ஶிரஸ்தஸ்ய திவம் ராஜந்நாபிஃ கம் சரணௌ மஹீ। அஶ்விநௌ கர்ணயோர்தேவௌ சக்ஷுஷீ ஶஶிபாஸ்கரௌ
அரசே, அவனது தலை வானம், நாபி ஆகாயம், கால்கள் பூமி; அஶ்வினிகள் அவன் காதுகள், சந்திரனும் சூரியனும் அவன் கண்கள்.
இந்த்ரவைஶ்வாநரௌ தேவௌ முகம் தஸ்ய மஹாத்மநஃ। அந்யாநி ஸர்வதைவாநி ஸர்வாங்காநி மஹாத்மநஃ
இந்திரனும் அக்னியும் அந்த பரமாத்மாவின் வாய்; மற்ற எல்லா தேவர்கள் அந்த பரமாத்மாவின் அங்கங்கள்.
ஸர்வம் சாபி ஹரௌ ஸம்ஸ்தம் ஸூத்ரே மணிகணா இவ। ஆபூதஸம்ப்லவாந்தேऽத த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வம் தமோந்விதம்
எல்லாமும் ஹரியில் நிலைத்து இருக்கிறது, முத்துக்கள் நூலில் ஊசலாடுவது போல; உயிர்கள் அனைத்தும் அழிந்த பிறகு, எல்லாம் இருளில் மூடப்பட்டிருப்பதை அவன் காண்கிறான்.
நாராயணோ மஹாயோகீ ஸர்வஜ்ஞஃ பரமாத்மவாந்। ப்ரஹ்மபூதஸ்ததாத்மாநம் ப்ரஹ்மணமஸ்ரு'ஜத்ஸ்வயம்
மிகுந்த யோகி, எல்லாம் அறிந்தவன், பரமாத்மாவை உடையவன் ஆன நாராயணன், பிரம்மமாகி, தன்னிலிருந்து பிரம்மாவை உருவாக்கினான்.
ஸோऽத்யக்ஷஃ ஸர்வபூதாநாம் ப்ரபூதப்ரபவோऽச்யுதஃ। ஸநத்குமாரம் ருத்ரம் ச ஸப்தர்ஷீஶ்ச தபோதநாத்
அவன் எல்லா உயிர்களையும் கண்காணிப்பவன், எல்லா சக்திகளுக்கும் ஆதாரம், அழியாதவன்; சனத்குமாரனையும், ருத்ரனையும், தவத்தில் சிறந்த ஏழு முனிவர்களையும் உருவாக்கினான்.
ஸர்வமேவாஸ்ரு'ஜத்ப்ரஹ்மா ததா லோகாம்ஸ்ததா ப்ரஜாஃ। தே ச தத்வ்யஸ்ரு'ஜம்ஸ்தத்ர ப்ராப்தகாலே யுதிஷ்டிர
பிரம்மா எல்லாவற்றையும், உலகங்களையும், உயிர்களையும் உருவாக்கினான்; அவர்கள், தக்க நேரத்தில், மற்ற உயிர்களை உருவாக்கினார்கள், யுதிஷ்டிரா.
தேப்யோऽபவந்மஹாத்மப்யோ பஹுதா ப்ரஹ்ம ஶாஶ்வதம்। கல்பாநாம் பஹுகோட்யஶ்சஸமதீதாஸ்து பாரத
அந்த மகானுபாவர்களிடமிருந்து பலவகையாக என்றும் நிலைக்கும் பிரம்மம் தோன்றியது; எண்ணிக்கையற்ற கோடி காலங்கள் கடந்துவிட்டன, பாரதா.
ஆபூதஸம்ப்லவாஶ்சைவ பஹுதாऽத்தாऽபசக்ரமுஃ। மந்வந்தரயுகா ராஜந்ஸங்கல்போ பூதஸம்ப்லவாஃ
பல உயிர்களின் அழிவுகள் பலவகையாக நிகழ்ந்துள்ளன, அரசே; மனுவின் காலங்கள், யுகங்கள், உயிர்களின் அழிவுகள் அனைத்தும் எண்ணத்தில் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.
சக்ரவத்பரிவர்தந்தே ஸர்வம் விஷமுகம் ஜகத்। ஸ்ரு'ஷ்ட்வா சதுர்முகம் தேவம் தேவோ நாராயணஃ ப்ரபுஃ
சக்கரம் போல் எல்லாமும் சுழல்கிறது; இந்த உலகம் அழிவை நோக்கி செல்கிறது. நான்கு முகங்களைக் கொண்ட தேவனை உருவாக்கிய பிறகு, நாராயணன் அந்த ஆண்டவன்,
ஸ லோகாநாம் ஹிதார்தாய க்ஷீரோதே வஸதி ப்ரபுஃ। ப்ரஹ்மா ச ஸர்வலோகாநாம் லோகஸ்ய ச பிதாமஹஃ
உலகங்களின் நன்மைக்காக பாற்கடலில் தங்கி இருக்கிறான்; பிரம்மா உலகங்களுக்கெல்லாம் முன்னோன், எல்லா உயிர்களுக்கும் தந்தை.
