மகாபாரதம் முதல் பருவம், காந்தார்வ பரணில் நிகழும் இந்தக் கதையை இப்போது பக்தியுடன் சொல்லுகிறேன். துஷ்யந்த மன்னர், கண்ணில் மின்னும் அழகுடன் தவமிருக்கும் யுவதியிடம், "நீ யார்?" என்று கேட்ட போது, அந்த யுவதி வணக்கம் செய்து, "மகா முனிவர் கன்வருக்கு மகளாகப் பிறந்தவள் என்று அறிந்து கொள்ளுங்கள், மன்னா. என் உண்மையான தந்தை யார் என்று தெரியாததால், கன்வரையே என் தந்தையாக நான் கருதுகிறேன். இதுவே நடந்தது என்று நான் கேட்டதை உங்களிடம் சொன்னேன்," என்றாள். அவளது முகத்தையும் வார்த்தைகளையும் பார்த்த துஷ்யந்தர், "நீ ஒரு ராஜகுமாரி என்பதை நன்றாக அறிகிறேன், பாக்கியவதி. அழகிய தோள்களே, என் மனைவியாக வா. உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லும்," என்றார். மேலும், "நான் உனக்காக பொன்னாலான மாலை, அழகிய ஆடைகள், காது கம்பிகள், வளைகள், பல நகரங்களில் இருந்து சிறந்த நகைகள்—all உனக்காகக் கொண்டு வருவேன். இன்று Necklace-களும், மான் தோல் உடைகளும் கொண்டுவந்து தருவேன். இனி இந்த ராஜ்யம் உன்னதே, அழகியவளே! என் மனைவியாக வா," என்று சொன்னார். பின்னர், "அஞ்சும் மனமுள்ளவளே, காந்தர்வ விதியின்படி எனக்கு மணம் புரிய வா. எல்லா மண வழிகளிலும் காந்தர்வம் சிறந்தது என்று கூறப்படுகிறது," என்று அழைத்தார். அதற்கு அவள் பணிவுடன், "மன்னா, என் தந்தை கன்வ முனிவர் காடு சென்று பழங்கள் சேகரிக்கப் போயுள்ளார். சிறிது பொறு, அவர் திரும்பி வந்தால், அவர் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து எனக்கு மணம் முடிப்பார். என் தந்தை எனக்கு எல்லாம்; அவர் யாரிடம் என்னை வழங்குகிறாரோ, அவரே என் கணவர். ஒரு பெண்ணை, சிறுவயதில் தந்தை, இளமைக்காலத்தில் கணவர், முதுமையில் மகன் பாதுகாக்க வேண்டும். பெண்ணுக்கு சுயாதீனம் இல்லை. என் தவசான தந்தையை மதிப்பதால், தர்மத்தை விரும்பும் நான், தர்மத்திற்கு விரோதமாக மணம் செய்வது எப்படி?" என்றாள். பிராமணர்கள் கையில் ஆயுதம் இல்லாமல், கோபமே அவர்களின் ஆயுதம். அவர்கள் கோபத்தால் பகைவரை அழிக்கிறார்கள். இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் அசுரரை அழிப்பது போல, தீ தன்னுடைய வெப்பத்தால், சூரியன் தனது கதிர்களால் எரிகிறார்கள். ராஜா தண்டத்தால் தண்டனை செய்கிறார்; ஆனால் பிராமணன் கோபத்தால் எரிக்கிறான். கோபத்தில் அவர்கள் பகைவரை அழிக்கிறார்கள். துஷ்யந்தர், "நான் அந்த மகா முனிவரை நன்கு அறிகிறேன்; அவர் கோபமற்றவர். குற்றமற்ற அழகியவளே, உன்னை விரும்புகிறேன், நீயும் என்னை விரும்புகிறாய். உனக்காகத்தான் இங்கே வந்துள்ளேன்," என்றார். பின்னர், "ஆன்மா தான் தனக்கு நண்பன், தான் தான் தன்னுடைய ஆதாரம்; தர்மப்படி தான் தான் தன்னையே வழங்க வேண்டும்," எனக் கூறினார். "மணத்திற்கு எட்டு விதிகள் இருக்கின்றன: