விஹாய பகவாம்ஶ்சாபி ஸ்த்ரீரூபமதுலம் ஹரிஃ। நாநாப்ரஹரணைர்பீமைர்தாநவாந்தமகம்பயத்
பெருமான் ஹரியும், தன் ஒப்பற்ற பெண் வடிவத்தை விட்டு விட்டு, பலவிதமான பயங்கர ஆயுதங்களால் அரக்கர்களை அச்சுறுத்தினார்.
ததஃ ப்ரவ்ரு'த்தஃ ஸம்க்ராமஃ ஸமீபே லவணாம்பஸஃ। ஸுராணாமஸுராணாம் ச ஸர்வகோரதரோ மஹாந்
பின்னர் உப்புக்கடல் அருகே தேவர்கள் மற்றும் அரக்கர்கள் இடையே மிகப் பயங்கரமான பெரிய போர் தொடங்கியது.
ப்ராஸாஶ்ச விபுலாஸ்தீக்ஷ்ணா ந்யபதந்த ஸஹஸ்ரஶஃ। தோமராஶ்ச ஸுதீக்ஷ்ணாக்ராஃ ஶஸ்த்ராணி விவிதாநி ச
அனேகமான கூர்மையான பெரிய வேல்கள், கூரிய முனையுள்ள குத்துவாள்கள், பலவகை ஆயுதங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் விழுந்தன.
ததோऽஸுராஶ்சக்ரபிந்நா வமந்தோ ருதிரம் பஹு। அஸிஶக்திகதாருக்ணா நிபேதுர்தரணீதலே
பின்னர் அரக்கர்கள் சக்கரத்தால் தாக்கப்பட்டு நிறைய இரத்தம் சிந்தி, வாள், வேல், கோல், மரக்கோல் ஆகியவற்றால் காயமடைந்து பூமியில் விழுந்தனர்.
சிந்நாநி பட்டிஶைஶ்சைவ ஶிராம்ஸி யுதி தாருணைஃ। தப்தகாஞ்சநமாலீநி நிபேதுரநிஶம் ததா
போரில் கொடூரமான கோடாரிகளால் துண்டிக்கப்பட்ட, வெந்நிற தங்கமாலைகள் அணிந்த தலைகள் தொடர்ந்து விழுந்தன.
ருதிரேணாநுலிப்தாங்கா நிஹதாஶ்ச மஹாஸுராஃ। அத்ரீணாமிவ கூடாநி தாதுரக்தாநி ஶேரதே
பெரிய அரக்கர்கள், உடல் முழுவதும் இரத்தம் பூசப்பட்டு, சாய்ந்தார்கள்; அவர்கள், கனிம இரத்தம் பூசப்பட்ட மலைச்சிகரங்களைப் போல் படுத்திருந்தார்கள்.
ஆஹாகாரஃ ஸமபவத்தத்ர தத்ர ஸஹஸ்ரஶஃ। அந்யோந்யம்சிந்ததாம் ஶஸ்த்ரைராதித்யே லோஹிதாயதி
அங்கும் இங்கும் ஆயிரக்கணக்கில் கூச்சல்கள் எழுந்தன; ஒருவரை ஒருவர் ஆயுதங்களால் தாக்க, சூரியன் சிவந்து ஒளிர்ந்தது.
பரிகைராயஸைஸ்தீக்ஷ்ணைஃ ஸந்நிகர்ஷே ச முஷ்டிபிஃ। நிக்நதாம் ஸமரேऽந்யோந்யம் ஶப்தோ திவமிவாஸ்ப்ரு'ஶத்
கூர்மையான இரும்புக் கோள்களாலும், அருகில் கைப்பிடிப்பாலும், போரில் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கியபோது எழுந்த சத்தம் வானை எட்டியது.
சிந்திபிந்தி ப்ரதாவ த்வம் பாதயாபிஸரேதி ச। வ்யஶ்ரூயந்த மஹாகோராஃ ஶப்தாஸ்தத்ர ஸமந்ததஃ
“வெட்டு! உடை! ஓடு! வீழ்த்து! தாக்கு!”—இப்படி பயங்கரமான கூச்சல்கள் எல்லா பக்கங்களிலும் கேட்டன.
