தத்ராஹூதாகதாஃ ஸர்வே ஸுநீதப்ரமுகா கணாஃ. ஸமத்ரு'ஶ்யந்த ஸங்க்ருத்தா விவர்ணவதநாஸ்ததா
அங்கு அழைக்கப்பட்டு வந்த சுனீதன் தலைமையிலான குழுக்கள், கோபத்தில் நிறைந்த முகம் வெண்மைப்பட்டு, மிகவும் சினத்துடன் தோன்றினர்.
யுதிஷ்டிராபிஷேகம் ச வாஸுதேவஸ்ய சார்ஹணம்। ந ஸ்யாத்யதா ததா கார்யமேவம் ஸர்வே ததாऽப்ருவந்
யுதிஷ்டிரருக்கு அபிஷேகம் செய்ததும், வாசுதேவரை மரியாதை செய்ததும் இப்படிச் செய்யக்கூடாது; அப்போது அனைவரும் இப்படியே கூறினார்கள்.
நிஷ்கர்ஷாந்நிஶ்சயாத்ஸர்வே ராஜாநஃ க்ரோதமூர்சிதாஃ। அப்ருவம்ஸ்தத்ர ராஜாநோ நிர்வேதாதாத்மநிஶ்சயாத்
அனைத்து அரசர்களும் கோபத்தில் மூழ்கி, தாங்கள் தீர்மானித்ததை உறுதியாகக் கொண்டு, அங்கு மனம் உடைந்தும் தாங்கள் நம்பியதை வெளிப்படுத்தி பேசினார்கள்.
ஸுஹ்ரு'த்பிர்வார்யமாணாநாம் தேஷாம் ஹி வபுராபபௌ। ஆமிஷாதபக்ரு'ஷ்டாநாம் ஸிஹாநாமிவ கர்ஜதாம்
அவர்களது நண்பர்கள் தடுக்க முயன்றபோதும், அவர்கள் கோபத்தில் கொந்தளித்து, இரையைக் கண்டு கூச்சலிடும் சிங்கங்களைப் போல தோன்றினர்.
தம் பலௌகமபர்யந்தம் ராஜஸாகாரமக்ஷயம்। குர்வாணம் ஸமயம் க்ரு'ஷ்ணோ யுத்தாய புபுதே ததா
அந்த முடிவில்லாத, குறையாத அரசர்களின் பெரும் படை, யுத்தத்திற்காக ஒற்றுமையாக அமைந்ததை கிருஷ்ணர் அப்போது புரிந்துகொண்டார்.
ததஃ ஸாகரஸங்காஶம் த்ரு'ஷ்ட்வா ந்ரு'பதிமண்டலம்। ஸம்வர்தவாதாபிஹதம் பீமம் க்ஷுப்தமிவார்ணவம்
அப்போது, கடலைப் போலத் தோன்றும் அரசர்களின் கூட்டத்தை, அழிவை உண்டாக்கும் புயல் தாக்கிய கடல் போல, பீமன் பார்த்தார்.
ரோஷாத்ப்ரசலிதம் ஸர்வமிதமாஹ யுதிஷ்டிரஃ। பீஷ்மம் மதிமதாம் முக்யம் வ்ரு'த்தம் குருபிதாமஹம்। ப்ரு'ஹஸ்பதிம் ப்ரு'ஹத்தேஜாஃ புருஹூத இவாரிஹா
இந்த எல்லாம் கோபத்தால் கலங்கியதைப் பார்த்து, யுதிஷ்டிரர், அறிவாளிகளில் முதல்வர், வயதான குருகுல முதியவர், பிரஹஸ்பதி போல் பிரகாசிக்கும் பீஷ்மரிடம் பேசினார்.
அஸௌ ரோஷாத்ப்ரசலிதோ மஹாந்ந்ரு'பதிஸாகரஃ। அத்ர யத்ப்ரதிபத்தவ்யம் தந்மே ப்ரூஹி பிதாமஹ
இந்தப் பெரிய அரசர்களின் கடல் கோபத்தில் கலங்கியுள்ளது; இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள், தாத்தா.
யஜ்ஞஸ்ய ச ந விக்நஃ ஸ்யாத்ப்ரஜாநாம் ச ஹிதம் பவேத்। யதா ஸர்வத்ர தத்ஸர்வம் ப்ரூஹி மேऽத்ய பிதாமஹ
யாகத்திற்கு எந்த இடையூறும் வரக்கூடாது, மக்களுக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும்; இது எல்லா இடங்களிலும் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று இன்று எனக்குச் சொல்லுங்கள், தாத்தா.
இத்யுக்தவதி தர்மஜ்ஞே தர்மராஜே யுதிஷ்டிரே। உவாசேதம் வசோ பீஷ்மஸ்ததஃ குருபிதாமஹஃ
இவ்வாறு தர்மத்தை அறிந்த தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரர் கேட்டபோது, குருகுல முதியவர் பீஷ்மர் அப்போது இவ்வாறு பேசினார்.