ததோ நாராயணோ தேவஃ ஸர்வஸ்ய ப்ரபிதாமஹஃ
அப்போது எல்லாவற்றிற்கும் மூதாதையாகிய நாராயணன் தேவன் தோன்றினார்.
அவ்யக்தோ வ்யக்தலிங்கஸ்தோ ய ஏவ பகவாந்ப்ரபுஃ। நரநாராயணோ பூத்வா ஹரிராஸீத்யுதிஷ்டிர
யாரும் காண முடியாதவராக இருந்தும், காணக்கூடிய உருவில் தோன்றும் அந்த பரமபிரான், நரனாகவும் நாராயணனாகவும், அரியாய், யுதிஷ்டிரா, அவ்விடம் வந்தார்.
ப்ரஹ்மா ச ஶக்ரஃ ஸூர்யஶ்ச தர்மஶ்சைவ ஸநாதநஃ। பஹுஶஃ ஸர்வபூதாத்மா ப்ராதுர்பவதி கார்யதஃ। ப்ராதுர்பாவாம்ஸ்து வக்ஷ்யாமி திவ்யாந்தேவகணைர்யுதாந்
பிரம்மா, இந்திரன், சூரியன், என்றும் நிலைத்த தர்மம் ஆகியோரும், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாகிய அவர், பலமுறை செயலுக்காக வெளிப்படுகிறார்; அந்த தெய்வீகமான அவதாரங்களை, தேவர்கள் கூட்டமாக இருந்தபோது, நான் சொல்கிறேன்.
ஸுப்த்வா யுகஸஹஸ்ரம் ஸ ப்ராதுர்பவதி கார்யவாந்। அநேகபஹுஸாஹஸ்ரைர்தேவதேவோ ஜகத்பதிஃ
ஆயிரம் யுகங்கள் தூங்கிய பின்பு, உலகத்தின் ஆண்டவரும், தேவர்களின் தலைவரும், எண்ணிக்கையற்ற ஆயிரக்கணக்கில் தோன்றி செயல்படுகிறார்.
ப்ரஹ்மாணம் கபிலம் சைவ பரமேஷ்டிம் ததைவ ச। தேவாந்ஸப்தர்ஷிபிஶ்சைவ ஶங்கரம் ச மஹாயஶாஃ
அவர் பிரம்மாவையும், கபிலரையும், பரமேஷ்டியையும், தேவர்களையும், ஏழு முனிவர்களுடன், புகழ் மிகுந்த சங்கரனையும் உருவாக்கினார்.
ஸநத்குமாரம் பகவாந்மநும் சைவ ப்ரஜாபதிம்। புரா சக்ரே ச தேவாதிஃ ப்ரதீப்தாக்நிஸமப்ரபஃ
பெரியவராகிய அவர், சனத்குமாரனையும், மக்கள் தந்தையான மனுவையும், தீயைப் போல ஒளிரும் தேவர்களையும் முதலிலேயே படைத்தார்.
யேந சார்ணவமத்யஸ்தௌ நஷ்டேஸ்தாவரஜங்கமே। நஷ்டதேவாஸுரவரே ப்ரநஷ்டோரகராக்ஷஸே
அசையாததும், அசையும் உயிர்களும் எல்லாம் கடலின் நடுவில் அழிந்தபோது, சிறந்த தேவர்களும், அசுரர்களும், பாம்புகளும், ராட்சதர்களும் அழிந்தபோது—
யோத்துகாமௌ ஸுதுர்தர்ஷௌ ப்ராதரௌ மதுகைடபௌ। ஹதௌ பகவதா தேந ததோ தத்த்வா வரம் பரம்
போருக்கு ஆசைப்பட்டு, வெல்ல முடியாத வலிமை கொண்ட இரு சகோதரர்கள் மதுவும் கைடபனும், அந்த பரமபிரான் ஆளால் அழிக்கப்பட்டனர்; பின்னர் அவர் அவர்களுக்கு உயர்ந்த வரம் வழங்கினார்.
பூமிம் பத்த்வா க்ரு'தௌ பூர்வாவஜேயௌ த்வௌ மஹாऽஸுரௌ। தௌ கர்ணமலஸம்பூதௌ விஷ்ணோஸ்தஸ்ய மஹாத்மநஃ
பூமியை கட்டிப் பிடித்த அந்த இரு பெரும் அசுரர்கள், மகா ஆன்மாவான விஷ்ணுவின் செவிச்செம்மல் மூலம் பிறந்தவர்கள்; அவர்கள் முன்பு யாராலும் வெல்ல முடியாதவர்கள்.
