உஷித்வா காண்டவப்ரஸ்தே ஸுகவாஸம் ஜநார்தநஃ। பார்தைஃ ப்ரீதிஸமாயுக்தைஃ பூஜநார்ஹோऽபிபூஜிதஃ
காண்டவபிரஸ்தத்தில் இனிதாக தங்கியிருந்த ஜனார்த்தனன், அன்புடன் ஒன்றாக இருந்த பாண்டவர்கள் அவரை மரியாதையுடன் போற்றினர்.
கமநாய மதிம் சக்ரே பிதுர்தர்ஶநலாலஸஃ। தர்மராஜமதாமந்த்ர்ய ப்ரு'தாம் ச ப்ரு'துலோசநஃ
தந்தையை பார்க்கும் ஆசையுடன் பிரயாணம் செய்ய மனம் முடிவுசெய்தான்; அகல்கண்ணையுடையவன் தர்மராஜரும் ப்ரிதையும் ஆலோசித்து பேசினான்.
வவந்தே சரணௌ மூர்த்நா ஜகத்வந்த்யஃ பித்ரு'ஷ்வஸுஃ। ஸ தயா மூர்த்ந்யுபாக்ராதஃ பரிஷ்வக்தஶ்ச கேஶவஃ
உலகம் வணங்கும் அவர், தந்தையின் சகோதரியின் பாதங்களில் தலையணைத்து வணங்கினார்; அவளும் கேசவனைத் தழுவி, தலையில் வாசம் செய்தாள்.
ததர்ஶாநந்தரம் க்ரு'ஷ்ணோ பகிநீம் ஸ்வாம் மஹாயஶாஃ। தாமுபேத்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶஃ ப்ரீத்யா பாஷ்பஸமந்விதஃ
அதன்பிறகு, புகழ் பெற்ற கிருஷ்ணன் தனது சகோதரியைப் பார்த்தான்; ஹ்ருஷீகேசன் அன்பும் கண்ணீரும் நிறைந்தவனாக அவளை அணுகினான்.
அர்த்யம் தத்யம் ஹிதம் வாக்யம் லகு யுக்தமநுத்தரம்। உவாச பகவாந்பத்ராம் ஸுபத்ராம் பத்ரபாஷிணீம்
மங்களமான சொற்கள் பேசும் பத்திரா, சுபத்திராவிடம், பகவான் உண்மையும் நன்மையும் நிறைந்த, சுருக்கமான, பொருத்தமான, சிறந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
தயா ஸ்வஜநகாமீநி ஶ்ராவிதோ வசநாநி ஸஃ। ஸம்பூஜிதஶ்சாப்யஸக்ரு'ச்சிரஸா சாபிவாதிதஃ
அவளால், தன் உறவினரிடம் செல்லும் வார்த்தைகள் கேட்கப்பட்டன; அவன் பலமுறை மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டு, தலையணைத்து வணங்கப்பட்டான்.
தாமநுஜ்ஞாய வார்ஷ்ணேயஃ ப்ரதிநந்த்ய ச பாமிநீம்। ததர்ஶாநந்தரம் க்ரு'ஷ்ணாம் தௌம்யம் சாபி ஜநார்தநஃ
அவளிடம் அனுமதி பெற்றும், அழகியவளுக்கு வாழ்த்து கூறியும், வ்ருஷ்ணியின் சந்ததி அடுத்ததாக கிருஷ்ணாவையும் தௌம்யனையும் பார்த்தான்.
வவந்தே ச யதாந்யாயம் தௌம்யம் புருஷஸத்தமஃ। த்ரௌபதீம் ஸாந்த்வயித்வா ச ஸுபத்ராம் பரிதாய ச
மக்கள் மத்தியில் சிறந்தவன் தௌம்யனுக்கு முறையுடன் வணங்கினான்; பிறகு திரௌபதியை ஆறுதல் கூறி, சுபத்திராவிடம் விடைபெற்றான்.
ப்ராத்ரு'நப்யகமத்வித்வாந்பார்தேந ஸஹிதோ பலீ। ப்ராத்ரு'பிஃ பஞ்சபிஃ க்ரு'ஷ்ணோ வ்ரு'தஃ ஶக்ர இவாமரைஃ
அர்ஜுனனுடன் கூடிய அறிவாளி தன் சகோதரர்களை அணுகினான்; கிருஷ்ணன் ஐந்து சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு, தேவர்களில் இந்திரனைப் போலிருந்தான்.
யாத்ராகாலஸ்ய யோக்யாநி கர்மாணி கருடத்வஜஃ। கர்துகாமஃ ஶுசிர்பூத்வா ஸ்நாதவாந்ஸமலங்க்ரு'தஃ
புறப்பாட்டிற்கு உரிய காரியங்களைச் செய்ய விரும்பி, கருடன் கொடியைத் தாங்கியவன் தூய்மையுடன் குளித்து, அழகாக அலங்கரித்தான்.