ஏவம் ஸுதுமுலே யுத்தே வர்தமாநே மஹாபயே। நரநாராயணௌ தேவௌ ஸமாஜக்மதுராஹவம்
அந்தக் கடும், பயங்கரமான போரில், நரனும் நாராயணனும் அந்த போர்க்களத்தில் சேர்ந்தனர்.
தத்ர திவ்யம் தநுர்த்ரு'ஷ்ட்வா நரஸ்ய பகவாநபி। சிந்தயாமாஸ தச்சக்ரம் விஷ்ணுர்தாநவஸூதநம்
அங்கே நரனுடைய தெய்வீக வில்லைக் கண்ட விஷ்ணு பகவான், அரக்கர்களை அழிக்கும் தன் சக்கரத்தை நினைத்தார்.
ததோऽம்பராச்சிந்திதமாத்ரமாகதம் மஹாப்ரபம் சக்ரமமித்ரதாபநம்। விபாவஸோஸ்துல்யமகுண்டமண்டலம் ஸுதர்ஶநம் ஸம்யதி பீமதர்ஶநம்
உடனே அவர் நினைத்தவுடன், வானிலிருந்து பிரகாசமாக, பகைவரை வேதனைப்படுத்தும், சூரியனைப்போல் வட்டமுள்ள, சுதர்சனம் எனும் பயங்கரமான சக்கரம் தோன்றியது.
ததாகதம் ஜ்வலிதஹுதாஶநப்ரபம் பயம்கரம் கரிகரபாஹுரச்யுதஃ। முமோச வை ப்ரபலவதுக்ரவேகவா- ந்மஹாப்ரபம் பரநகராவதாரணம்
அந்த சக்கரம் யாகாக்னியைப் போல் ஜ்வலித்து, பயமுறுத்தும் வகையில், வலிமைமிக்க கரிய கரத்தையுடைய அசுதனால் மிகுந்த வேகத்துடன் எதிரிகளின் நகரங்களை அழிக்க விடப்பட்டது.
ததந்தகஜ்வலநஸமாநவர்சஸம் புநஃபுநர்ந்யபதத வேகவத்ததா। விதாரயத்திதிதநுஜாந்ஸஹஸ்ரஶஃ கரேரிதம் புருஷவரேண ஸம்யுகே
அழிவின் நெருப்பைப் போல் பிரகாசமுள்ள அந்த சக்கரம், போரில் மனிதர்களில் சிறந்தவரால் வீசப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் வேகமாக விழுந்து, திதியின் மகன்கள் ஆயிரக்கணக்கில் துண்டிக்கப்பட்டனர்.
தஹத்க்வசிஜ்ஜ்வலந இவாவலேலிஹ- த்ப்ரஸஹ்ய தாநஸுரகணாந்ந்யக்ரு'ந்தத। ப்ரவேரிதம் வியதி முஹுஃ க்ஷிதௌ ததா பபௌ ரணே ருதிரமதோ பிஶாசவத்
அப்போது, ஒரு கொள்கலனில் எரியும் நெருப்புபோல், அவன் அசுரர்களை கடுமையாக வீழ்த்தினான்; அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் ஆகாயத்திலும் பூமியிலும் வீசினான்; போர்க்களத்தில், பிசாசு போல இரத்தம் குடித்தான்.
ததாऽஸுரா கிரிபிரதீநசேதஸோ முஹுர்முஹுஃ ஸுரகணமார்தயம்ஸ்ததா। மஹாபலா விகலிதமேகவர்சஸஃ ஸஹஸ்ரஶோ ககநமபிப்ரபத்யஹ
அந்த நேரத்தில், மனம் தளர்ந்த அசுரர்கள், மலைகளை எடுத்து மீண்டும் மீண்டும் தேவர்களை தாக்கினார்கள்; அவர்களின் பெரும் வலிமையும் ஒளியும் மேகங்கள் சிதறுவது போல மங்கியது; ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் ஆகாயத்தில் பாய்ந்தனர்.
