார்.
ஸ ஸர்வவித்த்ரௌபதீம் வீக்ஷ்ய தீநாம் யுதிஷ்டிரம் பீமஸேநார்ஜுநௌ ச। ஸம்ஸ்ம்ரு'த்யராமம் மநஸா மஹாத்மா தபஸ்விமத்யேऽஸ்மயதாமிதௌஜாஃ
அனைத்தையும் அறிந்த அந்த பெரிய முனிவர், த்ரௌபதியை துன்பத்தில் பார்த்ததும், யுதிஷ்டிரன், பீமசேனன், அர்ஜுனன் ஆகியோரை பார்த்ததும், மனதில் இராமனை நினைத்து, யோகிகளுக்கிடையில் பிரகாசமாக சிரித்தார்.
தம் தர்மராஜோ விமநா இவாப்ரவீ- த்ஸர்வே ஹ்ரியா ஸந்தி தபஸ்விநோऽமீ। பவாநிதம் கிம் ஸ்மயதீவ ஹ்ரு'ஷ்ட- ஸ்தபஸ்விநாம் பஶ்யதாம் மாமுதீக்ஷ்ய
அப்போது தர்மராஜன் மனதில் கவலையுடன், 'இங்கு எல்லா யோகிகளும் மரியாதையுடன் இருக்கிறார்கள்; நீங்கள் என்னை பார்த்து இப்படி மகிழ்ச்சியுடன் சிரிப்பதற்கு காரணம் என்ன?' என்று கேட்டார்.
ந தாத ஹ்ரு'ஷ்யாமி ந ச ஸ்மயாமி ப்ரஹர்ஷஜோ மாம் பஜதேந தர்பஃ। தவாபதம் த்வத்ய ஸமீக்ஷ்ய ராமம் ஸத்யவ்ரதம் தாஶரதிம் ஸ்மராமி
'இல்லை, பிரியமானவரே, நான் மகிழ்ச்சி அடையவோ, பெருமை கொள்வதற்காகவோ சிரிப்பதில்லை; உன் துன்பத்தைப் பார்த்து, நான் சத்தியவிரதனான தசரதன் மகன் இராமனை நினைக்கிறேன்.'
ஸ சாபி ராஜா ஸஹ லக்ஷ்மணேந வநே நிவாஸம் பிதுரேவ ஶாஸநாத்। தந்வீ சரந்பார்த மயைவ த்ரு'ஷ்டோ கிரே புரா ரு'ஷ்யமூகஸ்ய ஸாநௌ
அந்த அரசனும், லக்ஷ்மணனுடன், தந்தையின் கட்டளையின்படி காட்டில் வாழ்ந்தார்; வில்லுடன், பார்த்தா, நான் அவரை பழைய காலத்தில் ரிஷ்யமூக மலைச்சரிவில் பார்த்தேன்.
ஸஹஸ்ரநேத்ரப்ரதிமோ மஹாத்மா யமஸ்ய நேதா நமுசேஶ்ச ஹந்தா। பிதுர்நிதேஶாதநகஃ ஸ்வதர்மம் சரந்வநே தாஶரதிஶ்சகார
தசரதனின் மகன், ஆயிரம் கண்கள் கொண்ட இந்திரனைப் போல ஒளி உடையவர், யமனின் தலைவன், நமுசியை அழித்தவர், பாவமில்லாதவர், தந்தையின் கட்டளையின்படி காட்டில் தன் தர்மத்தைப் பின்பற்றினார்.
ஸ சாபி ஶக்ரஸ் ஸமப்ரபாவோ மஹாநுபாவஃ ஸமரேஷ்வஜேயஃ। விஹாய போகாநசரத்வநேஷு நேஶே பலஸ்யேதி சரேததர்மம்
அந்த வலிமைமிக்கவர், இந்திரனுக்கு சமமானவர், யுத்தத்தில் வெல்ல முடியாதவர், இன்பங்களை விட்டு காட்டில் வாழ்ந்தார்; தன் வலிமையில் நம்பிக்கை வைக்காமல், தர்மத்தைப் பின்பற்றினார்.
