நகேந கஜமேகேந கூர்மமேகேந சாக்ஷிபத்। ஸதுத்பபாத சாகாஶம் தத உச்சைர்விஹங்கமஃ
ஒரு நகத்தால் யானையைப் பிடித்து, மற்றொரு நகத்தால் ஆமைப்பிடித்து, அந்தப் பெரிய பறவை வானில் உயர்ந்து பறந்தது.
ஸோऽலம்பம் தீர்தணாஸாத்ய தேவவ்ரு'க்ஷாநுபாகமத்। தே பீதாஃ ஸமகம்பந்த தஸ்ய பக்ஷாநிலாஹதாஃ
ஒரு இடத்தில் தங்கியபின், தெய்வீக மரங்களை அணுகினான்; அவன் இறக்கைகளால் ஏற்படும் காற்றால் அந்த மரங்கள் பயத்தில் நடுங்கின.
ந நோ பஞ்ஜ்யாதிதி ததா திவ்யாஃ கநகஶாகிநஃ। ப்ரசலாங்காந்ஸ தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா மநோரதபலத்ருமாந்
பொன்னால் ஆன கிளைகளும், அசையும் கிளைகளும் கொண்ட ஆசை நிறைவேறும் மரங்களைப் பார்த்து, 'நாம் உடையாமல் இருக்க வேண்டும்' என்று எண்ணின.
அந்யாநதுலரூபாங்காநுபசக்ராம கேசரஃ। காஞ்சநை ராஜதைஶ்சைவ பலைர்வைதூர்யஶாகிநஃ। ஸாகராம்புபரிக்ஷிப்தாந்ப்ராஜமாநாந்மஹாத்ருமாந்
வானில் பறக்கும் அந்தப் பறவை, பிறகு ஒப்பற்ற வடிவம் கொண்ட, பொன், வெள்ளி, மாணிக்கம் போன்ற பழங்கள் காயும், கடல் நீரால் சூழப்பட்ட, பிரகாசிக்கும் பெரிய மரங்களை அணுகினான்.
தேஷாம் மத்யே மஹாநாஸீத்பாதபஃ ஸுமநோஹரஃ। ஸஹஸ்ரயோஜநோத்ஸேதோ பஹுஶாகாஸமந்விதஃ
அவற்றின் நடுவில், ஆயிரம் யோஜனை உயரமும், பல கிளைகளும் கொண்ட, மிக அழகான ஒரு பெரிய மரம் இருந்தது.
ககாநாமாலயோ திவ்யோ நாம்நா ரௌஹிணபாதபஃ। யஸ்ய சாயாம் ஸமாஶ்ரித்ய ஸத்யோ பவதி நிர்வ்ரு'தஃ;
அது பறவைகளுக்கான தெய்வீகமான வீடு, ரௌஹிண மரம் என்று பெயர்; அதன் நிழலில் அமர்ந்தவுடன் உடனே மனநிறைவு கிடைக்கும்.
தமுவாச ககஶ்ரேஷ்டம் தத்ர ரௌஹிணபாதபஃ। அதிப்ரவ்ரு'த்தஃ ஸமுஹாநாபதந்தம் மநோஜவம்
அங்கே, ரௌஹிண மரம், மிக வேகமாக பாய்ந்து வந்த பறவைகளில் சிறந்தவனான கருடனை நோக்கி பேசியது.
யைஷா மம மஹாஶாகா ஶதயோஜநமாயதா। ஏதாமாஸ்தாய ஶாகாம் த்வம் காதேமௌ கஜகச்சபௌ
இந்த என் பெரிய கிளை, நூறு யோஜனை நீளமுடையது; இந்தக் கிளையில் அமர்ந்து, அந்த யானையையும் ஆமையையும் சாப்பிடு.
ததோ த்ருமம் பதகஸஹஸ்ரஸேவிதம் மஹீதரப்ரதிமவபுஃ ப்ரகம்பயந்। ககோத்தமோ த்ருதமபிபத்ய வேகவா- ந்பபஞ்ஜ தாமவிரலபத்ரஸம்சயாம்
பல்லாயிரம் பறவைகள் வாழும் அந்த மரத்தை, மலைக்கு இணையான வலிமையுடன், வேகமாக பாய்ந்த கருடன், அந்த அடர்ந்த இலைகளுடன் கூடிய கிளையை உடைத்தான்.
ஸ்பஷ்டமாத்ரா து பத்ப்யாம் ஸா கருடேந பலீயஸா। அபஜ்யத தரோஃ ஶாகா பக்நாம் சைகாமதாரயத்
கருடனின் கால்களின் வலிமையால், அந்த மரத்தின் கிளை தெளிவாக உடைந்தது; உடைந்த ஒரு கிளையை அவன் தாங்கிக் கொண்டான்.
