மகாபாரதம், ஆதிபருவம், இந்த அத்தியாயத்தில் நிகழும் சம்பவங்களை இப்போது நாம் ஒரு தொடர்ச்சியான கதையாகக் காணலாம். மனிதரில் சிறந்தவரின் கட்டளையின்படி, வலிமையுடன், விப்ரிதுஷ்ரவா என்ற வீரன் எப்போதும் ரைவதபர்வதத்தில் தங்கி இருந்தார். வாசுதேவன் நகரத்தில் இல்லாத காலத்தில், ஹலாயுதனான பலராமரைப் போலவே, விப்ரிதுஷ்ரவா அந்த நகரத்தை பாதுகாத்து, அதன் வளத்தை அதிகரித்தார். ஒருநாள், பாண்டவர் நகரை விட்டு புறப்பட்டிருப்பதை அறிந்த விப்ரிதுஷ்ரவா, நகரத்தில் எழுந்த பெரும் குழப்பத்தை கேட்டதும், தன் படைகளைத் தூண்டி, விரைவாக புறப்பட்டார். அந்த வழியில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தபோது, துவாரகையின் வாயிலிலிருந்து சூரியன் கடலை விட்டு எழுவது போல, மனிதரில் சிறந்தவரான அர்ஜுனனை அவர் பார்த்தார். அந்த வில்லாளியை, இடியுடன் கூடிய மேகத்தைப் போல, அனர்த்தரச படை வீரர்கள் வியப்புடன் பார்த்தனர். அப்போது, தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள் என முழு அணிவகுப்புடன் வந்த அந்த படையினை பார்த்து, நற்குரலுடைய சுபத்ரை மகிழ்ச்சியுடன் அர்ஜுனனிடம் கூறினாள்: “நான் நீர் போரில் தேரை ஓட்டும் போது, உமக்கு பாகனைப் போல பாகம் பிடிப்பது என் நீண்ட நாள் ஆசை. சக்தியும், ஊக்கம், ஒளி, வலிமை ஆகியவை எனக்குண்டு; உமக்கு தேரோட்டியாகப் பயிற்சி பெற்றுள்ளேன்.” இவ்வாறு சுபத்ரை உரைத்தபோது, அர்ஜுனன் மகிழ்ச்சியுடன், “ஏ பாக்யவதி! இந்த அசாதாரண குதிரைகளை ஊக்குவி; நாம் விப்ரிது படையில் நுழையலாம். உன் சொந்தர்களை வீழ்த்த விரும்பும் பலரை எதிர்த்து நான் எவ்வாறு அம்புகளை விடுகிறேன் என்பதைப் பார்,” என்றான். பார்த்தனின் வார்த்தைகளை கேட்ட சுபத்ரை மகிழ்ச்சியுடன் குதிரைகளை ஊக்குவித்தாள்; அவர்கள் படையில் நுழைந்தனர். விப்ரிது படை வீரர்கள், பெரிய கொடிகளுடன், வலிமைமிக்க இசைக்கருவிகளை முழங்க, அர்ஜுனனைத் தொடர்ந்து சென்றனர். பலவகை தேர்கள், வேகமான குதிரைகள் கொண்ட படை, அர்ஜுனனைச் சுற்றி அம்புகளைப் பொழிந்தது. அர்ஜுனன், பகைநகர்களைக் கைப்பற்றும் வீரனாக, தெய்வீக ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி, எதிரிகளின் அம்புகளுக்கு எதிராக தன் அம்புகளை விட்டான்; வானம் முழுவதும் அவன் அம்புகளால் நிரம்பியது. அவன் கூரிய அம்புகளால் எதிரிகளின் அம்புகள், கிரீடங்கள், கைமணிகள், வில்லுகள் எல்லாம் துண்டிக்கப்பட்டன. பகைவரை அழிக்க விரும்பிய அர்ஜுனன், அவர்களின் தேர்பாகங்கள், அச்சுகள், கொடிகள், பல்வேறு இயந்திரங்களைத் துல்லியமாக வெட்டினான். பெரும் தேர்வீரர்கள் வில்லும் கவசமும் தேரும் இழந்து தளர்ந்த பிறகு, அர்ஜுனன் மகிழ்ச்சியுடன், தனது அன்புக்குரியவளை அனைவரும் காணும்படி காட்டினான். இந்த அதிசயத்தைப் பார்த்து, சுபத்ரை அர்ஜுனனை நோக்கி, “நான் விரும்பியதை அடைந்தேன்; உமக்கு வெற்றி! நீ விரும்பும் போக்கில் செல்லு, அர்ஜுனா!” என்று சொன்னாள். இந்நிலையில், தனது படை அர்ஜுனனால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதைப் பார்த்த விப்ரிதுஷ்ரவா விரைவாக முன் வந்து, “நிற்கவும்!” என்று கூறினான். தமது தளபதியின் கட்டளையின்படி, யாதவர்கள் இனி முன்னேறவில்லை; கடலில் புயல் எழுந்தாலும், கரை தடுத்துவிடும் போல அவர்கள் தடைபட்டனர். பின்னர், அர்ஜுனன் தனது சிறந்த தேரிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, அந்த