ததஸ்ததம்ரு'தம் தேவோ விஷ்ணுராதாய வீர்யவாந்। ஜஹார தாநவேந்த்ரேப்யோ நரேண ஸஹிதஃ ப்ரபுஃ
அந்த நேரத்தில், வலிமைமிக்க விஷ்ணு, நாராயணனுடன் சேர்ந்து, அமிர்தத்தை அசுர தலைவர்களிடமிருந்து எடுத்துச் சென்றான்.
ததோ தேவகணாஃ ஸர்வே பபுஸ்ததம்ரு'தம் ததா। விஷ்ணோஃ ஸகாஶாத்ஸம்ப்ராப்ய ஸம்ப்ரமே துமுலே ஸதி
பின்னர், எல்லா தேவர்களும், விஷ்ணுவிடமிருந்து அமிர்தத்தைப் பெற்று, அந்த குழப்பமான சூழலில் அதை அருந்தினார்கள்.
பாயயத்யம்ரு'தம் தேவாந்ஹரௌ பாஹுபலாந்நரஃ। நிரோதயதி சாபேந தூரீக்ரு'த்ய தநுர்தராந்। யே யேऽம்ரு'தம் பிபந்தி ஸ்ம தே தே யுத்த்யந்தி தாநவைஃ;
அமிர்தத்தை தேவர்களுக்கு அருந்தச் செய்ய, நரன் ஹரியின் வலிமையால், வில்லாளிகளை வில் கொண்டு தடுத்தான்; ஒவ்வொருவரும் அமிர்தம் அருந்தும்போது, அவர்கள் அசுரர்களுடன் போரிட்டார்கள்.
ததஃ பிபத்ஸு தத்காலம் தேவேஷ்வம்ரு'தமீப்ஸிதம்। ராஹுர்விபுதரூபேண தாநவஃ ப்ராபிபத்ததா
அந்த நேரத்தில், தேவர்கள் விரும்பிய அமிர்தத்தை அருந்தும் போது, ராகு என்ற அசுரன், தேவரின் உருவத்தில் வந்து, அதையும் அருந்தினான்.
தஸ்ய கண்டமநுப்ராப்தே தாநவஸ்யாம்ரு'தே ததா। ஆக்யாதம் சந்த்ரஸூர்யாப்யாம் ஸுராணாம் ஹிதகாம்யயா
அந்த அசுரனின் கழுத்தில் அமிர்தம் சென்றபோது, தேவர்களின் நன்மைக்காக, சந்திரனும் சூரியனும் அதை வெளிப்படுத்தினார்கள்.
ததோ பகவதா தஸ்ய ஶிரஶ்சிந்நமலம்க்ரு'தம்। சக்ராயுதேந சக்ரேண பிபதோऽம்ரு'தமோஜஸா
அப்போது, பகவான், சக்கராயுதத்தால், அமிர்தம் அருந்திக் கொண்டிருந்த ராகுவின் அலங்கரிக்கப்பட்ட தலையை வெட்டினான்.
தச்சைலஶ்ரு'ஹ்கப்ரங்கிமம் தாநவஸ்ய ஶிரோ மஹத்। `சக்ரேணோத்க்ரு'த்தமபதச்சாலயத்வஸுதாதலம்
அந்த அரக்கனின் மலைச்சிகரம் போல் பெரிய தலையை சக்கரம் வெட்டியது; அது விழுந்தபோது பூமி நடுங்கியது.
சக்ரச்சிந்நம் கமுத்பத்ய நநாதாதிபயம்கரம்। தத்கபந்தம் பபாதாஸ்ய விஸ்புரத்தரணீதலே
சக்கரத்தால் தலையிழந்த உடல் வானில் பாய்ந்து பயங்கரமாக கரைந்தது; பிறகு அந்த தலையில்லா உடல் நடுங்கி பூமியில் விழுந்தது.