அர்சயாமாஸ தேவாம்ஶ்ச த்விஜாம்ஶ்ச யதுபுங்கவஃ। மால்யஜாப்யநமஸ்காரைர்கந்தைருச்சாவசைரபி
யாதவர்களில் சிறந்தவன், மலர் மாலை, ஜபம், வணக்கம், வாசனை பொருட்கள் கொண்டு, உயர்ந்தவர்களையும், சாதாரணவர்களையும், தேவர்களையும், பிராமணர்களையும் வழிபட்டான்.
ஸ க்ரு'த்வா ஸர்வகார்யாணி ப்ரதஸ்தே தஸ்துபாம் வரஃ। உபேத்ய ஸ யதுஶ்ரேஷ்டோ பாஹ்யகக்ஷாத்விநிர்கதஃ
அனைத்து கடமைகளையும் முடித்த பின், நிற்பவர்களில் சிறந்தவன் புறப்பட்டான்; யாதவர்களில் தலைவன் வெளிப்புற வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்தான்.
ஸ்வஸ்தி வாச்யார்ஹதோ விப்ராந்ததிபாத்ரபலாக்ஷதைஃ। வஸு ப்ரதாய ச ததஃ ப்ரதக்ஷிணமதாகரோத்
அருமை வாய்ந்த பிராமணர்கள் ஆசீர்வாதம் கூறும்படி செய்து, அவர்களுக்கு பாத்திரம், பழம், அரிசி கொடுத்தான்; பிறகு செல்வம் வழங்கி, சுற்றி வந்தான்.
காஞ்சநம் ரதமாஸ்தாய தார்க்ஷ்யகேதநமாஶுகம்। கதாசக்ராஸிஶார்ங்காத்யைராயுதைராவ்ரு'தம் ஶுபம்
பொன்னால் ஆன ரதத்தில் ஏறி, தார்க்ஷ்யனின் கொடியைப் போல வேகமான ரதத்தில், மழு, சக்கரம், வாள், வில் போன்ற ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு புறப்பட்டான்.
ஸுதிதாவத நக்ஷத்ரே முஹூர்தே ச குணாந்விதே। ப்ரயயௌ புண்டரீகாக்ஷஃ ஶைப்யஸுக்ரீவவாஹநஃ
நல்ல நேரமும், நல்ல நட்சத்திரமும், சிறந்த முகூர்த்தமும் வந்தபோது, தாமரைப்பாதம் கொண்டவன், சைப்யன், சுக்ரீவன் என்னும் குதிரைகளில் ஏறி புறப்பட்டான்.
அந்வாருரோஹ சாப்யேநம் ப்ரேம்ணா ராஜா யுதிஷ்டிரஃ। அபாஸ்ய சாஸ்ய யந்தாரம் தாருகம் யந்த்ரு'ஸத்தமம்
அன்பால் ராஜா யுதிஷ்டிரனும் அவனுடன் ஏறினான்; சிறந்த சாரதியான தாருகனை விலக்கினான்.
அபீஷூந்ஸம்ப்ரஜக்ராஹ ஸ்வயம் குருபதிஸ்ததா। உபாருஹ்யார்ஜுநஶ்சாऽபி சாமரவ்யஜநம் ஸிதம்
அந்த நேரத்தில் குருக்களின் தலைவர் தானே கயிறுகளைப் பிடித்தான்; அர்ஜுனனும் ஏறி வெள்ளை சாமரம் ஏந்தினான்.
ருக்மதண்டம் ப்ரு'ஹத்பாஹுர்விதுதாவ ப்ரதக்ஷிணம்। ததைவ பீமஸேநோऽபி ரதமாருஹ்ய வீர்யவாந்
பெரிய தோள்கள் கொண்டவன் பொன்னால் ஆன குடையை எடுத்துச் சுற்றினான்; அதுபோல் வீரமான பீமசேனனும் ரதத்தில் ஏறினான்.
சத்ரம் ஶதஶலாகம் ச திவ்யமால்யோபஶோபிதம்। வைடூர்யமணிதண்டம் ச சாமீகரவிபூஷிதம்
நூறு எலும்புகளுடன், தெய்வீக மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு குடை; அதன் கைப்பிடி வைடூரியக் கல்லால் செய்யப்பட்டு, பொன்னால் அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்தது.
ததார தரஸா பீமஃ முச்சத்ரம் ஶார்ங்கதந்வநே। பீமஸேநார்ஜுநௌ சாபி யமாவரிநிஷூதநௌ
பீமன் அதைக் கடும் வேகத்தில் எடுத்துக் கொண்டு, ஶார்ங்கதன்வனுக்காக அந்த ராஜகுடையை பிடித்தான்; பீமசேனனும் அர்ஜுனனும், யமனுடைய பகைவரை வீழ்த்திய இருவரும், அங்கு இருந்தனர்.
ப்ரு'ஷ்டதோऽநுயயுஃ க்ரு'ஷ்ணம்ரு'த்விக்பௌரஜநைர்வ்ரு'தா। ஸ ததா ப்ராத்ரு'பிஃ ஸர்வைஃ கேஶவஃ பரவீரஹா
கிருஷ்ணனின் பின்னால், யாஜகர்களும் நகரமக்களும் சூழ்ந்து சென்றனர்; அப்படியே, சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து, பகைவரை அழிப்பவன் கேசவன் அங்கு இருந்தான்.