ப்ரஹ்ம, தைவ, ஆர்ஷ, ப்ரஜாபத்ய, அசுர, காந்தர்வ, ராக்ஷச, பைசாச. இதில் முதல் நான்கு பிராமணருக்குத் தகுந்தவை; க்ஷத்திரியருக்கு ஆறு விதிகள் தர்மமானவை. ராஜாக்களுக்கு ராக்ஷச விதியும் உண்டு; வைஷ்ய, சுத்ரருக்கு அசுரம். இதில் ஐந்தில் மூன்று தர்மம், இரண்டும் அதர்மம். பைசாசம், அசுரம் செய்வது கூடாது. காந்தர்வம், ராக்ஷசம் க்ஷத்திரியருக்குத் தர்மம். எனவே, நீயும் நானும் ஒருவரை ஒருவர் விரும்புகிறோம்; காந்தர்வ விதியின்படி மணம் செய்வது நியாயம்," என்றார். அவள், "எனக்கு தர்மம் முக்கியம்; என் வாழ்க்கை எனக்கே உரியது என்றால், எனது ஒரு நிபந்தனைக்கு உடன்பட வேண்டும்: நம் மகன் உடனே உன் வாரிசாக வேண்டும். அவனே உன் பட்டதாரி ஆக வேண்டும். இதற்கு ஒப்புக்கொண்டால், நம் மணம் நடைபெறும்," என்றாள். அவளது வார்த்தைகளை ஏற்ற துஷ்யந்தர், "இதற்கு மேலும் உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டார். "இது வேதங்களும் உலகமும் அங்கீகரிக்கும் மணமாகும். மக்கள் பேசும் பேச்சைத் தடுக்க, முறையான விதியின்படி மணம் செய்ய வேண்டும். இதோ, ஹோமப் பாத்திரங்கள், தர்ப்பை, பூக்கள், அகண்ட தானியங்கள் எல்லாம் உள்ளன. முறையாக மணம் செய்தால், சந்ததி நல்லதாகும். நெய், ஹோமம், மணதானியங்கள் எல்லாம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மற்ற அனைத்து மணவழிகளும் இங்குள்ளன. தர்மத்திற்காக கடுமையான வார்த்தைகளும் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்," என்றாள். "ஏற்கிறேன்," என்றார் துஷ்யந்தர் தயங்காமல். "ஆனால், புனிதமானவளே, உன்னை என் நகரத்திற்கு இப்போது அழைத்துச் செல்லமாட்டேன்," என்றார். அதன்பின், அவர் ஆசாரியரை அழைத்து, "இவள் கூறியதை நான் மீற முடியாது. என் மகன் முறையான விதியின்படி பிறக்க வேண்டும். ஆகவே, வேதப்படி மணம் நடத்துங்கள்," என்று கூறினார். மன்னரின் கட்டளையின்படி, அந்தப் பிராமணர் தர்மப்படி, முறைப்படி, அந்த மகாராஜ மரபு மணத்தை நடத்தினார். மங்களகரமான சடங்குகளுடன், வழிபாடுகளுடன், அவர் அவளது கைப்பிடித்து, அவளுடன் வாழத் தொடங்கினார். துஷ்யந்தர், அவளை நம்பி, "உனக்காக நானே நான்கு படைகளுடன் வருவேன்," என்று பலமுறை கூறி பிரிந்தார். "வேதத்தில் தேர்ச்சி பெற்ற முதியவர்கள், ராஜ குடும்பத்தினர், ஆயிரக்கணக்கான பல்லக்குகள், உறவினர்கள் அனைவரும் வருவோம். ஊமையர், கிராடர்கள், குறும்பர்கள், ஒற்றர்கள், அழகிய ஆடைகள் அணிந்தவர்கள், ரதசாரதிகள், பாரடிகள், எல்லோரும் படையில் இருப்பார்கள். சங்கம், மிருதங்கம் முழங்கும் போது, அந்த பேரணி காடை எட்டும். அப்பொழுது, புனிதமானவளே, உன்னை என் நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்வேன்," என்றார். இவ்வாறு, தர்மமும் மரபும் நிறைந்த அந்தக் கதை அங்கே நிகழ்ந்தது.