ये धर्ममनुपश्यन्तस्तूष्णीं ध्यायन्त आसते । ते सत्यमाहुर्धर्म्यं च न्याय्यं च भरतर्षभ
शक्यं किमन्यद्वक्तुं ते दानादन्यञ्जनेश्वर । ब्रुवन्तु ते महीपालाः सभायां ये समासते
धर्मार्थौ संप्रधार्यैव यदि सत्यं ब्रवीम्यहम् । प्रमुञ्चोमान्मृत्युपाशात्क्षत्रियान्पुरुषर्षभ
प्रशाम्य भरतश्रेष्ठ मा मन्युवशमन्वगाः । पित्र्यं तेभ्यः प्रदायांशं पाण्डवेभ्यो यथोचितम् । ततः सपुत्रः सिद्धार्थो भुङ्क्ष भोगान्परन्तप
अजातशत्रुं जानीषे स्थितं धर्मे सतां सदा। सपुत्रे त्वयि वृत्तिं च वर्तते यां नराधिप
दाहितश्च निरस्तश्च त्वामेवोपाश्रितः पुनः । इन्द्रप्रस्थं त्वयैवासौ सपुत्रेण विवासितः
स तत्र विवसन्सर्वान्वशमानीय पार्थिवान्। त्वन्मुखानकरोद्राजन्न च त्वामत्यवर्तत
तस्यैवं वर्तमानस्य सौबलेन जिहीर्षता। राष्ट्राणि धनधान्यं च प्रयुक्तः परमोपधिः
स तामवस्थां संप्राप्य कृष्णां प्रेक्ष्य सभां गताम्। क्षत्रधर्मादमेयात्मा नाकम्पत युधिष्ठिरः
अहं तु तव तेषां च श्रेय इच्छामि भारत । धर्मादर्थात्सुखाच्चैव मा राजन्नीनशः प्रजाः
अनर्थमर्थं मन्वानोऽप्यर्थं चानर्थमात्मनः । लोभेऽतिप्रसृतान्पुत्रान्निगृह्णीष्व विशांपते
स्थिताः शुश्रूषितुं पार्थाः स्थिता योद्धुमरिन्दमाः । यत्ते पथ्यतमं राजंस्तस्मिंतिष्ठ परन्तप
तद्वाक्यं पार्थिवाः सर्वे हृदयैः समपूजयन्। न तत्र कश्चिद्वक्तुं हि वाचं प्राक्रामदग्रतः
तस्मिन्नभिहिते वाक्ये केशवेन महात्मना। स्तिमिता हृष्टरोमाण आसन्सर्वे सभासदः
कस्स्विदुत्तरमेतेषां वक्तुमुत्सहते पुमान्। इति सर्वे मनोभिस्ते चिन्तयन्ति स्म पार्थिवाः
तथा तेषु च सर्वेषु तूष्णींभूतेषु राजसु । जामदग्न्य इदं वाक्यमब्रवीत्कुरुसंसदि
इमां मे सोपमां वाचं श्रृणु सत्यामशङ्कितः । तां श्रुत्वा श्रेय आदत्स्व यदि साध्विति मन्यसे
राजा दम्भोद्भवो नाम सार्वभौमः पुराऽभवत्। अखिलां बुभुजे सर्वां पृथिवीमिति नः श्रुतम्
स स्म नित्यं निशापाये प्रातरुत्थाय वीर्यवान् । ब्राह्मणान्क्षत्रियान्वैश्यान्पृच्छन्नास्ते महारथः
अस्ति कश्चिद्विशिष्टो वा मद्विधो वा भवेद्युधि । शूद्रो वैश्यः क्षत्रियो वा ब्राह्मणो वाऽपि शस्त्रभृत्
इति ब्रुवन्नन्वचरत्स राजा पृथिवीमिमाम्। दर्पेण महता मत्तः कञ्चिदन्यमचिन्तयन्
तं च वैद्या अकृपणा ब्राह्मणाः सर्वतोऽभयाः। प्रत्यषेधन्त राजानं श्लाघमानं पुनः पुनः
निषिध्यमानोऽप्यसकृत्पृच्छत्येव स वै द्विजान् । अतिमानं श्रिया मत्तं तमूचुर्ब्राह्मणास्तदा
तपस्विनो महात्मानो वेदप्रत्ययदर्शिनः । उदीर्यमाणं राजानं क्रोधदीप्ता द्विजातयः
अनेकजयिनौ शङ्ख्ये यौ वै पुरुषसत्तमौ । तयोस्त्वं न समो राजन्भवितासि कदाचन
एवमुक्तः स राजा तु पुनः पप्रच्छ तान्द्विजान्। क्व तौ वीरौ क्वजन्मानौ किंकर्माणौ च कौ च तौ
नरो नारायणश्चैव तापसाविति नः श्रुतम्। आयातौ मानुषे लोके ताभ्यां युद्ध्यस्व पार्थिव
श्रूयेते तौ महात्मानौ नरनारायणावुभौ । तपो घोरमनिर्देश्यं तप्येते गन्धमादने
स राजा महतीं सेनां योजयित्वा षडङ्गिनीम् । अमृष्यमाणः संप्रायाद्यत्र तावपराजितौ
स गत्वा विषमं घोरं पर्वतं गन्धमादनम्। मार्गमाणोऽन्वगच्छत्तौ तापसौ वनमाश्रितौ