முதலில், யக்ஷர்கள், சாத்யர்கள், பிசாசுகள், குஹ்யகர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் பிறந்தனர். அவர்களிடமிருந்து, அறிவாளி மற்றும் நெறியுள்ள பிரஹ்மரிஷி முனிவர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் அனைவரும், அனைத்து தர்மங்களாலும் வளமடைந்தவர்கள். இதன் பிறகு, வானம், பூமி, காற்று, இடைநிலம் மற்றும் அனைத்துத் திசைகள் உருவானது. காலம், பருவங்கள், மாதங்கள், பாகங்கள், நாட்கள் மற்றும் இரவுகள் அனைத்தும் ஒரே வரிசையில் தோன்றின. உலகில் உள்ள அனைத்தும், இருப்பது மற்றும் இல்லாதது, காலத்தின் முடிவில் மீண்டும் திரும்பிச் செல்லும். பருவங்களில், solstices சின்னங்கள் பல்வேறு வடிவங்களில் தோன்றுவது போலவே, காலத்தின் தொடக்கங்களில் இருப்பது பற்றிய நிலைகள் தோன்றுகின்றன. இது போன்றே, இந்த சக்கரம், ஆரம்பம் மற்றும் முடிவு இல்லாமல், உயிர்களின் கூட்டத்தை உருவாக்கி, உலகில் மாறாமல் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது. 33,000, 3,300 மற்றும் 33 தேவர்கள் என்ற அளவீட்டில், அவர்களின் உருவாக்கம் குறித்த விவரங்கள் கூறப்படுகின்றன. விவச்வதின் அனைத்து மகன்களும் அறியப்பட்டுள்ளனர், இதில் மனு இளம் மகனாக இருக்கிறார். தேவபிரிதின் மகனான சுப்ராட், மூன்று மகன்களைப் பெற்றார்: தசஜோதி, ஷடஜோதி மற்றும் சகஸ்ரஜோதி. தசஜோதி, மகத்தான ஆன்மாவுடையவர், 10,000 மகன்களைப் பெற்றார்; ஷடஜோதி 10 மடங்கு அதிகமான மகன்களை பெற்றார். சகஸ்ரஜோதி மகன்கள் இன்னும் 10 மடங்கு அதிகம்; அவர்களில் குருக்கள், யாதுக்கள் மற்றும் பாரதர்களின் வரிசைகள் உருவானது. யயாத்தி, இக்ஸ்வாகு மற்றும் அனைத்து ராஜரிஷிகள் மூலம், பல வரிசைகள் உருவானது, அவை பரந்த மற்றும் பலவகையானவை. உயிர்களின் அனைத்து குடியிருப்புகள், மூன்று மடங்கு ரகசியம், வேதங்கள், அறிவுடன் கூடிய யோகா, மற்றும் தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவை—all these were witnessed by the sage. தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய பல்வேறு treatises மற்றும் உலகியல் நடத்தைக்கு விதிகள்—all these were seen by the sage. பாரத வரிசையின் அரசியல், அதன் முழுமையான விரிவாக்கம், வரலாறுகள் மற்றும் அவற்றின் விளக்கங்கள், மற்றும் பல்வேறு பாரம்பரியங்கள்—all these have been recounted here. இப்போது, இந்த வரலாறு சுருக்கமாகவும், பின்னர் விரிவாகவும் பேசப்படும். இந்த பெரிய அறிவை விரிவாக்கிய முனிவர், அதை சுருக்கமாகவும் செய்தார்; உலகில் அறிவாளிகள், சுருக்கமும் விரிவும் இரண்டையும் விரும்புகிறார்கள். சிலர் மனுவின் தொடக்கத்துடன் பாரதத்தை பாடுகிறார்கள், மற்றவர்கள் ஆஸ்தீகத்துடன், மேலும் பிறர், கற்றுக்கொண்ட பிராமணர்கள், உபரிச்சராவுடன் தொடங்குகிறார்கள். அறிவாளிகள் பல்வேறு அறிவின் தொகுப்புகளை விளக்குகிறார்கள்; சிலர் விளக்கத்தில் திறமையுடையவர்கள், மற்றவர்கள் உரைபடுத்துவதில் திறமையுடையவர்கள். தவம் மற்றும் இளவயதினால், வ்யாசர் இந்த புனித மற்றும் பழமையான வரலாற்றை உருவாக்கினார், நிலையான வேதத்தைப் பிரித்து. பராசரனின் கற்ற