इति ब्रुवन्नन्वचरत्स राजा पृथिवीमिमाम्। दर्पेण महता मत्तः कञ्चिदन्यमचिन्तयन्
तं च वैद्या अकृपणा ब्राह्मणाः सर्वतोऽभयाः। प्रत्यषेधन्त राजानं श्लाघमानं पुनः पुनः
निषिध्यमानोऽप्यसकृत्पृच्छत्येव स वै द्विजान् । अतिमानं श्रिया मत्तं तमूचुर्ब्राह्मणास्तदा
तपस्विनो महात्मानो वेदप्रत्ययदर्शिनः । उदीर्यमाणं राजानं क्रोधदीप्ता द्विजातयः
अनेकजयिनौ शङ्ख्ये यौ वै पुरुषसत्तमौ । तयोस्त्वं न समो राजन्भवितासि कदाचन
एवमुक्तः स राजा तु पुनः पप्रच्छ तान्द्विजान्। क्व तौ वीरौ क्वजन्मानौ किंकर्माणौ च कौ च तौ
नरो नारायणश्चैव तापसाविति नः श्रुतम्। आयातौ मानुषे लोके ताभ्यां युद्ध्यस्व पार्थिव
श्रूयेते तौ महात्मानौ नरनारायणावुभौ । तपो घोरमनिर्देश्यं तप्येते गन्धमादने
स राजा महतीं सेनां योजयित्वा षडङ्गिनीम् । अमृष्यमाणः संप्रायाद्यत्र तावपराजितौ
स गत्वा विषमं घोरं पर्वतं गन्धमादनम्। मार्गमाणोऽन्वगच्छत्तौ तापसौ वनमाश्रितौ
तौ दृष्ट्वा क्षुत्पिपासाभ्यां कृशौ धमनिसन्ततौ । शीतवातातपैश्चैव कर्शितौ पुरुषोत्तमौ
अभिगम्योपसङ्गृह्य पर्यपृच्छदनामयम्। तमर्चित्वा मूलफलैरासनेनोदकेन च
न्यमन्त्रयेतां राजानं किं कार्यं क्रियतामिति। ततस्तामानुपूर्वी स पुनरेवान्वकीर्तयत्
बाहुभ्यां मे जिता भूमिर्निहताः सर्वशत्रवः। भवद्भ्यां युद्धमाकाङ्क्षन्नुपयातोऽस्मि पर्वतम्
आतिथ्यं दीयतामेतत्काङ्क्षितं मे चिरं प्रति
न ह्यस्मिन्नाश्रमे युद्धं कुतः शस्त्रं कुतोऽनृजुः । अन्यत्र युद्धमाकाङ्क्ष बहवः क्षत्रियाः क्षितौ
उच्यमानस्तथाऽपि स्म भूय एवाभ्यभाषत। पुनः पुनः क्षाम्यमाणः सान्त्व्यमानश्च भारत
दम्भोद्भवो युद्धमिच्छन्नाह्वयत्येव तापसौ । ततो नरस्त्विषीकाणां मुष्टिमादाय भारत
अब्रवीदेहि युद्ध्यस्व युद्धकामुक क्षत्रिय। सर्वशस्त्राणि चादत्स्व योजयस्व च वाहिनीम्
अहं हि ते विनेष्यामि युद्धश्रद्धामितः परम् । `यदाह्वयसि दर्पेण ब्राह्मणप्रमुखाञ्जनान्
यद्येतदस्त्रमस्मासु युक्तं तापस मन्यसे। एतेनापि त्वया योत्स्ये युद्धार्थी ह्यहमागतः
इत्युक्त्वा शरवर्षेण सर्वतः समवाकिरत् । दम्भोद्भवस्तापसं तं जिवांसुः सहसैनिकः
तस्य तानस्यतो घोरानिषून्परतनुच्छिदः। कदर्थीकृत्य स मुनिरिषीकाभिः समार्पयत्
ततोऽस्मौ प्रासृजद्धोरमैषीकमपराजितः। अस्त्रमप्रतिसन्धेयं तदुद्भुतमिवाभवत्
तेषामक्षीणि कर्णांश्च नासिकाश्चैव मायया । निमित्तवेधी स मुनिरीषीकाभिः समार्पयत्
स दृष्ट्वा श्वेतमाकाशमिषीकाभिः समाचितम् । पादयोर्न्यपतद्राजा स्वस्ति मेस्त्विति चाब्रवीत्
तमब्रवीन्नरो राजञ्शरण्यः शरणैषिणाम् । ब्रह्मण्यो भव धर्मात्मा मा च स्मैवं पुनः कृथाः
नैतादृक्पुरुषो राजन्क्षत्रधर्ममनुस्मरन्। मनसा नृपशार्दूल भवेत्परपुरञ्जयः
मा च दर्पसमाविष्टः वा तत्ते राजन्समाहितम् ।। कृतप्रज्ञो वीतलोभो निरहङ्कार आत्मवान्
दान्तः क्षान्तो मृदुः सौम्य प्रजाः पालय पार्थिव ।। मास्म भूयः क्षिपेः कंचिदविदित्वा बलाबलम्