மஹாபாரதம்

नारायणं सुरगुरुं जगदेकनाथं' भक्तप्रियं सकललोकनमस्कृतं च। त्रैगुण्यवर्जितमजं विभुमाद्यमीशं वन्दे भवघ्नममरासुरसिद्धवन्द्यम्

நான் நாராயணனை வணங்குகிறேன்; தேவர்களின் ஆசானாகவும், உலகிற்கு ஒரே ஆண்டவனாகவும், பக்தர்களால் நேசிக்கப்படுபவனாகவும், எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கப்படுபவனாகவும், மூன்று குணங்களிலிருந்து தூரமாகவும், பிறவியில்லாதவனாகவும், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவனாகவும், முதன்மையான ஆண்டவனாகவும், உலக பந்தத்தை அழிப்பவனாகவும், தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள் அனைவராலும் வணங்கப்படுபவனாகவும் இருக்கிறான்.

नमो धर्माय महते नमः कृष्णाय वेधसे। ब्राह्मणेभ्यो नमस्कृत्य धर्मान्वक्ष्यामि शाश्वतान्

பெரிய தர்மத்துக்கு வணக்கம், படைத்தவனாகிய கிருஷ்ணனுக்கு வணக்கம்; பிராமணர்களை வணங்கியபின், நான் நிலையான தர்மங்களை அறிவிப்பேன்.

ॐ नमो भगवते वासुदेवाय। ॐ नमः पितामहाय। ॐ नमः प्रजापतिभ्यः। ॐ नमः कृष्णद्वैपायनाय। ॐ नमः सर्वविघ्नविनायकेभ्यः

ஓம், பகவான் வாசுதேவனுக்கு வணக்கம்; ஓம், பிதாமகருக்கு வணக்கம்; ஓம், ப்ரஜாபதிகளுக்கு வணக்கம்; ஓம், கிருஷ்ணத்வைபாயனருக்கு வணக்கம்; ஓம், எல்லா தடைகளை நீக்குபவர்களுக்கு வணக்கம்.

रोमहर्षणपुत्र उग्रश्रवाः सौतिः पौराणिको नैमिशारण्ये शौनकस्य कुलपतेर्द्वादशवार्षिके सत्रे

ரோமஹர்ஷணனின் மகனாகிய உக்ரஶ்ரவாஸ் என்ற சௌதி, புராணங்களை நன்கு அறிந்தவன், நைமிஷாரண்யத்தில் குலதலைவராகிய ஷௌணகரின் பன்னிரண்டு வருட யாகத்துக்கு வந்தான்.

सुखासीनानभ्यगच्छद्ब्रह्मर्षीन्संशितव्रतान्। विनयावनतो भूत्वा कदाचित्सूतनन्दनः

ஒரு சமயம், சௌதனின் மகன், பணிவுடன், கடுமையான விரதம் கொண்ட முனிவர்கள் சுகமாக அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களை அணுகினான்.

तमाश्रममनुप्राप्य नैमिशारण्यवासिनः। `उवाच तानृषीन्सर्वान्धन्यो वोऽस्म्यद्यदर्शनात्

அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து, நைமிஷாரண்யத்தில் வாழும் அனைத்து முனிவர்களையும் பார்த்து, 'இன்று உங்களைப் பார்த்ததால் நான் பாக்கியசாலி' என்று சொன்னான்.

वेद वैयासिकीः सर्वाः कथा धर्मार्यैसंहिताः। वक्ष्यामि वो द्विजश्रेष्ठाः शृण्वन्त्वद्य तपोधनाः

இருமுறை பிறந்தவர்களே, வியாசர் இயற்றிய எல்லா தர்மமான, உயர்ந்த கதைகளையும் நான் உங்களுக்குச் சொல்வேன்; தவத்தில் செல்வம் பெற்றவர்களே, இன்று கேளுங்கள்.

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नैमिशारण्यवासिनः। चित्रा श्रोतुं कथास्तत्र परिव्रुस्तपस्विनः

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட நைமிஷாரண்யத்தில் வாழும் தவசிகள், விசித்திரமான கதைகளை கேட்க ஆவலுடன் அங்கு கூடியார்கள்.