த்ரயோதஶ ஸஹஸ்ராணி சதுரஶ்ரம் ஸமந்ததஃ। ஸபர்வதவநத்வீபாம் தைத்யஸ்யாகம்பயந்மஹீம்
பரப்பிலும், மலைகளும், காடுகளும், தீவுகளும் உடைய அந்த அரக்கனின் பூமி, பதின்மூவாயிரம் இடங்களில் நடுங்கியது.
ததோ வைரவிநிர்பந்தஃ க்ரு'தோ ராஹுமுகேந வை। ஶாஶ்வதஶ்சந்த்ரஸூர்யாப்யாம் க்ரஸத்யத்யாபி சைவ தௌ
பின்னர் ராகுவின் வாயிலாக பகைமை ஏற்பட்டது; அதனால் இன்று வரை சந்திரனையும் சூரியனையும் அவன் எப்போதும் விழுங்குகிறான்.
விஹாய பகவாம்ஶ்சாபி ஸ்த்ரீரூபமதுலம் ஹரிஃ। நாநாப்ரஹரணைர்பீமைர்தாநவாந்தமகம்பயத்
பெருமான் ஹரியும், தன் ஒப்பற்ற பெண் வடிவத்தை விட்டு விட்டு, பலவிதமான பயங்கர ஆயுதங்களால் அரக்கர்களை அச்சுறுத்தினார்.
ததஃ ப்ரவ்ரு'த்தஃ ஸம்க்ராமஃ ஸமீபே லவணாம்பஸஃ। ஸுராணாமஸுராணாம் ச ஸர்வகோரதரோ மஹாந்
பின்னர் உப்புக்கடல் அருகே தேவர்கள் மற்றும் அரக்கர்கள் இடையே மிகப் பயங்கரமான பெரிய போர் தொடங்கியது.
ப்ராஸாஶ்ச விபுலாஸ்தீக்ஷ்ணா ந்யபதந்த ஸஹஸ்ரஶஃ। தோமராஶ்ச ஸுதீக்ஷ்ணாக்ராஃ ஶஸ்த்ராணி விவிதாநி ச
அனேகமான கூர்மையான பெரிய வேல்கள், கூரிய முனையுள்ள குத்துவாள்கள், பலவகை ஆயுதங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் விழுந்தன.
ததோऽஸுராஶ்சக்ரபிந்நா வமந்தோ ருதிரம் பஹு। அஸிஶக்திகதாருக்ணா நிபேதுர்தரணீதலே
பின்னர் அரக்கர்கள் சக்கரத்தால் தாக்கப்பட்டு நிறைய இரத்தம் சிந்தி, வாள், வேல், கோல், மரக்கோல் ஆகியவற்றால் காயமடைந்து பூமியில் விழுந்தனர்.
சிந்நாநி பட்டிஶைஶ்சைவ ஶிராம்ஸி யுதி தாருணைஃ। தப்தகாஞ்சநமாலீநி நிபேதுரநிஶம் ததா
போரில் கொடூரமான கோடாரிகளால் துண்டிக்கப்பட்ட, வெந்நிற தங்கமாலைகள் அணிந்த தலைகள் தொடர்ந்து விழுந்தன.
ருதிரேணாநுலிப்தாங்கா நிஹதாஶ்ச மஹாஸுராஃ। அத்ரீணாமிவ கூடாநி தாதுரக்தாநி ஶேரதே
பெரிய அரக்கர்கள், உடல் முழுவதும் இரத்தம் பூசப்பட்டு, சாய்ந்தார்கள்; அவர்கள், கனிம இரத்தம் பூசப்பட்ட மலைச்சிகரங்களைப் போல் படுத்திருந்தார்கள்.