மா பைஸ்த்வம் குருஶார்தூல ஶ்வா ஸிம்ஹம் ஹந்துமர்ஹதி। ஶிவஃ பந்தாஃ ஸுநீதோऽத்ர மயா பூர்வதரம் வ்ரு'தஃ
நீ பயப்பட வேண்டாம், குருகுலத்தில் சிறந்தவனே; நாய் சிங்கத்தை கொல்ல நினைப்பது போல் தான். இங்கு நல்ல வழி, நானும் முன்பே எடுத்த வழி, இது பாதுகாப்பானது.
ப்ரஸுப்தே ஹி யதா ஸிம்ஹே ஶ்வாநஸ்தாத ஸமாகதாஃ। பஷேயுஃ ஸஹிதாஃ ஸர்வே ததேமே வஸுதாதிபாஃ
சிங்கம் தூங்கும் போது, நாய்கள் ஒன்று சேர்ந்து கூச்சலிடும் போல, இங்குள்ள பூமியின் அரசர்களும் அப்படித்தான்.
வ்ரு'ஷ்ணிஸிம்ஹஸ்ய ஸுப்தஸ்ய ததாऽமீ ப்ரமுகே ஸ்திதாஃ। பஷந்தே தாத ஸங்க்ருத்தாஃ ஶ்வாநஃ ஸிம்ஹஸ்ய ஸந்நிதௌ
வ்ருஷ்ணி குலத்தின் சிங்கம் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில், முன் நின்றுள்ள இந்தக் கோபமான நாய்கள் எப்படி குரைக்கின்றனவோ, அதுபோலவே இவர்கள் அவன் அருகில் நின்று குரைக்கின்றனர்.
ந ஹி ஸம்புத்யதே யாவத்ஸுப்தஃ ஸிம்ஹ இவாச்யுதஃ। ` ததிதம் ஜ்ஞாதபூர்வம் ஹி தவ ஸம்ஸ்தோதுமிச்சஸி'। தேந ஸிம்ஹீகரோத்யேதாநஸிம்ஹஶ்சேதிபுங்கவஃ
அச்சுதன் தூங்கும் சிங்கம்போல் விழிக்கவில்லை; நீ இதை முன்பே அறிந்து, அவனைப் புகழ விரும்புகிறாய். ஆனால் அந்தப் பெருமைமிக்க மனிதன் விழித்தால், இவர்கள் எல்லாரையும் சிங்கங்களாக மாற்றுவான்.
பார்திவாந்பார்திவஶ்ரேஷ்ட ஶிஶுபாலோऽல்பசேதநஃ। ஸர்வாந்ஸர்வாத்மநா தாத நேதுகாமோ யமக்ஷயம்
அரசர்களில் சிறந்தவரே, குறைந்த புத்தியுள்ள சிசுபாலன், இந்த அரசர்களை எல்லாம் முழு மனதுடன் எமனிடம் அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறான்.
நூநமேதத்ஸமாதாதும் புநரிச்சத்யதோக்ஷஜஃ। யதஸ்ய ஶிஶுபாலஸ்ய தேஜஸ்திஷ்டதி பாரத
பாரதா, மறைபொருள் கொண்டவன், இந்த சிசுபாலனிடம் எஞ்சியுள்ள சக்தியையும் மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறான் என்பது நிச்சயம்.
விப்லுதா சாஸ்ய பத்ரம் தே புத்திர்புத்திமதாம் வர। சேதிராஜஸ்ய கௌந்தேய ஸர்வேஷாம் ச மஹீக்ஷிதம்
புத்திசாலிகளில் சிறந்தவரே, கௌந்தேயா, சேதி நாட்டரசனுக்கும் மற்ற எல்லா பூமிப்பாளர்களுக்கும் புத்தி முற்றிலும் குழப்பமடைந்துவிட்டது.
ஆதாதும் ச நரவ்யாக்ரோ யம் யமிச்சத்யயம் ததா। தஸ்ய விப்லவதே புத்திரேவம் சேதிபதேர்யதா
மனிதர்களில் புலி யார் ஒருவரை எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறாரோ, உடனே அவருடைய புத்தி குழப்பமடைகிறது; அது சேதி நாட்டரசனுக்குப் போல் இப்பொழுது நடந்துள்ளது.
சதுர்விதாநாம் பூதாநாம் த்ரிஷு லோகேஷு மாதவஃ। ப்ரபவஶ்சைவ ஸர்வேஷாம் நிதநம் ச யுதிஷ்டிர
யுதிஷ்டிரா, மூன்று உலகங்களிலும் நான்கு வகை உயிர்களுக்கு ஆதியும் முடிவும் மாதவன் தான்.
இதி தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ததஶ்சேதிபதிர்ந்ரு'பஃ। பீஷ்மம் ரூக்ஷாக்ஷரா வாசஃ ஶ்ராவயாமாஸ பாரத
இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், பாரதா, சேதி நாட்டரசன் பீஷ்மரிடம் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பேசினான்.