தாம் பங்க்த்வா ஸ மஹாஶாகாம் ஸ்மயமாநோ விலோகயந்। அதாத்ரம் லம்பதோऽபஶ்யத்வாலகில்யாநதோமுகாந்
அந்த பெரிய கிளையை உடைத்து, சிரித்தபடி சுற்றிப் பார்த்தான்; அப்போது அந்தக் கிளையில் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் வாலகில்ய முனிவர்களைக் கண்டான்.
ரு'ஷயோ ஹ்யத்ர லம்பந்தே ந ஹந்யாமிதி தாந்ரு'ஷீந்। தபோரதாம்ல்லம்பமாநாந்ப்ரஹ்மர்ஷீநபிவீக்ஷ்ய ஸஃ
அங்கே அந்த முனிவர்கள் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, 'இவர்கள் தவமிருக்கும் முனிவர்கள்; இவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யக் கூடாது' என்று கருடன் எண்ணினான்.
ஹந்யாதேதாந்ஸம்பதந்தீ ஶாகேத்யத விசிந்த்ய ஸஃ। நகைர்த்ரு'டதரம் வீரஃ ஸம்க்ரு'ஹ்ய கஜகச்சபௌ
அந்த வீரன், 'இவர்கள் விழும் போதே நான் இவர்கள் உயிரை எடுத்துவிடுவேன்' என்று எண்ணி, தன் வலிமையான நகங்களால் யானையையும் ஆமையையும் உறுதியாகப் பிடித்தான்.
ஸ தத்விநாஶஸம்த்ராஸாதபிபத்ய ஸ்வகாதிபஃ। ஶாகாமாஸ்யேந ஜக்ராஹ தேஷாமேவாந்வவேக்ஷயா
அவர்களின் அழிவை நினைத்து பயந்த அந்த தலைவர், தானே பாய்ந்து, தன் வாயால் அந்த கிளையைப் பிடித்தான்; அவர்களின் நிலையை கவனித்தான்.
அதிதைவம் து தத்தஸ்ய கர்ம த்ரு'ஷ்ட்வா மஹர்ஷயஃ। விஸ்மயோத்கம்பஹ்ரு'தயா நாம சக்ருர்மஹாககே
அந்த செயலைப் பார்த்த மகா முனிவர்கள், அது சாதாரண சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதால் ஆச்சரியத்துடன், மனமும் உடலும் நடுங்கி, அந்தப் பெரும் பறவையைப் பற்றி பேசினர்.
குரும் பாரம் ஸமாஸாத்யோட்டீந ஏஷ விஹங்கமஃ। கருடஸ்து ககஶ்ரேஷ்டஸ்தஸ்மாத்பந்நகபோஜநஃ
இந்தப் பறவை மிகப் பெரிய பாரத்தை எடுத்துக்கொண்டு பறந்தது; பறவைகளில் சிறந்தவன் கருடன், அதனால் பாம்புகளை உணவாக உட்கொள்கிறான்.
ததஃ ஶநைஃ பர்யபதத்பக்ஷைஃ ஶைலாந்ப்ரகம்பயந்। ஏவம் ஸோऽப்யபதத்தேஶாந்பஹூந்ஸகஜகச்சபஃ
பின்னர், அவன் மெதுவாக தனது இறக்கைகளால் மலைகளை நடுங்கச் செய்து பறந்தான்; இவ்வாறு யானையும் ஆமையும் உடன் பல தேசங்களை அடைந்தான்.
தயார்தம் வாலகில்யாநாம் ந ச ஸ்தாநமவிந்தத। ஸ கத்வா பர்வதஶ்ரேஷ்டம் கந்தமாதநமஞ்ஜஸா
வாலகில்யர்களுக்கு இரக்கம் காட்டும் பொருட்டு, அவன் எங்கேயும் பொருத்தமான இடம் காணவில்லை; அதனால் அவன் விரைவாக மலைகளில் சிறந்தது கந்தமாதனத்தை அடைந்தான்.
ததர்ஶ கஶ்யபம் தத்ர பிதரம் தபஸி ஸ்திதம்। ததர்ஶ தம் பிதா சாபி திவ்யரூபம் விஹங்கமம்
அங்கு அவன் தன் தந்தையான கஶ்யபரை தவத்தில் ஈடுபட்டவராகக் கண்டான்; அவனையும், தெய்வீக வடிவமுடைய அந்தப் பறவையையும், அவன் தந்தையும் பார்த்தார்.
தேஜோவீர்யபலோபேதம் மநோமாருதரம்ஹஸம்। ஶைலஶ்ரு'ங்கப்ரதீகாஶம் ப்ரஹ்மதண்டமிவோத்யதம்
அவன் பிரகாசமும், வீரமும், வலிமையும் உடையவன்; மனமும் காற்றும் போல் வேகமுள்ளவன்; மலைச் சிகரத்தைப் போல் தோற்றமுடையவன்; பிரம்மாவின் தண்டத்தை உயர்த்தியதுபோல் இருந்தான்.
