மஹாபாரதத்தின் மிகுந்த அழகிய வடிவம், அரண்யக பார்வா எனும் பகுதியின் வடிவத்தில் மலர்ந்துள்ளது. இது விரத மற்றும் உத்தியோக பார்வாவின் ஆழத்தை கொண்டுள்ளது. பீஷ்ம பார்வா இதற்கு பெரிய கிளையாக, ட்ரோனா பார்வா இதன் இலைகளாக இருக்கின்றன. கर्ण பார்வா மலர்களால் அலங்கரிக்கப்படுவதோடு, ஷல்யா பார்வா மணமூட்டுகிறது. ஸ்த்ரீ பார்வா இதன் ஓய்வு இடம், ஷாந்தி பார்வா இதன் மிகச் சிறந்த பழமாகும். அஷ்வமேதிக மற்றும் அம்சசன பார்வாக்கள் இதனை காப்பாற்றுகின்றன; ஆசிரமவாசிக பார்வா இதற்கு உ shelter ஆக இருக்கிறது. மௌசல பார்வா இதன் சுருக்கமாக விளக்கப்படுகிறது, இதனை இரண்டாம் முறையாக பிறந்த நபர்கள் சேவை செய்கின்றனர். இது அனைத்து உயர்ந்த கவிஞர்களின் ஆதரவு ஆக இருக்கும், மழையின் மேகங்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதரவு அளிப்பதுபோல, பரதத்தின் பெரிய மரம் போல. இந்த காவியத்தை எழுதுவதற்காக, ஓ sage, கணேசனை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இவ்வாறு சொல்லிய பிறகு, உலகின் ப்ரகிரதா பிரமா, முனிவர்களும் தேவைகளும் உடன் தன் சொந்த அசுயத்திற்கே சென்றார். அந்த நேரத்தில், சத்தியவதியின் மகனான வ்யாசன், ஹெரம்பா (கணேசனை) நினைத்தார். உடனே, தனது பக்தர்களின் சிந்தனைகளை நிறைவேற்றும் கணேசன், வ்யாசன் நிற்கும் இடத்தில் வந்தார். அவர் வழிபட்டு உட்கார்ந்த பிறகு, வ்யாசன், பாவமற்ற கணேசனிடம், 'இந்த பாரதத்தை எழுதுவதற்காக நீர் எழுத்தாளர் ஆகுங்கள், நான் இதனை உளவியலின் முறையில் உரைக்கிறேன்' என்றார். இதைக் கேட்ட கணேசன், 'என் பேனா ஒரு நிமிடம் கூட நின்றால், நான் எழுத்தாளர் ஆக மாட்டேன்' என்று பதிலளித்தார். வ்யாசன், 'உங்கள் புரிதலின்றி எங்கு எழுதாதீர்கள்' என்றார். 'ஓம்' என்றால், கணேசன் உண்மையில் எழுத்தாளர் ஆகிவிட்டார். பிறகு, வ்யாசன், மறைக்கப்பட்ட ஆர்வத்தால், உரையில் சிக்கலான கட்டுகளை உருவாக்கினார், அவர் விதித்த நிபந்தனைக்கு ஏற்ப. எட்டாயிரம் பாடல்கள் மற்றும் எட்டு நூறு கூட உள்ளன; நான் அவற்றை அறிவேன், ஷுகா அறிவான், சஞ்சயன் அறிவதில்லை. இன்றும், ஓ sage, அந்த பாடல் கட்டு உறுதியானது; அதன் ஆழம் மற்றும் நுணுக்கத்தால், அதை உதிர்த்திட முடியாது. கணேசன், அனைத்தையும் அறிவிக்கிறான் என்றாலும், ஒரு நிமிடம் சிந்திக்க நிறுத்துவான்; அந்த நேரத்தில், வ்யாசன் பல பாடல்களை உருவாக்கினார். நான் அந்த மரத்தின் கிளைகள், மலர்கள், மற்றும் பழங்களை விவரிக்கிறேன், இனிமையான, தூய, மற்றும் ஊட்டச்சத்து நிறைந்த அடிப்படையுடன், மறக்க முடியாதது. த்வைபாயனன் (வ்யாசன்) முதலில் இந்த அட்டவணை, அனைத்து பார்வாக்களின் கணக்குகளை, தனது மகனுக்கு ஷுகாவுக்கு கற்றுத்தgave. பிறகு, அவர் இதை மற்ற மதிக்கத்தக்க சீடர்களுக்கு கொடுத்தார்; மேலும், அறுபதாயிரம் பாடல்களின் மற்றொரு தொகுப்பை உருவாக்கினார், மற்றும் முப்பதாயிரம் பாடல்கள் தேவைகளின் உலகில் நிறுவப்பட்டன. பதினைந்து ஆயிரம் பித்ரி உலகில், பதினான்கு ஆயிரம் ராக்ஷசர்கள் மற்றும் யக்ஷர்கள் மத்தியில், மற்றும் ஒரு லட்சம் மனிதர்களில் நிறுவப்பட்டன. நாரதன் இதனை தேவைகளுக்கு உரைத்தார், அசித-தேவலா முன்னோர்களுக்கு, மற்றும் ஷுகா உண்மையில் கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், மற்றும் ராக்ஷசர்களுக்கு உரைத்தார். முனிவர் வைஷம்பாயனன், மகான்மானான பரிக்ஷிதுக்கு, ஜனமேஜயா என்ற பெயரால் அழைக்கப்படும், இதனை உரைத்தார். இந்த மனித