வீரனை அணுகி மகிழ்ச்சியுடன் அவனை அரவணைத்தான். “அர்ஜுனா, நீ இங்கு தங்கியிருந்த காலமும், சங்கம், சக்கரம், கதை ஏந்தும் கிருஷ்ணருடன் நீ இருந்ததும் எனக்குத் தெரியும். சுபத்ரைக்காக நீ செய்த எதுவும் எனக்குத் தெரியாமல் இல்லை; ஜனார்த்தனன் உன் வேண்டுகோளால் சமாதானம் செய்து உதவினார். நீ தவவஸ்திரம் அணிந்து இங்கு இருந்தபோது, ராமரும், மஹேந்திரனின் இளைய சகோதரரும் உனக்கு நட்பாக இருந்தனர். மதுசூதனன் எப்போதும் என்னை ஆலோசகராக விரும்பினார்; ஆனால் சுபத்ரையும் உன்னையும் பற்றிய விஷயத்தில் மட்டும் அல்ல, அர்ஜுனா! இந்த தெய்வீக தேரும், ஆயுதங்களும், சேவகரும், கதை ஏந்தும் மூத்தவரால் உனக்கு வழங்கப்பட்டன. பின்னர், வ்ருஷ்ணிகளுக்குச் சந்தோஷம் அளிப்பவர் அந்தத் தீவுக்குள் சென்றார்; நீ, நீண்ட நாட்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டு, இப்போது உன் அன்பாளுடன் வந்துள்ளாய். சகோதரர்கள் அனைவரும் உன்னைப் பார்க்கட்டும்; தேவர்களில் வஜ்ராயுதம் ஏந்துபவரை காண்பது போல, தசார்ஹர்களில் சிறந்தவனும், சரங்க வில்லாளனும் வருவதைப் போல. உனக்கு நன்மையும் செல்வமும் கிடைக்கட்டும்; பாதுகாப்பான பாதையில் சென்று மகிழ்ச்சியுடன் இரு, அர்ஜுனா! துக்கம் நீங்கி, நண்பர்களுடன் சேர்ந்து வாழ்வாய்.” என்றார். பின்னர், விப்ரிதுஷ்ரவாவை வணங்கி, அர்ஜுனன் மகிழ்ச்சியுடன் கிருஷ்ணனின் ஆலோசனைப்படி கிருஷ்ணனின் தேரில் ஏறினான். முன்பே கிருஷ்ணன், அர்ஜுனனுக்காக எல்லா வைரங்களும், வசதிகளும் நிறைந்த தேரை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அந்த தேரில் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பகுதி, சாஸ்திரப்படி கட்டப்பட்டது; ஷைப்யா, சுக்ரீவா என்ற குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, மணி மணி ஒலிக்கக் கூடிய மாலை அலங்காரம் செய்யப்பட்டிருந்தது. எல்லா ஆயுதங்களும் இருந்தது; மேகம்போல் முழங்கியது; தீபம்போல் பிரகாசித்தது; பகைவரின் மகிழ்ச்சி களைந்தது. அர்ஜுனன் கவசம் அணிந்து, வாளும், தோல்பட்டை கட்டிய விரல் பாதுகாப்பும் அணிந்து, படையுடன், மாதவியை (சுபத்ரையை) தேரில் ஏற்றி, காற்று வேகத்துடன் தனது நகரத்துக்குப் புறப்பட்டான். சுபத்ரை இவ்வாறு அழைத்துச் செல்லப்பட்டதைப் பார்த்த படை வீரர்களும், நகர மக்கள் அனைவரும், துவாரகா நகரை நோக்கி ஓடினர். அவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, சுதர்மா சபைமண்டபத்தை அடைந்து, அங்கிருந்த காவலரிடம் அர்ஜுனன் செய்த வீரச் செயலை அறிவித்தனர். அதை கேட்ட காவலன், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய பேரிகையை அடித்து, அதிசயமான ஒலியை எழுப்பினான். அந்த ஒலியால், போஜர்கள், வ்ருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள் அனைவரும் திடீரென உண்ணும், குடிக்கும் செயல்களை விட்டுவிட்டு, அந்த தீவிலிருந்து எல்லா பக்கத்திலும் இருந்து ஒன்று கூடியனர். அங்கு பொன்னால் செய்யப்பட்ட இருக்கைகள், போட்டிக்கு ஏற்ப அமைக்கப்பட்ட படுக்கைகள், மாணிக்கம் மற்றும் பவழம் பதிக்கப்பட்ட இருக்கைகள்—all அத்துடன், தீபம் போல பிரகாசித்தன. இவ்வாறு, அர்ஜுனன் சுபத்ரையை அழைத்து செல்லும் அதிசய நிகழ்வும், யாதவர்கள் மற்றும் வ்ருஷ்ணிகள் அதற்காகச் செய்த அலறலும், அந்தச் சபைமண்டபத்தில் நிகழ்ந்ததைப் போலவே, இந்த அத்தியாயத்தில் விவரிக்கப்படுகிறது.