அதாம்பராத்பயஜநநாஃ ப்ரபேதிரே ஸபாதபா பஹுவிதமேகரூபிணஃ। மஹாத்ரயஃ பரிகலிதாக்ரஸாநவஃ பரஸ்பரம் த்ருதமபிஹத்ய ஸஸ்வநாஃ
பின்னர், ஆகாயத்திலிருந்து பலவகை மேகங்களைப் போல், மரங்களுடன் கூடிய பயங்கரமான மலைகள் விழுந்தன; அவற்றின் உச்சிகள் உடைந்து, அவை ஒன்றோடொன்று மோதிக் கர்ஜித்தன.
ததோ மஹீ ப்ரவிசலிதா ஸகாநநா மஹாத்ரிபாதாபிஹதா ஸமந்ததஃ। பரஸ்பரம் ப்ரு'ஶமபிகர்ஜதாம் முஹூ ரணாஜிரே ப்ரு'ஶமபிஸம்ப்ரவர்திதே
அப்போது, பெரிய மலைகள் விழுந்ததால், காடுகளுடன் கூடிய பூமி எல்லா இடத்திலும் நடுங்கியது; போர்க்களத்தில் மலைகள் ஒன்றோடொன்று மீண்டும் மீண்டும் பெருமுழக்கத்துடன் மோதின.
நரஸ்ததோ வரகநகாக்ரபூஷணை- ர்மஹேஷுபிர்ககநபதம் ஸமாவ்ரு'ணோத்। விதாரயந்கிரிஶிகராணி பத்ரிபி- ர்மஹாபயேऽஸுரகணவிக்ரஹே ததா
பின்னர், சிறந்த பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒருவன், வலிமையான அம்புகளால் ஆகாயத்தை நிரப்பினான்; அவன் அம்புகளால் மலை உச்சிகளை உடைத்தான்; அந்தப் பெரிய போரில் அசுரர்களை பயமுறுத்தினான்.
ததோ மஹீம் லவணஜலம் ச ஸாகரம் மஹாஸுராஃ ப்ரவிவிஶுரர்திதாஃ ஸுரைஃ। வியத்கதம் ஜ்வலிதஹுதாஶநப்ரபம் ஸுதர்ஶநம் பரிகுபிதம் நிஶாம்ய தே
அப்போது, தேவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட பெரிய அசுரர்கள், பூமியிலும் உப்புக் கடலிலும் புகுந்தனர்; ஆகாயத்தில் தீப்பொலிவோடு எரியும் சுதர்சனத்தைப் பார்த்து அவர்கள் அஞ்சினர்.
ததஃ ஸுரைர்விஜயமவாப்ய மந்தரஃ ஸ்வமேவ தேஶம் கமிதஃ ஸுபூஜிதஃ। விநாத்ய கம் திவமபி சைவ ஸர்வஶ- ஸ்ததோ கதாஃ ஸலிலதரா யதாகதம்
பின்னர், தேவர்கள் வெற்றி பெற்றதும், மந்தர மலை மிகுந்த மரியாதையுடன் தன் இடத்திற்கு மீண்டும் கொண்டு செல்லப்பட்டது; ஆகாயமும் வானமும் முழுவதும் ஒலிக்க, எல்லா மேகங்களும் வந்தபடியே திரும்பின.
ததோऽம்ரு'தம் ஸுநிஹிதமேவ சக்ரிரே ஸுராஃ புராம் முதமபிகம்ய புஷ்கலாம்। ததோ ச தம் நிதிமம்ரு'தஸ்ய ரக்ஷிதும் கிரீடிநே பலபிததாமரைஃ ஸஹ
பின்னர், தேவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அமிர்தத்தை பாதுகாப்பாக வைத்தனர்; அந்த அமிர்தப் பொருளை, கிரீடம் சூடிய பாலனை வென்றவனிடம், மற்ற தேவர்களுடன் சேர்ந்து காப்பாற்றுமாறு ஒப்படைத்தனர்.