பாபாஶ்ச நாபாகபகீரதாதயோ மஹீமிமாம் ஸாகராந்தாம் விஜித்ய। ஸத்யேந தேऽப்யஜயஸ்தாத லோகா- ந்நேஶே பலஸ்யேதி சரேததர்மம்
பாப, நப, பாகீரதன் மற்றும் மற்றவர்கள், இந்த கடல் எல்லையுள்ள பூமியை வென்று, உண்மை மூலம் உலகங்களை அடைந்தார்கள்; அவர்கள் வலிமையில் நம்பிக்கை வைக்காமல், தர்மத்தைப் பின்பற்றினார்கள்.
அலர்கமாஹுர்நவர்ய ஸந்தம் ஸத்யவ்ரதம் காஶிகரூஶராஜம்। விஹாய ராஜ்யாநி வஸூநி சைவ நேஶே பலஸ்யேதி சரேததர்மம்
அலர்க்கன், காசி மற்றும் குரு நாட்டின் சீரிய சத்தியவிரதன் அரசன் என்று கூறப்படுகிறார்; அவர் ராஜ்யத்தையும் செல்வத்தையும் விட்டு விட்டு, வலிமையில் நம்பிக்கை வைக்காமல், தர்மத்தைப் பின்பற்றினார்.
தாத்ரா விதிர்யோ விஹிதஃ புராணை- ஸ்தம் பூஜயந்தோ நரவர்ய ஸந்தஃ। ஸப்தர்ஷயஃ பார்த திவி ப்ரபாந்தி நேஶே பலஸ்யேதி சரேததர்மம்
பார்த்தா, அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவர்கள், ஏழு முனிவர்கள், விண்ணில் பிரகாசிக்கிறார்கள்; அவர்கள் படைத்தவரால் பழைய காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட விதியை மதிக்கிறார்கள்; அவர்கள் வலிமையில் நம்பிக்கை வைக்காமல், தர்மத்தைப் பின்பற்றினார்கள்.
மஹாபலாந்பர்வதகூடமாத்ரா- ந்விஷாணிநஃ பஶ்ய கஜாந்நரேந்த்ர। ஸ்திதாந்நிதேஶே நரவர்ய தாது- ர்நேஶே பலஸ்யேதி சரேததர்மம்
அரசே, மலைப்பொக்குகளுக்கு சமமான பெரிய தந்தங்களைக் கொண்ட யானைகளைப் பார்; அவர்கள் படைத்தவரின் கட்டளையில் நிற்கிறார்கள்; அவர்கள் வலிமையில் நம்பிக்கை வைக்காமல், தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.
ஸர்வாணி பூதாநி நரேந்த்ர பஶ்ய ததா யதாவத்விஹிதம் விதாத்ரா। ஸ்வயோநிதஃ கர்ம ஸதாசரந்தி நேஸே பலஸ்யேதி சரேததர்மம்
அரசே, எல்லா உயிரினங்களும், படைத்தவர் தந்த விதிக்கேற்ப தங்கள் பிறப்பிலிருந்து தங்கள் கடமைகளைச் செய்கிறார்கள்; அவர்கள் வலிமையில் நம்பிக்கை வைக்காமல், தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.
ஸத்யேநம் தர்மேண யதார்ஹவ்ரு'த்த்யா ஹ்ரியா ததா ஸர்வபூதாந்யதீத்ய। யஶஶ்ச தேஜஶ்ச தவாபி தீப்தம் விபாவஸோர்பாஸ்கரஸ்யேவ பார்த
நீ உண்மை, தர்மம், ஒழுக்கம், ஒப்புமை, வெட்கம் ஆகியவற்றால் எல்லா உயிர்களையும் தாண்டி உயர்ந்துள்ளாய்; உன் புகழும் ஒளியும், பார்த்தா, அக்னி மற்றும் சூரியனின் பிரகாசத்தைப் போல ஜொலிக்கின்றன.
யதாப்ரதிஜ்ஞம் ச மஹாநுபாவ க்ரு'ச்ச்ரம் வநே வாஸமிமம் நிரூஷ்ய। ததஃ ஶ்ரியம் தேஜஸா தேந தீப்தா- மாதாஸ்வஸே பார்திவ கௌரேவப்யஃ
மகா ஆன்மாவே, நீ எடுத்த உறுதியின்படி இந்த காட்டில் கடினமான வாழ்வை சகித்து முடித்த பின், அதே ஒளியுடன் நீ உன் செல்வத்தையும் பெருமையையும் கௌரவர்களிடமிருந்து மீண்டும் பெறுவாய், அரசே.