ஆஹாகாரஃ ஸமபவத்தத்ர தத்ர ஸஹஸ்ரஶஃ। அந்யோந்யம்சிந்ததாம் ஶஸ்த்ரைராதித்யே லோஹிதாயதி
அங்கும் இங்கும் ஆயிரக்கணக்கில் கூச்சல்கள் எழுந்தன; ஒருவரை ஒருவர் ஆயுதங்களால் தாக்க, சூரியன் சிவந்து ஒளிர்ந்தது.
பரிகைராயஸைஸ்தீக்ஷ்ணைஃ ஸந்நிகர்ஷே ச முஷ்டிபிஃ। நிக்நதாம் ஸமரேऽந்யோந்யம் ஶப்தோ திவமிவாஸ்ப்ரு'ஶத்
கூர்மையான இரும்புக் கோள்களாலும், அருகில் கைப்பிடிப்பாலும், போரில் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கியபோது எழுந்த சத்தம் வானை எட்டியது.
சிந்திபிந்தி ப்ரதாவ த்வம் பாதயாபிஸரேதி ச। வ்யஶ்ரூயந்த மஹாகோராஃ ஶப்தாஸ்தத்ர ஸமந்ததஃ
“வெட்டு! உடை! ஓடு! வீழ்த்து! தாக்கு!”—இப்படி பயங்கரமான கூச்சல்கள் எல்லா பக்கங்களிலும் கேட்டன.
ஏவம் ஸுதுமுலே யுத்தே வர்தமாநே மஹாபயே। நரநாராயணௌ தேவௌ ஸமாஜக்மதுராஹவம்
அந்தக் கடும், பயங்கரமான போரில், நரனும் நாராயணனும் அந்த போர்க்களத்தில் சேர்ந்தனர்.
தத்ர திவ்யம் தநுர்த்ரு'ஷ்ட்வா நரஸ்ய பகவாநபி। சிந்தயாமாஸ தச்சக்ரம் விஷ்ணுர்தாநவஸூதநம்
அங்கே நரனுடைய தெய்வீக வில்லைக் கண்ட விஷ்ணு பகவான், அரக்கர்களை அழிக்கும் தன் சக்கரத்தை நினைத்தார்.
ததோऽம்பராச்சிந்திதமாத்ரமாகதம் மஹாப்ரபம் சக்ரமமித்ரதாபநம்। விபாவஸோஸ்துல்யமகுண்டமண்டலம் ஸுதர்ஶநம் ஸம்யதி பீமதர்ஶநம்
உடனே அவர் நினைத்தவுடன், வானிலிருந்து பிரகாசமாக, பகைவரை வேதனைப்படுத்தும், சூரியனைப்போல் வட்டமுள்ள, சுதர்சனம் எனும் பயங்கரமான சக்கரம் தோன்றியது.
ததாகதம் ஜ்வலிதஹுதாஶநப்ரபம் பயம்கரம் கரிகரபாஹுரச்யுதஃ। முமோச வை ப்ரபலவதுக்ரவேகவா- ந்மஹாப்ரபம் பரநகராவதாரணம்
அந்த சக்கரம் யாகாக்னியைப் போல் ஜ்வலித்து, பயமுறுத்தும் வகையில், வலிமைமிக்க கரிய கரத்தையுடைய அசுதனால் மிகுந்த வேகத்துடன் எதிரிகளின் நகரங்களை அழிக்க விடப்பட்டது.
ததந்தகஜ்வலநஸமாநவர்சஸம் புநஃபுநர்ந்யபதத வேகவத்ததா। விதாரயத்திதிதநுஜாந்ஸஹஸ்ரஶஃ கரேரிதம் புருஷவரேண ஸம்யுகே
அழிவின் நெருப்பைப் போல் பிரகாசமுள்ள அந்த சக்கரம், போரில் மனிதர்களில் சிறந்தவரால் வீசப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் வேகமாக விழுந்து, திதியின் மகன்கள் ஆயிரக்கணக்கில் துண்டிக்கப்பட்டனர்.