अभिवाद्य मुनींस्तांस्तु सर्वानेव कुताञ्जलिः। अपृच्छत्स तपोवृद्धिं सद्भिश्चैवाभिपूजितः

அனைத்து முனிவர்களையும் கைகூப்பி மரியாதையுடன் வணங்கி, நல்லவர்களால் மதிக்கப்பட்டு, அவர் அவர்களிடம் தவ வளர்ச்சி குறித்து கேட்டான்.

अथ तेषूपविष्टेषु सर्वेष्वेव तपस्विषु। निर्दिष्टमासनं भेजे विनयाद्रौमहर्षणिः

அனைத்து தவசிகளும் அமர்ந்தபோது, ரோமஹர்ஷணனின் மகன், மரியாதையுடன், தன்னுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

सुखासीनं ततस्तं तु विश्रान्तमुपलक्ष्य च। अथापृच्छदृषिस्तत्र कश्चित्प्रस्तावयन्कथाः

அவன் சௌகரியமாக அமர்ந்து ஓய்வெடுத்திருப்பதை பார்த்து, அங்கு இருந்த ஒரு முனிவர், உரையாடலைத் தொடங்கி, கேள்விகளை கேட்க ஆரம்பித்தார்.

कुत आगम्यते सौते क्वचायं विहृतस्त्वया। कालः कमलपत्राक्ष शंसैतत्पृच्छतो मम

சௌதி, நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? எங்கு சுற்றி வந்தாய்? தாமரையண்கண்ணனே, நான் கேட்கிறேன், இந்த காலத்தைச் சொல்.

एवं पृष्टोऽब्रवीत्सम्यग्यथावद्रौमहर्षणिः। वाक्यं वचनसंपन्नस्तेषां च चरिताश्रयम्

இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட ரோமஹர்ஷணனின் மகன், முறையாகவும், பொருளும் நிறைந்தவாறு, அவர்களது செயல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு பதிலளித்தான்.

तस्मिन्सदसि विस्तीर्णे मुनीनां भावितात्मनाम्

அந்த பரந்த சபையில், மனம் தூய்மையான முனிவர்கள் கூடியிருந்தார்கள்,

समीपे पार्थिवेन्द्रस्य सम्यक्पारिक्षितस्य च। कृष्णद्वैपायनप्रोक्ताः सुपुण्या विविधाः कथाः

முழுமையாக சோதிக்கப்பட்டு இருந்த பாரீக்ஷித்பெருமான் அருகிலும், கிருஷ்ணத்வைபாயனர் கூறிய புண்ணியமான பலவகை கதைகளும் சொல்லப்பட்டன.

कथिताश्चापि विधिवद्या वैशंपायनेन वै। श्रुत्वाऽहं ता विचित्रार्था महाभारतसंश्रिताः

வைஷம்பாயனர், விதிப்படி, மகாபாரதத்துடன் தொடர்புடைய, விசித்திரமான பொருள்கள் நிறைந்த அந்த கதைகளைச் சொன்னார்; அவற்றை நான் கேட்டேன்.

बहूनि संपरिक्रम्य तीर्थान्यायतनानि च। समन्तपञ्चकं नाम पुण्यं द्विजनिषेवितम्

பல தீர்த்தங்கள், ஆலயங்கள் என்று சுற்றிப் பார்த்து, இருமுறை பிறந்தவர்கள் வழிபடும் புனிதமான சமந்தபஞ்சகம் என்ற இடத்துக்கு வந்தேன்.

गतवानस्मि तं देशं युद्धं यत्राभवत्पुरा। कुरूणां पाण्डवानां च सर्वेषां च महीक्षिताम्

நான் அந்த இடத்திற்கு சென்றேன், அங்கு பழைய காலத்தில் கௌரவர்கள், பாண்டவர்கள் மற்றும் பூமியில் உள்ள அனைத்து அரசர்களும் போரிட்டார்கள்.

दिदृक्षुंरागतस्तस्मात्समीपं भावतामिह। आयुष्मन्तः सर्व एव ब्रह्मभाता हि मे मताः।। अस्मिन्यज्ञे महाभङ्गाः सूर्यपावकवर्चसः

அதை காண விரும்பி, நான் இங்கு உங்கள் அருகில் வந்துள்ளேன்; நீங்களெல்லாம் நீண்ட ஆயுளுடன் இருப்பவர்கள், எனக்கு பிரம்மத்தின் உருவங்கள் போலத் தோன்றுகிறீர்கள். இந்த யாகத்தில், சூரியனும் அக்னியையும் போன்ற ஒளியுடன் பெரிய முனிவர்கள் கூடிவந்துள்ளனர்.