தமேவமுக்த்வா வசநம் மஹர்ஷி- ஸ்தபஸ்விமத்யே ஸஹிதம் ஸுஹ்ரு'த்திஃ। ஆமந்த்ர்ய தௌம்யம் ஸஹிதாம்ஶ்ச பார்தாம்- ஸ்ததஃ ப்ரதஸ்தே திஶமுத்தராம் ஸஃ
அவ்வாறு கூறியபின், அந்த மகா முனிவர், தவமுள்ளவர்களுக்குள் நண்பனாக இருந்தவர், தௌம்யரையும் பாண்டவர்களையும் வாழ்த்தி, வடக்கு திசையை நோக்கி புறப்பட்டார்.
ததோ வநகதாஃ பார்தாஃ ஸாயாஹ்நே ஸஹ க்ரு'ஷ்ணயா। உபவிஷ்டாஃ கதாஶ்சக்ருர்துஃகஶோகபராயணாஃ
பின்னர், அந்த மாலை நேரத்தில், பாண்டவர்கள் கிருஷ்ணையுடன் சேர்ந்து காட்டில் அமர்ந்து, துயரத்தாலும் சோகத்தாலும் ஆழ்ந்து பேசத் தொடங்கினர்.
ப்ரியா ச தர்ஶநீயா ச பண்டிதா ச பதிவ்ரதா। அத க்ரு'ஷ்ணா தர்மராஜமிதம் வசநமப்ரவீத்
அப்போது, அன்பும் அழகும் அறிவும் கணவனிடம் பற்றும் கொண்ட கிருஷ்ணை, தர்மராஜரிடம் இவ்வாறு பேசினாள்.
ந நூநம் தஸ்ய பாபஸ்ய துஃகமஸ்மாஸு கிம்சந। வித்யதே தார்தராஷ்ட்ரஸ்ய ந்ரு'ஶம்ஸஸ்ய துராத்மநஃ
துரோஹமுள்ள துரியோதனனுக்கு நம்மைச் சுற்றி எவ்வித துயரும் இல்லை என்பதே உறுதி.
யஸ்த்வாம் ராஜந்மயா ஸார்தமஜிநைஃ ப்ரதிவாஸிதம்। வநம் ப்ரஸ்தாப்ய துஷ்டாத்மா நாந்வதப்யத துர்மதிஃ
அந்த தீய மனம் கொண்டவன், அரசே, உன்னை என்னையும், மான் தோலை அணிந்து காட்டில் அனுப்பி வைத்தபோதும், ذவனுக்கு எந்த வருத்தமும் வரவில்லை.
ஆயஸம் ஹ்ரு'தயம் நூநம் தஸ்ய துஷ்க்ரு'தகர்மணஃ। யஸ்த்வாம் தர்மபரம் ஶ்ரேஷ்டம் ரூக்ஷாண்யஶ்ராவயத்ததா। `வசநாந்யபரோக்ஷாணி துர்வாச்யாநி ச ஸம்ஸதி
அந்த பாவி, நீதியில் முதன்மை கொண்ட உன்னை, சபையில் கடுமையான, கேட்க முடியாத வார்த்தைகள் கேட்க வைத்தான்; அவனது இதயம் நிச்சயம் இரும்பு போல கடினம்.
ஸுகோசிதமதுஃகார்ஹம் துராத்மா ஸஸுஹ்ரு'த்கணஃ। ஈத்ரு'ஶம் துஃகமாநீய மோததே பாபபூருஷஃ
சுக வாழ்க்கைக்கு உரியவனும் துயரத்திற்கு உரியதல்லாத உன்னை இப்படி துன்புறுத்தி, அந்த பாவி தன் கூட்டத்தாருடன் சந்தோஷப்படுகிறான்.
சதுர்ணாமேவ பாபாநாமஸ்ரம் ந பதிதம் ததா। த்வயி பாரத நிஷ்க்ராந்தே வநாயாஜிநவாஸஸி
பாரதா, நீ மான் தோலை அணிந்து காட்டுக்குப் போனபோது, அந்த நால்வரும் பாவிகளின் கண்களில் ஒரு கண்ணீரும் விழவில்லை.