மஹாபாரதம், ஆதிபர்வம், இந்த நிகழ்வுகளில், மதிரி தன் மனக்கணவரான பாண்டு மகாராஜாவின் மரணத்திற்கு பின், குண்டி தேவியிடம் உருக்கமான வார்த்தைகளால் தன் உள்ளத்தை வெளிப்படுத்தினாள். “மன்னர் என் கணவர் வானுலகிற்குச் சென்றுவிட்டார். என் மனமும், என் உறவினர்களும் இதை ஏற்க முடியாது. கணவரில்லாமல் நான் உயிரோடிருக்க முடியாது; எனவே, அவர் எங்கோ வைவஸ்வதனுடைய உலகத்திற்குச் செல்லும் போது, அவரைப் பின்தொடர்கிறேன்,” என்று மதிரி திடமான தீர்மானத்துடன் கூறினாள். “உங்கள் பிள்ளைகளுடன் நான் பழையபடி வாழ முடியாது; அப்படி வாழ்ந்தால் அது தர்மத்திற்கு விரோதமாகும். எனவே, எங்கள் இருவரின் பிள்ளைகளை சமமாகப் பார்த்து, என் கணவரைத் தேடி யமலோகத்திற்கு செல்ல விரும்புகிறேன். இந்த மன்னர் என்னை விரும்பி, மறைந்தார்; அவருடைய உடலுடன் என் உடலும் சேரட்டும். என் உடலை நன்றாக மூடி, சுடுங்கள், அருமை மகளே. பிள்ளைகளை நான் சொன்னபடி கவனியுங்கள்; வேறு என்ன ஆலோசனை சொல்ல முடியும் எனக்குத் தெரியவில்லை,” என்று மதிரி குண்டியிடம் கேட்டுக்கொண்டாள். அப்போது அங்கு இருந்த முனிவர்கள், சத்தியவிரதிகளும் வீரர்களுமான பாண்டவர்கள், குண்டி மற்றும் மதிரி ஆகிய இருவரையும் ஆறுதல் கூறினார்கள். “பாக்கியசாலியே, பிள்ளைகள் இளம் வயதிலுள்ள போது, நீர் உயிரை விட்டுவிடக் கூடாது; பாண்டவர்களை நாம் குரு நாட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வோம். துரிதராஷ்டிரர், லாப ஆசையால், தர்மத்துக்கு விரோதமாக நடக்கக் கூடும். குண்டிக்கு விருஷ்ணிகள், குண்டிபோஜன் ஆகியோர் பாதுகாவலர்கள்; மதிரிக்கு சகோதரன் சல்யன், வீரர்களில் சிறந்தவர், இருக்கிறார். கணவருடன் உயிர் துறப்பது நிச்சயமாக பலன் தரும்; ஆனால், இது கடினம் என்றும் முனிவர்கள் கூறுகின்றனர். கணவர் மறைந்த பிறகு, ஒரு பெண் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தி, சுத்தமான சிந்தனை, சொல், செயலில் நிலைத்து, விரதம் காப்பவள், மிகவும் பாக்கியசாலி. அவர் கணவரை நினைத்தால், அவரையும், தன்னைப் பிள்ளையையும் காப்பாற்ற முடியும். எனவே, நீங்கள் இருவரும் உயிரோடு தொடர்வது சிறந்தது என நாங்கள் கருதுகிறோம்,” என்று முனிவர்கள் அறிவுரையளித்தனர். அப்போது குண்டி, “பாண்டுவின் கட்டளையும், முனிவர்கள் கூறியதையும் என் தலைக்கு ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; அதன்படி நடக்கிறேன். இப்பாடுகளிலும், இது என் கணவருக்கும், பிள்ளைகளுக்கும், எனக்கும் சிறந்தது என்று நம்புகிறேன். என் பிள்ளைகளின் நலனையும் பாதுகாப்பையும் கவனிக்க தக்கவள் குண்டி; அறிவிலும், அருந்ததிக்குப் சமம் இல்லை. விருஷ்ணிகள், குண்டிபோஜன் எனக்கு பாதுகாவலர்கள்; ஆனால், நீர் போல பிள்ளைகளை கவனிக்க முடியாது,” என்று கூறினாள். மதிரி, “நான் இன்னும் இன்பங்களை அனுபவிக்காமல் இருக்கிறேன்; எனவே என் கணவரை பின்தொடர்கிறேன். உலக மனைவிகளில் முதன்மை பெற்ற குண்டி, நீர் எனக்குப் பரிசுத்தம் அளிக்க