மஹார்ணவே ப்ரஸ்வபதஃ ஶைலராஜஸமௌ ஸ்திதௌ। தௌ விவேஶ ஸ்வயம் வாயுர்ப்ரஹ்மணா ஸாது சோதிதஃ
பெரும் கடலில், மலைப்போல் கிடந்த அந்த இருவருக்குள், பிரம்மாவின் உத்தரவால், வாயு தானாகவே புகுந்தான்.
தௌ திவம் சாதயித்வா து வவ்ரு'தாதே மஹாऽஸுரௌ। வாயுப்ரமாணௌ தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மா பர்யம்ரு'ஶச்சநைஃ
அந்த இரு பெரும் அசுரர்கள், வானத்தை மூடிப் பெரிதாக வளர்ந்தார்கள்; அவர்கள் வாயுவைப் போல பெரியவர்களாக இருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மா அமைதியாக சிந்தித்தார்.
ஏகம் ம்ரு'துதரம் வேத்தி கடிநம் வேத்தி சாபரம்। நாமநீ து தயோஶ்சகே ஸவிதா ஸலிலோத்பவஃ
அவர்களில் ஒருவன் மென்மையானவன், மற்றொருவன் கடினமானவன் என்று அவர் அறிந்தார்; நீரில் பிறந்த சவிதா அவர்களுக்கு பெயர்கள் வைத்தார்.
ம்ரு'துஸ்த்வயம் மதுர்நாம கடிநஃ கைடபஃ ஸ்வயம்। தௌ தைத்யௌ க்ரு'தநாமாநௌ சேரதுர்பலகர்விதௌ
இந்த மென்மையானவன் மதுவென்று பெயர் பெற்றான், கடினமானவன் கைடபன்; அந்த இரு தைத்யர்கள் பெயர் பெற்றபின் தங்கள் வலிமையை நம்பி எங்கும் சுற்றினார்கள்.
தௌ புராऽத திவம் ஸர்வாம் ப்ராப்தௌ ராஜந்மஹாஸுரௌ। ப்ரச்சாத்யாத திவம் ஸர்வாம் சேரதுர்மதுகைடபௌ
முன்பே, ராஜா, அந்த இரு பெரும் அசுரர்கள் மதுவும் கைடபனும் வானத்தை எங்கும் சென்றனர்; வானத்தை மூடி, எங்கும் சஞ்சரித்தார்கள்.
ஸர்வமேகார்ணவம் லோகம் யோத்துகாமௌ ஸுநிர்பயௌ। தௌ கதாவஸுரௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ
போர் செய்ய விரும்பி, எவ்வித பயமும் இல்லாமல், அந்த இரு அசுரர்கள் உலகத்தை ஒரே கடலாகக் கண்டார்கள்; இதைக் கண்ட உலகின் மூதாதையான பிரம்மா—
ஏகார்ணவாம்புநிசயே தத்ரைவாந்தரதீயத। ஸ பத்மாத்பத்மநாபஸ்ய நாபிதேஶாத்ஸமுத்திதாத்
அந்த கடல் நீரின் பெருக்கில் அவர் மறைந்தார்; பத்மநாபனின் நாபியில் இருந்து எழுந்த தாமரையிலிருந்து அவர் வெளிப்பட்டார்.
ஆஸஸாத ஸ்வயம் ஜந்ம தத்பங்கஜமபங்கஜம்। பூஜயாமாஸ வஸதிம் ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ
அவர் தானாகவே அந்த மலரிலுள்ள பிறப்பை அணுகினார்; சேற்றில்லாத அந்த தாமரையை உலகின் மூதாதையான பிரம்மா வணங்கினார்.
தாவுபௌ ஜலகர்பஸ்தௌ நாராயணசதுர்முகௌ। பஹூந்வர்ஷாயுதாநப்ஸு ஶயாநௌ ந ச கம்பிதௌ
அந்த இருவரும், நாராயணனும் நான்முகனும், நீருக்குள் இருந்தார்கள்; பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீரில் படுத்து அசையாமல் இருந்தார்கள்.
அத தீர்கஸ்ய காலஸ்ய தாவுபௌ மதுகைடபௌ। ஆஜக்மதுஸ்தௌ தம் தேஶம் யத்ர ப்ரஹ்மா வ்யவஸ்திதஃ
பிறகு, நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, அந்த இருவரும் மதுவும் கைடபனும், பிரம்மா இருந்த இடத்துக்கு வந்தார்கள்.
தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா லோகநாதஸ்து ரோஷாத்ஸம்ரக்தலோசநஃ। உத்பபாதாத ஶயநாத்பத்மநாபோ மஹாத்யுதிஃ
அவர்களைப் பார்த்ததும் உலகங்களின் ஆண்டவன், கோபத்தில் கண்கள் சிவந்த நிலையில், மிகுந்த ஒளியுடன் உள்ள பத்மநாபன் தனது படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான்.