தஹத்க்வசிஜ்ஜ்வலந இவாவலேலிஹ- த்ப்ரஸஹ்ய தாநஸுரகணாந்ந்யக்ரு'ந்தத। ப்ரவேரிதம் வியதி முஹுஃ க்ஷிதௌ ததா பபௌ ரணே ருதிரமதோ பிஶாசவத்
அப்போது, ஒரு கொள்கலனில் எரியும் நெருப்புபோல், அவன் அசுரர்களை கடுமையாக வீழ்த்தினான்; அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் ஆகாயத்திலும் பூமியிலும் வீசினான்; போர்க்களத்தில், பிசாசு போல இரத்தம் குடித்தான்.
ததாऽஸுரா கிரிபிரதீநசேதஸோ முஹுர்முஹுஃ ஸுரகணமார்தயம்ஸ்ததா। மஹாபலா விகலிதமேகவர்சஸஃ ஸஹஸ்ரஶோ ககநமபிப்ரபத்யஹ
அந்த நேரத்தில், மனம் தளர்ந்த அசுரர்கள், மலைகளை எடுத்து மீண்டும் மீண்டும் தேவர்களை தாக்கினார்கள்; அவர்களின் பெரும் வலிமையும் ஒளியும் மேகங்கள் சிதறுவது போல மங்கியது; ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் ஆகாயத்தில் பாய்ந்தனர்.
அதாம்பராத்பயஜநநாஃ ப்ரபேதிரே ஸபாதபா பஹுவிதமேகரூபிணஃ। மஹாத்ரயஃ பரிகலிதாக்ரஸாநவஃ பரஸ்பரம் த்ருதமபிஹத்ய ஸஸ்வநாஃ
பின்னர், ஆகாயத்திலிருந்து பலவகை மேகங்களைப் போல், மரங்களுடன் கூடிய பயங்கரமான மலைகள் விழுந்தன; அவற்றின் உச்சிகள் உடைந்து, அவை ஒன்றோடொன்று மோதிக் கர்ஜித்தன.
ததோ மஹீ ப்ரவிசலிதா ஸகாநநா மஹாத்ரிபாதாபிஹதா ஸமந்ததஃ। பரஸ்பரம் ப்ரு'ஶமபிகர்ஜதாம் முஹூ ரணாஜிரே ப்ரு'ஶமபிஸம்ப்ரவர்திதே
அப்போது, பெரிய மலைகள் விழுந்ததால், காடுகளுடன் கூடிய பூமி எல்லா இடத்திலும் நடுங்கியது; போர்க்களத்தில் மலைகள் ஒன்றோடொன்று மீண்டும் மீண்டும் பெருமுழக்கத்துடன் மோதின.
நரஸ்ததோ வரகநகாக்ரபூஷணை- ர்மஹேஷுபிர்ககநபதம் ஸமாவ்ரு'ணோத்। விதாரயந்கிரிஶிகராணி பத்ரிபி- ர்மஹாபயேऽஸுரகணவிக்ரஹே ததா
பின்னர், சிறந்த பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒருவன், வலிமையான அம்புகளால் ஆகாயத்தை நிரப்பினான்; அவன் அம்புகளால் மலை உச்சிகளை உடைத்தான்; அந்தப் பெரிய போரில் அசுரர்களை பயமுறுத்தினான்.
ததோ மஹீம் லவணஜலம் ச ஸாகரம் மஹாஸுராஃ ப்ரவிவிஶுரர்திதாஃ ஸுரைஃ। வியத்கதம் ஜ்வலிதஹுதாஶநப்ரபம் ஸுதர்ஶநம் பரிகுபிதம் நிஶாம்ய தே
அப்போது, தேவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட பெரிய அசுரர்கள், பூமியிலும் உப்புக் கடலிலும் புகுந்தனர்; ஆகாயத்தில் தீப்பொலிவோடு எரியும் சுதர்சனத்தைப் பார்த்து அவர்கள் அஞ்சினர்.