வேண்டும். நான் என் கணவருக்கு, அந்த தர்மவானுக்கும், உண்மையாளருக்கும், ஞானியுமானவருக்கும் சேவை செய்ய விரும்புகிறேன்; அருமை மகளே, இன்று எனக்குப் பரிசுத்தம் அளியுங்கள்,” என்றாள். இவ்வாறு கூறியபின், மதிரி, குண்டிக்கு வணங்கி, தன் இரட்டையர்களை (நகுலன், சகதேவன்) அவரிடம் ஒப்படைத்தாள். முனிவர்களுக்கும் வணங்கி, பாண்டவர்களைத் தழுவி, தனது இரு பிள்ளைகளை மீண்டும் மீண்டும் முத்தமிட்டாள். யுதிஷ்டிரனைப் பிடித்து, “குண்டி தான் உன் தாய்; நான் உனக்கு வளர்ப்புத் தாய்; உன் தந்தை மறைந்துவிட்டார். யுதிஷ்டிரன் மூத்தவன்; தர்மத்தில் என்றும் முன்னிலை வகிப்பவன்; பெரியவர்களுக்கு சேவை செய்வதில் நிலைத்திரு; உண்மை, தர்மத்தில் நிலைத்திரு. இப்படிப்பட்டவர்கள் ஒருபோதும் அழிவும் தோல்வியும் அடைவதில்லை; எனவே, பெரியவர்களுக்கு உங்கள் கடமைகளைச் செய்யுங்கள்,” என்று பணித்தாள். முனிவர்களுக்கும், ப்ரிதைக்கும் (குண்டி) வணங்கிய பின், துக்கத்தில் மூழ்கிய மதிரி, குண்டியிடம், “இங்கு முனிவர்கள் முன்னிலையில் நான் கூறியதை நிறைவேற்றச் செய்கிறேன்; எனது சுவர்க்க ஆசை வீணாக வேண்டாம். பாக்கியசாலி விருஷ்ணி மகளே, உமக்கு இணை பெண்கள் இல்லை; உமது பலம், பிரகாசம், தவம், பெருமை, புகழ் எல்லாம் தனித்துவம் வாய்ந்தவை. குண்டி, நீர் உம் ஐந்து மக்களைப் பார்ப்பீர்கள்; எனது மரியாதை என்றும் உமக்கு. நீர் மூத்தவரும், சிறந்தவரும்; உமக்கு என் அனுமதி வேண்டுகிறேன். உம்மால் தர்மம், சுவர்க்கம், புகழ் பெற நான் ஆசைப்படுகிறேன்; இங்கு நீர் விரும்புவது செய்க; தயங்க வேண்டாம்,” என்று உருக்கமாகக் கூறினாள். கண்களில் நீர் ததும்ப, புகழ்பெற்ற குண்டி, “உமக்கு அனுமதி; உம் கணவருடன் சுவர்க்கத்தில் சேர்ந்திட வேண்டும்,” என்று ஆசீர்வதித்தாள். “உம் கணவருடன், அழகியவளே, இன்று தெய்வலோகத்தில் சேர்ந்து, என்றும் மகிழ்ச்சியுடன் இருங்கள்,” என்று கூறினாள். பின்னர், பூசாரி, குளித்து, இறுதிக்கிரியை செய்ய தேவையான பொன், நெய், எள்ளு, தயிர், அரிசி, நீர் குடங்கள், கோடரி, முனிவர்கள், யாகநெருப்பு ஆகியவற்றைத் தயார் செய்தார். காச்யபர் இறந்த பாண்டுவுக்காக இறுதிக்கிரியை செய்தார்; யுதிஷ்டிரரும் பூசாரியின் வழிகாட்டுதல்படி செய்தார். அந்த நெருப்பில் பாண்டுவை சுட்டு, சடங்குகளை முடித்தார்; துக்கத்தில் அழுது, பாண்டு மகன் தரையில் விழுந்தார். முனிவர்களுக்கும், பிள்ளைகளுக்கும், ப்ரிதைக்கும் விடை சொல்லி, அந்த வீரன், தனது சட்டமான மனைவியாகிய மதிரியை, சிதையில் வணங்கி, மதிரியும் விரைவாக அந்த சிதையில் ஏறினாள். அடுத்து, தூய உடை அணிந்து, சகோதரர்களுடன், பூசாரியின் வழியில், நீராட்டும் சடங்கையும் செய்தார். இவ்வாறு, அந்த புனிதமான தருணத்தில், குண்டியும், பாண்டவர்களும், முனிவர்களும், பாண்டு மற்றும் மதிரியின் மறைவில் துக்கம் கொண்டாலும், தர்மத்தின் வழியில் நிலைத்து, வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தனர்.