மகன், வ்ரஹ்மரிஷி, தனது தாயின் வேண்டுகோளின்படி மற்றும் ஞானியரான காங்கேயாவின் வேண்டுகோளின்படி, விசித்திரவீர்யா என்ற இடத்தில், கிருஷ்ண த்வைபாயனன், மூன்று கௌரவங்களைப் பெற்றார், அவர்கள் மூன்று புனித தீக்களுக்குப் போன்றவர்கள். த்ரிதராஷ்டிரன், பாண்டு மற்றும் விதுரன் ஆகியோருக்கு பிறந்த பிறகு, அந்த அறிவாளி மீண்டும் தனது தவம் செய்யும் இடத்திற்கு திரும்பினார். அவர்கள் பிறந்த பிறகு, வளர்ந்த பிறகு, உயர்ந்த நிலையில் அடைந்த பிறகு, அந்த பெரிய முனிவர் உலக மக்களுக்கு பாரதத்தை உரைத்தார். ஜனமேஜயா கேள்வியிட்ட போது, ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்களுடன், அவர் அருகிலிருந்த தனது சீடமான வைஷம்பாயணனைப் போதித்தார். பின்னர், வைஷம்பாயணனை, சமூகம் மத்தியில் உட்கார வைத்து, யாகத்தின் இடைவெளிகளில் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்துக் கொண்டு பாரதத்தைப் பாடிக்கொண்டார். வ்யாசர் குருக்களின் வரலாறு, கந்தாரியின் தர்மம், விதுரனின் ஞானம் மற்றும் குந்தியின் உறுதியை பற்றி விரிவாக பேசினார். வாசுதேவனின் மகத்துவம், பாண்டவர்களின் உண்மைத்தன்மை மற்றும் த்ரிதராஷ்டிரன் மகன்களின் தீய செயல்களை விவரித்தார். இந்த பாரதம், அதன் கூடுதல் கதைகளுடன், உயர் பாரதம் என்று அறியப்பட்டு கேட்கப்பட வேண்டும்—நல்ல செயல்களின் ஒரு லட்சம் சுட்டிகள் கொண்டது. அவர் 24,000 சுட்டிகளில் பாரத சம்ஹிதையை உருவாக்கினார்; கூடுதல் கதைகள் இல்லாமல், அறிவாளிகள் அதை பாரதம் எனக் குறிப்பிடுகிறார்கள். அதற்குப் பிறகு, முனிவர் 50க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்களைச் சுருக்கமாகக் கூறினார், அனைத்து புத்தகங்களின் நிகழ்வுகளைச் சொல்லும் குறிப்பு அத்தியாயம். இந்த சிறந்த வரலாற்றை உருவாக்கிய பிறகு, ஆண்டவர் த்வைபாயனன், தனது சீடர்களுக்கு இங்கு கற்பிக்க எவ்வாறு செய்வதென்று யோசித்தார். முனிவர் த்வைபாயனின் எண்ணங்களைப் புரிந்துகொண்ட பரம பிரம்மா, உலகங்களின் ஆசிரியர், அங்கு வந்தார். முனிவரின் மகிழ்ச்சிக்காக மற்றும் உலகங்களின் நலனுக்காக, அவரை பார்த்து, அவர் ஆச்சரியப்பட்டு, இரண்டு கைமுறித்து வணங்கினார். அனைத்து முனிவர்களின் குழுவால் சூழப்பட்டு, அவர் ஒரு இருக்கையை ஏற்பாடு செய்தார். அந்த உச்ச தங்க இருக்கையில், அவர் உட்கார்ந்தார்; அந்த இருக்கைக்கு அருகில், வாசுவின் மகன் தனது இடத்தைப் பெற்றான். பின்னர், பரம லோர்ட் ப்ரம்மா அனுமதியுடன், கிருஷ்ணன், மகிழ்ச்சியுடன் மற்றும் தூய்மையான சிரிப்புடன், இருக்கையின் அருகில் உட்கார்ந்தார். அவர், மிகுந்த ஒளியுடன், பரம லோர்ட் ப்ரம்மாவிடம் பேசினார்: ‘ஓ, ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், இந்த மதிப்புக்குரிய கவிதை எனது கைவண்ணத்தில் உருவாக்கப்பட்டது.’ ‘ஓ பிரம்மன், வேதத்தின் ரகசியம் மற்றும் நான் உருவாக்கிய பிற அனைத்தும், வேதங்களை அதன் உறுப்புகள் மற்றும் உபநிஷதங்களுடன் கூடிய விவரிக்கப்படுவது.’ இவ்வாறு, இந்த அற்புதமான வரலாறு நம்மைச் சுற்றி, வாழ்க்கையின் ஆழமான உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகிறது.