आगताहं महाबाहो त्वामुद्दिश्य महामते। `अभिनन्दस्व मां राजन्सदा प्रियहिते रताम्
प्रतिपादय मां राजन्धर्मादींश्चर धर्मतः । त्वं हि मे मनसा ध्यातस्त्वया चाप्युपमन्त्रिता
तामब्रवीत्साल्वपतिः स्मयन्निव विशांपते। त्वयाऽन्यपूर्वया नाहं भार्यार्थी वरवर्णिनि
गच्छ भद्रे पुनस्तत्र सकाशं भीष्मकस्य वै। नाहमिच्छामि भीष्मेण गृहीतां त्वां प्रसह्य वै
त्वं हि भीष्मेण निर्जित्य नीता प्रीतिमती तदा। परामृश्य महायुद्धे निर्जित्य पृथिवीपतीन्
नाहं त्वय्यन्यपूर्वायां भार्यार्थी वरवर्णिनि । कथमस्मद्विधो राजा परपूर्वां प्रवेशयेत्
नारीं विदितविज्ञानः परेषां धर्ममादिशन्। यथेष्टं गम्यतां भद्रे मा त्वां कालोऽत्यगादयम्
अम्बा तमब्रवीद्राजन्ननङ्गशरपीडिता। नैवं वद महीपाल नैतदेवं कथंचन
नास्मि प्रीतिमती नीता भीष्मेणामित्रकर्शन । बलान्नीतास्मि रुदती विद्राव्य पृथिवीपतीन्
भजस्व मां साल्वपते भक्तां बालामनागसम् । भक्तानां हि परित्यागो न धर्मेषु प्रशस्यते
साहमामन्त्र्य गाङ्गेयं समरेष्वनिवर्तिनम् । अनुज्ञाता च तेनैव ततोऽहं भृशमागता
न स भीष्मो महाबाहुर्मामिच्छति विशांपते । भ्रातृहेतोः समारम्भो भीष्मस्येति श्रुतं मया
भगिन्यौ मम ये नीते अम्बिकाम्बालिके नृप। प्रादाद्विचित्रवीर्याय गाङ्गेयो हि यवीयसे
यथा साल्वपते नान्यं वरं यामि कथंचन। त्वामृते पुरुषव्याघ्र तथा मूर्धानमालभे
न चान्यपूर्वा राजेन्द्र त्वामहं समुपस्थिता। सत्यं ब्रवीमि साल्वैतत्सत्येनात्मानमालभे
भजस्व मां विशालाक्ष स्वयं कन्यामुपस्थिताम्। अनन्यपूर्वां राजेन्द्र त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षिणीम्
तामेवं भाषमाणां तु साल्वः काशिपतेः सुताम्। अत्यजद्भरतश्रेष्ठ जीर्णां त्वचमिवोरगः
एवं बहुविधैर्वाक्यैर्याच्यमानस्तया नृपः । नाश्रद्दधत्साल्वपतिः कन्यायां भरतर्षभ
ततः सा मन्युनाऽऽविष्टा ज्येष्ठा काशिपतेः सुता। अब्रवीत्साश्रुनयना बाष्पविप्लुतया गिरा
त्वया त्यक्ता गमिष्यामि यत्र तत्र विशांपते। तत्र मे गतयः सन्तु सन्तः सत्यं यथा ध्रुवम्
एवं तां भाषमाणां तु कन्यां साल्वपतिस्तदा। परितत्याज कौरव्य करुणं परिदेवतीम्
गच्छ गच्छेति तां साल्वः पुनः पुनरभाषत। बिभेमि भीष्मात्सुश्रोणि त्वं च भीष्मपरिग्रहः
एवमुक्ता तु सा तेन साल्वेनादीर्घदर्शिना । निश्चक्राम पुराद्दीना रुदती कुररी यथा
निष्क्रामन्ती तु नगराच्चिन्तयामास दुःखिता । पृथिव्यां नास्ति युवतिर्विषमस्थतरा मया
बन्धुर्भिर्विप्रहीणास्मि साल्वेन च निराकृता । न च शक्यं पुनर्गन्तुं मया वारणसाह्वयम्
अनुज्ञाता तु भीष्मेण साल्वमुद्दिश्य कारणम्। किं नु गर्हाम्यथात्मानमथ भीष्मं दुरासदम्
अथवा पितरं मूढं यो मेऽकार्षीत्स्वयंवरम् । मयाऽयं स्वकृतो दोषो याऽहं भीष्मरथात्तदा
प्रवृत्ते दारुणे युद्धे साल्वार्थं नापतं पुरा। तस्येयं फलनिर्वृत्तिर्यदापन्नाऽस्मि मूढवत्
धिग्भीष्मं धिक्क मे मन्दं पितरं मूढचेतसम् । येनाहं वीर्यशुल्केन पण्यस्त्रीव प्रचोदिता
धिङ्मां धिक्साल्वराजानं धिग्धातारमथापि वा । येषां दुर्नीतभावेन प्राप्तास्म्यापदमुत्तमाम्