அசிந்த்யமநபித்யேயம் ஸர்வபூதபயம்கரம்। மஹாவீர்யதரம் ரௌத்ரம் ஸாக்ஷாதக்நிமிவோத்யதம்
அவன் யாராலும் எண்ண முடியாதவன், விவரிக்க முடியாதவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் பயங்கரமானவன்; பெரும் வீரத்துடன், கொடுமையானவன், கண்முன் எழும் நெருப்பைப் போல் இருந்தான்.
அப்ரத்ரு'ஷ்யமஜேயம் ச தேவதாநவராக்ஷஸைஃ। பேத்தாரம் கிரிஶ்ரு'ங்காணாம் ஸமுத்ரஜலஶோஷணம்
அவன் தேவர்கள், அசுரர்கள், ராட்சதர்கள் யாராலும் வெல்ல முடியாதவன்; மலைச் சிகரங்களை உடைக்கும் வல்லமை உடையவன்; கடல் நீர்களை உலர்க்கும் வல்லமை உடையவன்.
லோகஸம்லோடநம் கோரம் க்ரு'தாந்தஸமதர்ஶநம்। தமாகதமபிப்ரேக்ஷ்ய பகவாந்கஶ்யபஸ்ததா। விதித்வா சாஸ்யம் ஸம்கல்பமிதம் வசநமப்ரவீத்
உலகங்களை அசைக்கும், பயங்கரமானவன், யமனைப் போல் தோற்றமுடையவன்; அவன் வருவதைப் பார்த்து, அந்த பக்தியுள்ள கஶ்யபர் அவன் எண்ணத்தை அறிந்து இவ்வாறு கூறினார்.
புத்ர மா ஸாஹஸம் கார்ஷீர்மா ஸத்யோ லப்ஸ்யஸே வ்யதாம்। மா த்வாம் தஹேயுஃ ஸம்க்ருத்தா வாலகில்யா மரீசிபாஃ
மகனே, அவசரமாக எதையும் செய்யாதே; உடனே உனக்கு துன்பம் வரக்கூடாது; கோபமடைந்த வாலகில்யர்களும் மரீசிகளும் உன்னை எரிக்க வேண்டாம்.
ததஃ ப்ரஸாதயாமாஸ கஶ்யபஃ புத்ரகாரணாத்। வாலகில்யாந்மஹாபாகாம்ஸ்தபஸா ஹதகல்மஷாந்
பின்னர் கஶ்யபர், தன் மகனுக்காக, தவத்தால் பாவம் நீங்கிய மகா பாக்கியசாலி வாலகில்யர்களை சமாதானப்படுத்த முயன்றார்.
ப்ரஜாஹிதார்தமாரம்போ கருடஸ்ய தபோதநாஃ। சிகீர்ஷதி மஹத்கர்ம ததநுஜ்ஞாதுமர்ஹத
உலக மக்களின் நன்மைக்காக கருடன் ஒரு பெரிய செயலைச் செய்ய விரும்புகிறான்; தவம் செய்துள்ளோர்களே, நீங்கள் அவனுக்கு அனுமதி வழங்க வேண்டும்.
ஏவமுக்தா பகவதா முநயஸ்தே ஸமப்யயுஃ। முக்த்வா ஶாகாம் கிரிம் புண்யம் ஹிமவந்த தபோऽர்திநஃ
அவ்வாறு அந்த பகவான் கூறியதும், அந்த முனிவர்கள் கிளையை விட்டுவிட்டு, தவம் நாடி புனிதமான இமயமலைக்கு சென்றார்கள்.
ததஸ்தேஷ்வபயாதேஷு பிதரம் விநதாஸுதஃ। ஶாகாவ்யாக்ஷிப்தவதநஃ பர்யப்ரு'ச்சத கஶ்யபம்
அவர்கள் அங்கிருந்து சென்றபின், வினதையின் மகன், கிளை முகத்தை மறைத்திருந்ததால், தன் தந்தை கஶ்யபரிடம் கேட்டான்.
பகவந்க்வ விமுஞ்சாமி தரோஃ ஶாகாமிமாமஹம்। வர்ஜிதம் மாநுஷைர்தேஶமாக்யாது பகவாந்மம
பகவனே, இந்த மரக் கிளையை நான் எங்கு விடுவேன்? மனிதர்கள் இல்லாத இடத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
ததோ நிஃபுருஷம் ஶைலம் ஹிமஸம்ருத்தகந்தரம்। அகம்யம் மநஸாப்யந்யைஸ்தஸ்யாசக்யௌ ஸ கஶ்யபஃ
அப்போது கஶ்யபர், மனிதர்கள் இல்லாத, பனியால் அடைக்கப்பட்ட குகைகள் கொண்ட, மனதாலும் அடைய முடியாத ஒரு மலை பற்றி கூறினார்.