பிபீஷிகாபிர்பஹ்வீபிர்பீஷயந்பீஷ்ம பார்திவாந்। ந வ்யபத்ரபஸே கஸ்மாத்வ்ரு'த்தஃ ஸந்குலபாம்ஸநஃ
பீஷ்மா, நீ பல பயங்கரமான மிரட்டல்களால் அரசர்களை பயமுறுத்துகிறாய்; வயதானும், குலத்தை அழிக்கிறவனாக இருந்தும், உனக்கு ஏன் வெட்கம் இல்லையா?
யுக்தமேதத்த்ரு'தீயாயாம் ப்ரக்ரு'தௌ வர்ததா த்வயா। வக்தும் தர்மாதபேதார்தம் த்வம் ஹி ஸர்வகுரூத்தமஃ
மூன்றாவது இயல்பில் நடக்கும் உனக்கு, தர்மத்துக்கு எதிரான வார்த்தைகள் பேசுவது பொருத்தமாக இருக்கிறது; ஏனெனில் நீ குருக்களில் சிறந்தவன்.
நாவி நௌரிவ ஸம்பத்தா யதாந்தோ வாந்தமந்வியாத்। ததாபூதா ஹி கௌரவ்யா யேஷாம் பீஷ்ம த்வமக்ரணீஃ
ஒரு குருடன் மற்றொரு குருடனைப் பின்தொடர்வது போல, அல்லது ஒரு படகு இன்னொரு படகுடன் கட்டப்பட்டிருப்பது போல, பீஷ்மா, நீ தலைவராக இருக்கும் கௌரவர்கள் அப்படியே இருக்கிறார்கள்.
பூதநாகாதபூர்வாணி கர்மாண்யஸ்ய விஶேஷதஃ। த்வயா கீர்தயதாऽஸ்மாகம் பூயஃ ப்ரவ்யதிதம் மநஃ
பூதனையை அழித்ததற்கு முன்பாக செய்த காரியங்களை நீ சொன்னதால், எங்களுடைய மனம் மேலும் கலங்கியது.
அவலிப்தஸ்ய மூர்ஶஸ்ய கேஶவம் ஸ்தோதுமிச்சதஃ। கதம் பீஷ்ம ந தே ஜிஹ்வா ஶததேயம் விதீர்யதே
பெருமை கொண்டும், தவறாக நினைக்கும் மனதுடனும், கேசவனைப் புகழ விரும்பும் உனது நாக்கு நூறு துண்டுகளாகப் பிளங்காதது எப்படி பீஷ்மா?
யத்ர குத்ஸா ப்ரயோக்தவ்யா பீஷ்ம பாலதரைர்நரைஃ। தமிமம் ஜ்ஞாநவ்ரு'த்தஃ ஸந்கோபம் ஸம்ஸ்தோதுமிச்சஸி
பீஷ்மா, இளம் மற்றும் அறிவில்லாதவர்கள் இழிவாகப் பேச வேண்டிய இடத்தில், நீ அறிவும் கவனமும் கொண்டவனாக, இவனைப் புகழ விரும்புகிறாய்.
யத்யநேந ஹதா பால்யே ஶகுநிஶ்சித்ரமத்ர கிம்। தௌ வாऽஶ்வவ்ரு'ஷபௌ பீஷ்ண யௌ ந யுத்தவிஶாரதௌ
அவன் சிறுவயதில் சகுனியை கொன்றால் அதில் என்ன விசித்திரம்? அல்லது யுத்தத்தில் தேர்ச்சி இல்லாத அந்த இரண்டு குதிரைகளைப் பார்த்தால் என்ன பெருமை?
சேதநாரஹிதம் காஷ்டம் யத்யநேந நிபாதிதம்। பாதேந ஶகடம் பீஷ்ண தத்ர கிம் க்ரு'தமத்புதம்
அவன் உயிரில்லாத மரத்தைக் கீழே வீழ்த்தினால், அல்லது காலால் ஒரு வண்டியை புரட்டினால், பீஷ்மா, அதில் என்ன அதிசயம்?
அர்கப்ரமாணௌ தௌ வ்ரு'க்ஷௌ யத்யநேந நிபாதிதௌ। ' நாகஶ்ச தமிதோऽநேந தத்ர கோ விஸ்மயஃ க்ரு'தஃ
சூரியன் அளவுள்ள இரண்டு மரங்களை அவன் வீழ்த்தினாலும், அல்லது யானையை அடக்கினாலும், அதில் என்ன ஆச்சரியம்?
வல்மீகமாத்ரஃ ஸப்தாஹம் யத்யநேந த்ரு'தோऽசலஃ। ததா கோவர்தநோ பீஷ்ம ந தச்சித்ரம் மதம் மம
ஒரு எறும்புக் குன்றளவு மலைக்கை ஏழு நாட்கள் தூக்கினாலும், பீஷ்மா, கோவர்த்தனமாயினும், அதில் நான் எதுவும் விசித்திரமாக நினைக்கவில்லை.