अक्रूरः सारणश्चैव गदो बभ्रुर्विदूरथः। निशठश्चारुदेष्णश्च पृथुर्विपृथुरेव च
सत्यकः सात्यकिश्चैव भङ्गकारमहारवौ। हार्दिक्य उद्धवश्चैव ये चान्ये नानुकीर्तिताः
एते परिवृताः स्त्रीभिर्गन्धर्वैश्च पृथक्पृथक्। तमुत्सवं रैवतके शोभयाञ्चक्रिरे तदा
वासदेवो ययौ तत्र सह स्त्रीभिर्मुदान्वितः। दत्त्वा दानं द्विजातिभ्यः परिव्राजमपश्यत
चित्रकौतूहले तस्मिन्वर्तमाने महाद्भुते। वासुदेवश्च पार्थश्च सहितौ परिजग्मतुः
तत्र चङ्क्रममाणौ तौ वसुदेवसुतां शुभाम्। अलङ्कृतां सखीमध्ये भद्रां ददृशतुस्तदा
दृष्ट्वैव तामर्जुनस्य कन्दर्पः समजायत। तं तदैकाग्रमनसं कृष्णः पार्थमलक्षयत्
अब्रवीत्पुरुषव्याघ्रः प्रसहन्निव भारत। वनेचरस्य किमिदं कामेनालोड्यते मनः
ममैषा भगिनी पार्थ सारणस्य सहोदरी। सुभद्रा नाम भद्रं ते पितुर्मे दयिता सुता। यदि ते वर्तते बुद्धिर्वक्ष्यामि पितरं स्वयम्
दुहिता वसुदेवस्य वासुदेवस्य च स्वसा। रूपेण चैषा संपन्ना कमिवैषा न मोहयेत्
कृतमेव तु कल्याणं सर्वं मम भवेद्ध्रुवम्। यदि स्यान्मम वार्ष्णेयी महिषीयं स्वसा तव
प्राप्तौ तु क उपायः स्यात्तं व्रवीहि जनार्दन। आस्थास्यामि तदा सर्वं यदि शक्यं नरेण तत्
स्वयं वरः क्षत्रियाणां विवाहः पुरुषर्षभ। स च संशयितः पार्थ स्वभावस्यानिमित्ततः
प्रसह्य हरणं चापि क्षत्रियाणां प्रशस्यते। विवाहहेतुः शूराणामिति धर्मविदो विदुः
स त्वमर्जुन कल्याणीं प्रसह्य भगिनीं मम। `यतिरूपधरस्तं तु यथा कालविपाकता।' हर स्वयंवरे ह्यस्याः को वै वेद चिकीर्षितम्
ततोऽर्जुनश्च कृष्णश्च विनिश्चित्येतिकृत्यताम्। शीघ्रगान्पुरुषानन्प्रेषयामासतुस्तदा
धर्मराजाय तत्सर्वमिन्द्रप्रस्थगताय वै। श्रुत्वैव च महाबाहुरनुजज्ञे समातृकः
भीमसेनस्तु तच्छ्रुत्वा कृतकृत्यं स्म मन्यते। इत्येवं मनुजैरुक्तं कृष्णः श्रुत्वा महामतिः
अनुज्ञाप्य तदा पार्थं हृदि स्थाप्य चिकीर्षितम्। इत्येवं मनुजैः सार्धं द्वारकां समुपेयिवान्
चैराः संचारिते तस्मिन्ननुज्ञाते युधिष्ठिरे। वासुदेवाभ्यनुज्ञातः कथयित्वेतिकृत्यताम्
कृष्णस्य मतमास्थाय प्रययौ भरतर्षभः। द्वारकाया उपवने तस्थौ वै कार्यसाधनः
निवृत्ते ह्युत्सवे तस्मिन्गिरौ रैवतके तदा। वृष्णयोऽप्यगमन्सर्वे पुरीं द्वारवतीमनु
चिन्तयानस्ततो भद्रामुपविष्टः शिलातले। रमणीये वनोद्देशे बहुपादपसंवृते
सालतालाश्वकर्णैश्च बकुलैरर्जुनैस्तथा। चम्पकाशोकपुन्नागैः केतकैः पाटलैस्तथा
कर्णिकारैरशोकैश्च अङ्कोलैरतिमुक्तकैः। एवमादिभिरन्यैश्च संवृते स शिलातले
पुनःपुनश्चिन्तयानः सुभद्रां भद्रभाषिणीम्। यदृच्छया चोपपन्नान्वृष्णिवीरान्ददर्श सः
बलदेवं च हार्दिक्यं साम्बं सारणमेव च। प्रद्युम्नं च गदं चैव चारुदेष्णं विदूरथम्
भानुं च हरितं चैव विपृथुं पृथुमेव च। तथान्यांश्च बहून्पश्यन्हृदि शोकमधारयत्
ततस्ते सहिताः सर्वे यतिं दृष्ट्वा समुत्सुकाः। वृष्णयो विनयोपेताः परिवार्योपतस्थिरे
ततोऽर्जुनः प्रीतमनाः स्वागतं व्याजहार सः। आस्यतामास्यतां सर्वै रमणीये शिलातले