ब्रह्मवक्त्राय सर्वाय शंकराय शिवाय च। नमोस्तु वाचस्पतये प्रजानां पतये नमः
अभिगम्याय काम्याय स्तुत्यायार्याय सर्वदा। नमोऽस्तु देवदेवाय महाभूतधराय च। नमो विश्वस्य पतये पत्तीनां पतये नमः
नमो विश्वस्य पतये महतां पतये नमः। नमः सहस्रशिरसे सहस्रभुजमृत्यवे।। सहस्रनेत्रपादाय नमोऽसङ्ख्येयकर्मणे
नमो हिरण्यवर्णाय हिरण्यकवचाय च। भक्तानुकम्पिने नित्यं सिध्यतां नो वरः प्रभो
एवं स्तुत्वा महादेवं वासुदेवः सहार्जुनः। प्रसादयामास भवं तदा ह्यस्त्रोपलब्धये
सोऽहं तत्र गमिष्यामि यत्र सैन्धवको नृपः। यियासुर्यमलोकाय मम वीर्यं प्रतीक्षते
यथा परमकं कृत्यं सैन्धवस्य वधो मम। तथैव सुमहत्कृत्यं धर्मराजस्य रक्षणम्
स त्वमद्य महाबाहो राजानं परिपालय। यथैव हि मया गुप्तस्त्वया गुप्तो भवेत्तथा
न पश्यामि च तं लोके यस्त्वां युद्धे पराजयेत्। वासुदेवसमं युद्धे स्वयमप्यमरेश्वरः
त्वयि चाहं पराश्वस्तः प्रद्युम्ने वा महारथे। शक्नुयां सैन्धवं हन्तुमनपेक्षो नरर्षभ
मय्यपेक्षा न कर्तव्या गोप्ताऽयं मम केशवः। राज्ञ एव परा गुप्तिः कार्या सर्वात्मना त्वया
न हि यत्र महाबाहुर्वासुदेवो व्यवस्थितः। किञ्चिद्व्यापद्यते तत्र यत्राहमपि च ध्रुवम्
एवमुक्तस्तु पार्थेन सात्यकिः परवीरहा। तथेत्युक्त्वाऽगमत्तत्र यत्र राजा युधिष्ठिरः
ज्याघोषो ब्रह्मघोषश्च तोमरासिरथध्वनिः। द्रोणस्यासीदविरतो गृहे तं न शृणोम्यहम्
नानादेशसमुत्थानां गीतानां योऽभवत्स्वनः। वादित्रनादितानां च सोऽद्य न श्रूयते महान्
यदाप्रभृत्युपप्लुव्याच्छान्तिमिच्छञ्जनार्दनः। आगतः सर्वभूतानामनुकम्पार्थमच्युतः
ततोऽहमब्रुवं सूत मन्दं दुर्योधनं तदा। वासुदेवेन तीर्थेन पुत्र संशाम्य पाण्डवैः
कालप्राप्तमहं मन्ये मा त्वं दुर्योधनातिगाः। `संशाम्य भ्रातृभिस्तैस्तु क्षत्रियानभिपालय
शमं चेद्याचमानं त्वं प्रत्याख्यास्यसि केशवम्। हितार्थमभिजल्पन्तं न तवास्ति रणे जयः
प्रत्याचष्ट स दाशार्हमृषभं सर्वधन्विनाम्। अनुनेयानि जल्पन्तमनयान्नान्वपद्यत
कर्णदुःशासनमतः सौबलस्य च दुर्मतेः। प्रत्याख्यातो महाबाहुःकुलान्तकरणेन वै
ततो दुःशासनस्यैव कर्णस्य च मतं द्वयोः। अन्ववर्तत मां हित्वा कृष्टः कालेन दुर्मतिः
न ह्यहं युद्धमिच्छामि विदुरो द्रोण एव वा। बाह्लीकः सोमदत्तो वा भीष्मो द्रौणायनिस्तथा
शलो भूरिश्रवाश्चैव पुरुमित्रो विविंशतिः। जयः कृपो वा धर्मात्मा ये चान्ये मम बान्धवाः
एतेषां मतमास्थाय यदि वत्स्यति पुत्रकः। एतेभ्यश्च मदूर्ध्वं च अभोक्ष्यद्वसुधामिमाम्
श्लक्ष्णा मधुरसम्भाषा ज्ञातिमध्ये प्रियंवदाः। कुलीनाः सम्मताः प्राज्ञाः सुखं जीवन्ति मानवाः
धर्मापेक्षी नरो नित्यं सर्वत्र लभते सुखम्। प्रेत्यभावे च कल्याणं प्रसादं प्रतिपद्यते
अर्हास्ते पृथिवीं भोक्तुं समर्थाः साधनेऽपि च। तेषामपि समुद्रान्ता पितृपैतामही मही
न च त्वाऽभिभविष्यन्ति हित्वा धर्मं पृथात्मजाः। नियुज्यमानाः स्थास्यन्ति पाण्डवा धर्मवर्त्मनि
सन्ति मे ज्ञातयस्तात येषां श्रोष्यन्ति पाण्डवाः। शल्यस्य सोमदत्तस्य भीष्मस्य च महात्मनः