इत्येवमुक्ता यतिना प्रीतास्ते यादवर्षभाः। उपोपविविशुः सर्वे ते स्वागतमिति ब्रुवन्
परितः सन्निविष्टेषु वृष्णिवीरेषु पाण्डवः। आकारं गूहमानस्तु कुशलप्रश्नमब्रवीत्
सर्वत्र कुशलं चोक्त्वा बलदेवोऽब्रवीदिदम्। प्रसादं कुरु मे विप्र कुतस्त्वं चागतो ह्यसि
त्वया दृष्टानि पुण्यानि वद त्वं वदतांवर। पर्वतांश्चैव तीर्थानि वनान्यायतनानि च
तीर्थानां दर्शनं चैव पर्वतानां च भारत। आपगानां वनानां च कथयामास ताः कथाः
श्रुत्वा धर्मकथाः पुण्या वृष्णिवीरा मुदान्विताः। अपूजयंस्तदा भिक्षुं कथान्ते जनमेजय
ततस्तु यादवाः सर्वे मन्त्रयन्ति स्म भारत। अयं देशातिथिः श्रीमान्यतिलिङ्गधरो द्विजः
आवासं कमुपाश्रित्य वसेत निरुपद्रवः। इत्येवं प्रब्रुवन्तस्तु रौहिणेयं च यादवाः
ददृशुः कृष्णमायान्तं सर्वे यादवनन्दनम्। एहि केशव तातेति रौहिणेयो वचोऽब्रवीत्
यतिलिङ्गधरो विद्वान्देशातिथिरयं द्विजः। वर्षमासनिवासार्थमागतो नः पुरं प्रति। स्थाने यस्मिन्निवसतु तन्मे ब्रूहि जनार्दन
त्वयि स्थिते महाभाग परवानस्मि धर्मतः। स्वयं तु रुचिरे स्थाने वासयेर्यदुनन्दन
प्रीतः स तेन वाक्येन परिष्वज्य जनार्दनम्। बलदेवोऽब्रवीद्वाक्यं चिन्तयित्वा महाबलः
आरामे तु वसेद्धीमांश्चतुरो वर्षमासकान्। कन्यागृहे सुभद्राया भुक्त्वा भोजनमिच्छया
लतागृहेषु वसतामिति मे धीयते मतिः। लब्धानुज्ञास्त्वया तात मन्यन्ते सर्वयादवाः
बलवान्दर्शनीयश्च वाग्मी श्रीमान्बहुश्रुतः। कन्यापुरसमीपे तु न युक्तमिति मे मतिः
गुरुः शास्ता च नेता च शास्त्रज्ञो धर्मवित्तमः। त्वयोक्तं न विरुध्येहं करिष्यामि वचस्तव
शुभाशुभस्य विज्ञाता नान्योऽस्मि भुवि कश्चन
अयं देशातिथिः श्रीमान्सर्वधर्मभृतां वरः। धृतिमान्विनयोपेतः सत्यबादी जितेन्द्रियः
यतिलिङ्गधरो ह्येष को विजानाति मानसम्। त्वमिमं पुण्डरीकाक्ष नीत्वा कन्यापुरं शुभम्
निवेदय सुभद्रायै मद्वाक्यपरिचोदितः। भक्ष्यैर्भोज्यैश्च पानैश्च अन्नैरिष्टैश्च पूजय
स तथेति प्रतिज्ञाय सहितो यतिना हरिः। कृत्वा तु संविदं तेन प्रहृष्टः केशवोऽभवत्
पर्वते तौ विहृत्यैव यथेष्टं कृष्णपाण्डवौ। तां पुरीं प्रविवेशाथ गृह्य हस्तेन पाण्डवम्। प्रविश्य च गृहं रम्यं सर्वभोगसमन्वितम्
पार्थमावेदयामास रुक्मिणीसत्यभामयोः। हृषीकेशवचः श्रुत्वा ते उभे चोचतुर्भृशम्
मनोरथो महानेष हृदि नौ परिवर्तते। कदा द्रक्षाव बीभत्सुं पाण्डवं पुरमागतम्
इत्येवं हर्षमाणे ते वदन्त्यौ सुभृशं प्रियम्। रुग्मिणीसत्यभामे वै दृष्ट्वा प्रीतोऽभवद्यतिः
सर्वेषां हर्षमाणानां पार्थो हर्षमुपागमत्। प्राप्तमज्ञातरूपेण चागतं चार्जुनं हरिः
सत्कृत्य पूज्यमानं तु प्रीत्या चैव ह्यपूजयत्। स तं प्रियातिथिं श्रेष्ठं समीक्ष्य यतिमागतम्
सोदर्यां भगिनीं कृष्णः सुभद्रामिदमब्रवीत्। अयं देशातिथिर्भद्रे संशितव्रतवानृषिः
प्राप्नोतु सततं पूजां तव कन्यापुरे वसन्। आर्येण च परिज्ञातः पूजनीयो यतिस्त्वया
रागाद्भरस्व वार्ष्णेयि भक्ष्यैर्भोज्यैर्यतिं सदा। एष यद्यदृषिर्ब्रूयात्कार्यमेव न संशयः