அந்வீயமாநஃ ஶுஶுபே ஶிஷ்யைரிவ குருஃ ப்ரியைஃ। `அபிமந்யும் ச ஸௌபத்ரம் வ்ரு'த்தைஃ பரிவ்ரு'தஸ்ததா
அவரால் பின்தொடரப்பட்ட கிருஷ்ணன், அன்பான சீடர்களால் சூழப்பட்ட ஆசானைப் போல ஒளிவீசினார்; அதுபோலவே, சுபத்திரையின் மகன் அபிமன்யுவும் மூதாட்டர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.
ரதமாரோப்ய நிர்யாதோ தௌம்யோ ப்ராஹ்மணபுங்கவஃ। இந்த்ரப்ரஸ்தமதிக்ரம்ய க்ரோஶமாத்ரம் மஹாத்யுதிஃ'। பார்தமாமந்த்ர்ய கோவிந்தஃ பரிஷ்வஜ்ய ஸுபீடிதம்
பிரம்மணர்களில் சிறந்த dhaumya, ரதத்தில் ஏறி புறப்பட்டார்; இந்திரபிரஸ்தத்தை ஒரு சிறிய தூரம் கடந்தபின், மகத்தான ஒளிவாய்ந்த கோவிந்தன், பார்த்தனை இறுக்கமாக கட்டிப்பிடித்து, விடை பெற்றார்.
யுதிஷ்டரம் பூஜயித்வா பீமஸேநம் யமௌ ததா। பரிஷ்வக்தோ ப்ரு'ஶம் தைஸ்து யமாப்யாமபிவாதிதஃ
யுதிஷ்டிரரையும், பீமசேனனையும், இரட்டையர்களையும் மரியாதையுடன் வாழ்த்தி, அவர்களால் உற்சாகமாக கட்டிப்பிடிக்கப்பட்டு, இரட்டையர்களால் மரியாதையுடன் வணங்கப்பட்டார்.
யோஜநார்தமதோ கத்வா க்ரு'ஷ்ணஃ பரபுரஞ்ஜயஃ। யுதிஷ்டிரம் ஸமாமந்த்ர்ய நிவர்தஸ்வேதி பாரத
அரை யோஜனை தூரம் சென்றபின், பகை நகரங்களை வென்ற கிருஷ்ணன், 'இப்போது திரும்புங்கள்' என்று யுதிஷ்டிரரிடம் சொன்னார்.
ததோऽபிவாத்ய கோவிந்தஃ பாதௌ ஜக்ராஹ தர்மவித்। உத்தாப்ய தர்மராஜஸ்து மூர்த்ந்யுபாக்ராய கேஶவம்
பின்னர் தர்மத்தை அறிந்த கோவிந்தன், யுதிஷ்டிரருக்கு வணங்கி, அவரது கால்களைத் தொடினார்; தர்மராஜன் அவரை எழுப்பி, அவரது தலையை நுகர்ந்தார்.
பாண்டவோ யாதவஶ்ரேஷ்டம் க்ரு'ஷ்ணம் கமலலோசநம்। கம்யதாமித்யநுஜ்ஞாப்ய தர்மராஜோ யுதிஷ்டிரஃ
பாண்டுவின் மகன், தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரர், தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்ட யாதவர்களில் சிறந்த கிருஷ்ணனுக்கு அனுமதி வழங்கி, 'போங்கள்' என்று சொன்னார்.
ததஸ்தைஃ ஸம்விதம் க்ரு'த்வா யதாவந்மதுஸூதநஃ। நிவர்த்ய ச ததா க்ரு'ச்ச்ராத்பாண்டவாந்ஸபதாநுகாந்
பின்னர் மதுசூதனன், முறையாக விடை பெற்றுக்கொண்டு, பாண்டவர்களையும் அவர்களுடன் வந்தவர்களையும் மிகுந்த சிரமத்துடன் திருப்பினார்.
ஸ்வாம் புரீம் ப்ரயயௌ ஹ்ரு'ஷ்டோ யதா ஶக்ரோऽமராவதீம்।। லோசநைரநுஜக்முஸ்தே தமாத்ரு'ஷ்டிபதாத்ததா
மகிழ்ச்சியுடன், அவர் தன் நகரத்திற்கு சென்றார், எப்படிப் பிரம்மன் அமராவதிக்கு செல்கிறாரோ அப்படியே; அவர்கள் அவரை கண்கள் அடையும் வரை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தனர்.
மநோபிரநுஜக்முஸ்தே க்ரு'ஷ்ணம் ப்ரீதிஸமந்வயாத்। அத்ரு'ப்தமநஸாமேவ தேஷாம் கேஶவதர்ஶநே
அவர்கள் மனதாலும் கிருஷ்ணனை பின்தொடர்ந்தனர், பேரன்பால் நிரம்பி; கேசவனைப் பார்த்ததில் அவர்கள் மனம் திருப்தியடையவில்லை.