உலகில், வைஷம்பாயனன், வ்யாசனின் நீதிமான் சீடராக, அனைத்து வேதங்களை அறிந்தவர்களில் முன்னணி, இதனை உரைத்தார். இப்போது நான் பேசின பாடல்களில் ஒன்றரை லட்சம் பாடல்களை விவரிக்கிறேன். துரியோதனன் கோபத்தின் பெரிய மரமாக இருக்கின்றான், கर्णம் அதன் கம்பி, ஷகுனி அதன் கிளைகள், துஷாசனன் அதன் வளமான மலர்கள் மற்றும் பழங்கள், மற்றும் கிங் த்ரிதராஷ்டிரா, அறிவின்மை கொண்ட, அதன் வேர் ஆக இருக்கின்றான். யுதிஷ்டிரன் நீதியின் பெரிய மரமாக இருக்கின்றான், அர்ஜுனன் அதன் கம்பி, பீமசேனா அதன் கிளைகள், மத்ரியின் மகன்கள் அதன் வளமான மலர்கள் மற்றும் பழங்கள், மற்றும் கிருஷ்ணன், பிரம்மா மற்றும் பிராமணர்களுடன், அதன் வேர் ஆக இருக்கின்றான். பாண்டு, பல நிலங்களை வீரத்தால் மற்றும் போரில் வெற்றியடைந்ததால், தனது மக்களுடன் காட்டில் வாழ்ந்தார், வேட்டைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டார். ஒரு மான் பிடிக்க முயற்சிக்கையில், அவர் ஒரு பெரிய பேரழிவை சந்தித்தார்; பிறந்ததிலிருந்து, பிரிதாவின் மகன்கள் சரியான நடத்தை மற்றும் ஒழுங்கினை பின்பற்றினர். அவளின் தாயின் அனுமதியுடன், நீதியின் மறைக்கப்பட்ட கற்பனைக்கு ஏற்ப, அவர் தர்மம், வாயு, மற்றும் இந்திரனை மகன்களை வேண்டி அழைத்தார். பிறகு, குந்தி, தனது கணவனின் அன்புக்குரியவள், நீதியின் மறைக்கப்பட்ட கற்பனைக்கு ஏற்ப, தர்மம், வாயு, மற்றும் இந்திரனை மகன்களை வேண்டி அழைத்தார். அந்த அழைப்பின் மூலம், மத்ரியும் அச்வின்களை அழைத்தார்; இவ்வாறு, அனைத்து பாண்டு மகன்களும் குந்தி மற்றும் மத்ரியின் மூலம் மந்திரங்கள் மூலம் பிறந்தனர், ஆசாரியர்களுடன் வளர்ந்து, தங்கள் தாயின் பாதுகாப்பில் இருந்தனர். தூய மற்றும் புனிதமான காட்டுகளில், மற்றும் நெறிமுறைகளை பின்பற்றும் மகான்மர்களின் பெரிய ஆசிரமங்களில், அனைத்து சக்திவாய்ந்த பாண்டு மகன்கள் பிறந்தனர். ஆனால், மத்ரியுடன் இணைந்து, ஒரு முனிவனின் சாபத்தின் காரணமாக, பாண்டு, புனிதமான ஷதச்ரிங்கா மலைக்கு இறந்தார். முனிவர்கள் தாங்கள் அழகான, ஆசாரியர்களும், கம்பி மற்றும் சித்திரவதியுடன், த்ரிதராஷ்டிராவின் மகன்களுக்கு குழந்தைகளை கொண்டுவரினர். 'இவை உங்கள் மகன்கள், சகோதரர்கள், சீடர்கள், மற்றும் நண்பர்கள்—பாண்டவர்கள்' என்று கூறிய பிறகு, முனிவர்கள் காணாமல் போனார்கள். கௌரவர்கள், அந்த முனிவர்களால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பாண்டவர்களை பார்த்தபோது, அனைத்து மதிக்கத்தக்க குடிமக்கள் மற்றும் நகர மக்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் கூடியனர் மற்றும் மகிழ்ச்சியுடன் குரலிட்டனர். சிலர் 'இவை அவருடையவை' என்றனர், மற்றவர்கள் 'இவை அவருடையவை அல்ல' என்றனர்; மற்றவர்கள் 'இவை எப்படியாவது அவருடையவை, பாண்டு நீண்ட காலமாக இறந்துவிட்டார்' என்று ஆச்சரியப்பட்டனர். 'நல்ல அதிர்ஷ்டம்! பாண்டுவின் குலத்தை நாங்கள் காண்கிறோம்!' என்ற வரவேற்பு வார்த்தைகள் எங்கு எங்கு பரவியது. அந்த குழப்பம் குறையும்போது, அனைத்து திசைகளிலும், மறைக்கப்பட்ட உயிர்களிடமிருந்து, ஒரு பெரும் ஒலி எழுந்தது. மலர்களின் மழை, நல்வாழ்வின் மணங்கள், மற்றும் கோஷங்கள் மற்றும் தாளங்கள்; பாண்டவர்களின் நுழைவில், அது ஒரு அதிசயம் போல தோன்றியது. மகிழ்ச்சியால், அனைத்து குடிமக்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தனர்; அங்கு ஒரு பெரிய ஒலி எழுந்தது, வானத்தை தொடும் மற்றும் அவர்களின் புகழை அதிகரிக்கும்.