धृतराष्ट्राय प्रददौ भगवान्दिव्यचक्षुषी । ददर्श परमं रूपं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः
ततो देवाः सगन्धर्वाः किन्नराश्च महोरगाः । ऋषयश्च महाभागा लोकपालैः समन्विताः । प्रणम्य शिरसा देवं तुष्टुवुः प्राञ्जलिस्थिताः
क्रोधं प्रभो संहर संहर स्वं रूपं च यद्दर्शितमात्मसंस्थम् । यावत्त्विमे देवगणैः समेता लोकाः समस्ता भुवि नाशमीयुः
त्वं च कर्ता विकर्ता च त्वमेव परिरक्षसे। त्वया व्याप्तमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्
कियन्मात्रा महीपालाः किंवीर्याः किंपराक्रमाः । तेषामर्थे महाबाहो दिव्यं रूपं प्रदर्शिवान्। एवमुच्चारिता वाचः सह देवार्विभुं तदा
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं माधवस्य सभातले। देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च
त्वमेव पुण्डरीकाक्ष सर्वस्य जगतो हितः। तस्मान्मे यादवश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि
भगवन्मम नेत्राभ्यामन्तर्धानं वृणे पुनः । भवन्तं दृष्टवानस्मि नान्यं द्रष्टुमिहोत्सहे
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः । अदृश्यमाने नेत्रे द्वे भवेतां कुरुनन्दन
तत्राद्भुतं महाराज धृतराष्ट्रश्च चक्षुषी । लब्धवान्वासुदेवाच्च विश्वरूपदिदृक्षया
लब्धचक्षुषमासीनं धृतराष्ट्रं नराधिपाः । विस्मिता ऋषिभिः सार्धं तुष्टुवुर्मधुसूदनम्
चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे । विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ
ततः स पुरुषव्याघ्रः सञ्जहार वपुः स्वकम् । तां दिव्यामद्भुतां चित्रामृद्धिमत्तामरिन्दमः
ततः सात्यकिमादाय पाणौ विदुरमेव च । ऋषिभिस्तैरनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः
ऋषयोऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः । तस्मिन्कोलाहले वृत्ते तदद्भुतमिवाभवत्
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः । अनुजग्मुर्नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतम्
अचिन्तयन्नमेयात्मा सर्वं तद्राजमण्डलम् । निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना । हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना
सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना । शैब्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः
तथैव रथमास्थाय कृतवर्मा महारथः । वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः समदृश्यत
उपस्थितरथं शौरिं प्रयास्यन्तमरिन्दमम् । धृतराष्ट्रो महाराजः पुनरेवाभ्यभाषत
यावद्बलं मे पुत्रेषु पश्यतस्ते जनार्दन । प्रत्यक्षं ते न ते किंचित्परोक्षं शत्रुकर्शन
कुरूणां शममिच्छन्तं यतमानं च केशव । विदित्वैतामवस्थां मे नातिशङ्कितुमर्हसि
न मे पापोऽस्त्यभिप्रायः पाण्डवान्प्रति केशव । ज्ञातमेव हितं वाक्यं यन्मयोक्तः सुयोधनः
जानन्ति कुरवः सर्वे राजानश्चैव पार्थिवाः । शमे प्रयतमानं मां सर्वयत्नेन माधव
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः। द्रोणं पितामहं भीष्मं क्षत्तारं बाह्लिकं कृपम्
प्रत्यक्षमेतद्भवतां यद्वृत्तं कुरुसंसदि। यथा चाशिष्टवन्मन्दो रोषादद्य समुत्थितः
वदत्यनीशमात्मानं धृतराष्ट्रो महीपतिः । आपृच्छे भवतः सर्वान्गमिष्यामि युधिष्ठिरम्
आमन्त्र्य प्रस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभ । अनुजग्मुर्महेष्वासाः प्रवीरा भरतर्षभाः
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता धृतराष्ट्रोऽथ बाह्लिकः। अश्वत्थामा विकर्णश्च युयुत्सुश्च महारथः