कृताभिषेकाः शुचयः कृतजप्या हुताग्नयः। भवन्त आसते स्वस्था ब्रवीमि किमहं द्विजाः

நீங்கள் அனைவரும் அபிஷேகம் செய்து, தூய்மையுடன், ஜபம் முடித்து, வேள்விக்கதிரை ஏற்றி, அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறீர்கள்; இருமுறை பிறந்தவர்களே, நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

पुराणसंहिताः पुण्याः कथा धर्मार्थसंश्रिताः। इतिवृत्तं नरेन्द्राणामृषीणां च महात्मनाम्

பழமையான, புண்ணியமான கதைகள், தர்மத்திலும் அர்த்தத்திலும் அடிப்படையுள்ளவை, அரசர்களும் பெரிய முனிவர்களும் செய்த செயல்களை விவரிக்கின்றன.

द्वैपायनेन यत्प्रोक्तं पुराणं परमर्षिणा। सुरैर्ब्रह्मर्षिभिश्चैव श्रुत्वा यदभिपूजितम्

தவசிகளிலும் சிறந்த த்வைப்பாயனர் சொன்ன புராணம், தேவர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் கேட்டபின் மதித்து போற்றியதை,

तस्याख्यानवरिष्ठस्य विचित्रपदपर्वणः। सूक्ष्मार्थन्याययुक्तस्य वेदार्थैर्भूषितस्य च

அந்த சிறந்த கதையின் பலவகை அத்தியாயங்கள், நுண்ணிய அர்த்தங்களும் நியாயங்களும், வேதங்களின் சாரமும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.

भारतस्येतिहासस्य पुण्यां ग्रन्थार्थसंयुताम्। संस्कारोपगतां ब्राह्मीं नानाशास्त्रोपबृंहिताम्

பரம்பொருளான மகாபாரதம், புண்ணியமான வரலாறு, அதன் பொருளால் நிரம்பியது, நன்கு வடிவமைக்கப்பட்டது, பிராமண மொழியில் கூறப்பட்டது, பல்வேறு சாஸ்திரங்களால் வளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

जनमेजयस्य यां राज्ञो वैशंपायन उक्तवान्। यथावत्स ऋषिः पृष्टः सत्रे द्वैपायनाज्ञया

அதை முனிவர் வைசம்பாயனர், ஜனமேஜய மன்னரிடம், த்வைப்பாயனரின் கட்டளையின்படி, அவர் கேட்டபடி முழுமையாக சொன்னார்.

वेदैश्चतुर्भिः सयुक्तां व्यासस्याद्भुतकर्मणः। संहितां श्रोतुमिच्छामः पुण्यां पापभयापहाम्

நான்கு வேதங்களோடும் இணைந்த, வியாசரின் அதிசய செயலால் உருவான அந்த தொகுப்பை, பாவத்தை நீக்கும் புண்ணியமானதை, நாம் கேட்க விரும்புகிறோம்.

आद्यं पुरुषमीशानं पुरुहूतं पुरुष्टुतम्। ऋतमेकाक्षरं ब्रह्म व्यक्ताव्यक्तं सनातनम्

ஆதியான், இறைவன், பலர் வேண்டும், எல்லாராலும் போற்றப்படும், ஒரே எழுத்தாகிய சத்தியம், வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும், என்றும் நிலைத்திருப்பதும், அந்த பரம்பொருள்—

असच्च सच्चैव च यद्विश्वं सदसतः परम् परावराणां स्रष्टारं पुराणं परमव्ययम्

இல்லாததும் இருப்பதும், இந்த உலகமும், அவற்றைத் தாண்டியதுமானது; உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் படைத்தவன், பழமையானவன், உயர்ந்தவன், அழியாதவன்—

मङ्गल्यं मङ्गलं विष्णुं वरेण्यमनघं शुचिम्। नमस्कृत्य हृषीकेशं चराचरगुरुं हरिम्

மங்களமான விஷ்ணுவை, சிறந்தவரை, பாவமில்லாத தூயவரை, ஹ்ருஷீகேசனை, நிலைமையுள்ள அனைத்துக்கும் ஆசானாகிய ஹரியை வணங்கி,