ஏதத்தே கதிதம் ஸர்வமம்ரு'தம் மதிதம் யதா। யத்ர ஸோऽஶ்வஃ ஸமுத்பந்நஃ ஶ்ரீமாநதுலவிக்ரமஃ
அமிர்தம் எவ்வாறு கடைந்தது, அங்கு அந்த ஒப்பற்ற, புகழ்பெற்ற குதிரை எவ்வாறு பிறந்தது என்பதையெல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன்.
தம் நிஶாம்ய ததா கத்ரூர்விநதாமிதமப்ரவீத்। உச்சைஃஶ்ரவா ஹி கிம்வர்ணோ பத்ரே ப்ரப்ரூஹி மா சிரம்
அப்போது, அதைக் கண்ட கட்ரு, வினதையை நோக்கி: 'உச்சைஷ்ரவாஸ் என்ன நிறம் கொண்டது, தோழி? விரைவில் சொல்,' என்றாள்.
ஶ்வேத ஏவாஶ்வராஜோऽயம் கிம் வா த்வம் மந்யஸே ஶுபே। ப்ரூஹி வர்ணம் த்வமப்யஸ்ய ததோऽத்ர விபணாவஹே
'இந்த குதிரை நிச்சயம் வெண்மை நிறம் கொண்டது; இல்லை, நீ என்ன நினைக்கிறாய், அழகியே? நீயும் அதன் நிறத்தைச் சொல்; பிறகு நாம் இதைப் பற்றி ஒரு பந்தயம் வைப்போம்.'
க்ரு'ஷ்ணவாலமஹம் மந்யே ஹயமேநம் ஶுசிஸ்மிதே। ஏஹி ஸார்தம் மயா தீவ்ய தாஸீபாவாய பாமிநி
'இந்த குதிரை கருப்பு க Mane உடையது என்று நான் நினைக்கிறேன், புன்னகைமிகு பெண்ணே. வா, நாமிருவரும் சேர்ந்து பந்தயம் வைப்போம்; தோல்வியடைந்தவள் மற்றவளுக்கு அடிமை ஆவாள், அழகியே.'
ஏவம் தே ஸமயம் க்ரு'த்வா தாஸீபாவாய வை மிதஃ। ஜக்மதுஃ ஸ்வக்ரு'ஹாநேவ ஶ்வோ த்ரக்ஷ்யாவ இதி ஸ்ம ஹ
இவ்வாறு, ஒருவருக்கொருவர் அடிமை ஆவதற்காக சம்மதம் செய்து, இருவரும் 'நாளை நாம் பார்க்கலாம்' என்று சொல்கையில் தங்கள் வீடுகளுக்கு சென்றனர்.
ததஃ புத்ரஸஹஸ்ரம் து கத்ரூர்ஜிஹ்யம் சிகீர்ஷதீ। ஆஜ்ஞாபயாமாஸ ததா வாலா பூத்வாऽஞ்ஜநப்ரபாஃ
பின்னர், கட்ரு வெல்ல விரும்பி, தன் ஆயிரம் பாம்பு மக்களை, 'நீங்கள் கருப்பு முடிகளாக மாறுங்கள்' என்று கட்டளையிட்டாள்.
ஆவிஶத்வம் ஹயம் க்ஷிப்ரம் தாஸீ ந ஸ்யாமஹம் யதா। நாவபத்யந்த யே வாக்யம் தாஞ்ஶஶாப புஜம்கமாந்
'நான் அடிமை ஆகாமல் இருக்க, விரைவில் அந்தக் குதிரைக்குள் சென்று ஒளியுங்கள்; என் வார்த்தையை கேட்காத பாம்புகளை நான் சபிக்கிறேன்' என்று அவள் கூறினாள்.
ஸர்பஸத்ரே வர்தமாநே பாவகோ வஃ ப்ரதக்ஷ்யதி। ஜநமேஜயஸ்ய ராஜர்ஷேஃ பாண்டவேயஸ்ய தீமதஃ
'பாம்பு யாகம் நடக்கும் போது, பாண்டவர்கள் வம்சத்தில் பிறந்த புத்திசாலி ஜனமேஜயன், அக்கினியால் உங்களை அழிப்பான்' என்று சபித்தாள்.