रथानीकावगाढश्च वारणाश्वशतैर्वृतः। अदृश्यत पदा पार्थो घनैः सूर्य इवावृतः
नानाविधैश्च शस्त्रौघैः पात्यमानैर्महारणे। न सन्धिः शक्यते भेत्तुं वर्मबन्धस्य तस्य तु
स तेन वर्मणा गुप्तो वृत्रं देवरिपुं तदा। जघान समरेऽभीतः शक्रो देवाग्रणीस्तदा
तं च मन्त्रमयं बन्धं वर्म चाङ्गिरसे ददौ। अङ्गिराः प्राह पुत्रस्य मन्त्रज्ञस्य बृहस्पतेः। बृहस्पतिरथोवाच अग्निवेश्याय धीमते
अग्निवेश्यो मम प्रादात्तेन बध्नामि वर्म ते। तवाह्य देहरक्षार्थं मन्त्रेण नृपसत्तम
एवमुक्त्वा ततो द्रोणस्तव पुत्रं महाद्युतिम्। पुनरे वचः प्राह शनैराचार्यपुङ्गवः
ब्रह्मसूत्रेण बध्नामि कथचं तव भारत। हिरण्यगर्भेण यथा बद्धं विष्णोः पुरा रणे
यथा च ब्रह्मणा बद्धं सङ्ग्रामे तारकामये। शक्रस्य कवचं दिव्यं तथा बध्नाम्यहं तव
बद्धा तु कवचं तस्य मन्त्रेण विधिपूर्वकम्। प्रेषयामास राजानं युद्धाय महते द्विजः
स सन्नद्धो महाबाहुराचार्येण महात्मना। `प्रस्थितः सहसा राजन्यत्र यातो धनञ्जयः
रथानां च सहस्रेण त्रिगर्तानां प्रहारिणाम्। तथा दन्तिसहस्रेण मत्तानां वीर्यशालिनाम्
अश्वानां नियुतेनैव तथाऽन्यैश्च महारथैः। वृतः प्रायान्महाबाहुरर्जुनस्य रथं प्रति
नानावादित्रघोषेण यथा वैरोचनिस्तथा
ततः शब्दो महानासीत्सैन्यानां तव भारत। अगाधं प्रस्थितं दृष्ट्वा समुद्रमिव कौरवम्
ते हयाः साध्वशोभन्त मिश्रिता वातरंहसः। पारावतसवर्णाश्च रक्तशोणाश्च संयुगे
पारावतसवर्णास्ते रक्तशोणविमिश्रिताः। हयाः शुशुभिरे राजन्मेघा इव सविद्युतः
धृष्टद्युम्नस्तु सम्प्रेक्ष्य द्रोणमभ्याशमागतम्। असिचर्माददे वीरो धनुरुत्सृज्य भारत
चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म पार्षतः परवीरहा। ईषायाः समतिक्रम्य द्रोणस्य रथमाविशत्
अतिष्ठद्युगमध्ये स युगसन्नहनेषु च। जघनार्धेषु चाश्वानां तत्सैन्यान्यभ्यपूजयन्
खङ्गेन चरतस्तस्य शोणाश्वानधितिष्ठतः। न ददार्शान्तरं द्रोणस्तदद्भुतमिवाभवत्
यथा श्येनस्य पतनं वनेष्वामिषगृद्धिनः। तथैवासीदभीसारस्तस्य द्रोणं जिघांसतः
ततः शरशतेनास्य शतचन्द्रं समाक्षिपत्। द्रोणो द्रुपद पुत्रस्य खङ्गं च दशभिः शरैः
हयांश्चैव चतुःषष्ट्या शराणां जघ्निवान्बली। ध्वजं छत्रं च भल्लाभ्यां तथा तौ पार्ष्णिसारथी
अथास्मै त्वरितो बाणमपरं जीवितान्तकम्। धृष्टद्युम्नाय चिक्षेप वज्रं वज्रधरो यथा
तं चतुर्दशभिस्तीक्ष्णैर्बाणैश्चिच्छेद सात्यकिः। ग्रस्तमाचार्यमुख्येन धृष्टद्युम्नं व्यमोचयत्
सिंहेनेव मृगं ग्रस्तं नरसिंहेन मारिष। द्रोणाद्वै मोचयामास पाञ्चाल्यं शिनिपुङ्गवः
सात्यकिं प्रेक्ष्य गोप्तारं पाञ्चाल्यं च महाहवे। शराणां त्वरितो द्रोणः षड्विंशत्या समार्पयत्
ततो द्रोणं शिनेः पौत्रो ग्रसन्तमपि सृञ्जयान्। प्रत्यविध्यच्छितैर्बाणैः षड्विंशत्या स्तनान्तरे
ततः सर्वे रथास्तूर्णं पाञ्चाल्या जयगृद्धिनः। सात्वताभिसृते द्रोणे धृष्टद्युम्नमवाक्षिपन्
बाणे तस्मिन्निकृत्ते तु धृष्टद्युम्ने च मोक्षिते। तेन वृष्णिप्रवीरेण युयुधानेन सञ्जय