ये धनादपकर्षन्ति नरं स्वबलमास्थिताः। ते धर्ममर्थं कामं च प्रमथ्नन्ति नरं च तम्
एतामवस्थां प्राप्यैके मरणं वव्रिरे जनाः। ग्रामायैके वनायैके नाशायैके प्रवव्रजुः
उन्मादमेके पुष्यन्ति यान्त्यन्ये द्विषतां वशम्। दास्यमेके च गच्छन्ति परेषामर्थहेतुना
आपदेवास्य मरणात्पुरुषस्य गरीयसी। श्रियो विनाशस्तद्ध्यस्य निमित्तं धर्मकामयोः
यदस्य धर्म्यं मरणं शाश्वतं लोकवर्त्मवत्। समन्तात्सर्वभूतानां न तदत्येति कश्चन
न तथा बाध्यते कृष्ण प्रकृत्या निर्धनो जनः। यथा भद्रां श्रियं प्राप्य तया हीनः सुखैधितः
स तदाऽऽत्मापराधेन संप्राप्तो व्यसनं महत्। सेन्द्रान्गर्हयते देवान्नात्मानं च कथंचन
न चास्य सर्वशास्राणि प्रभवन्ति निबर्हणे । सोऽभिक्रुध्याति भृत्यानां सुहृदश्चाभ्यसूयति
तत्तदा मन्युरेवैति स भूयः संप्रमुह्यति। स मोहवशमापन्नः क्रूरं कर्म निषेवते
पापकर्मतया चैव सङ्करं तेन पुष्यति। सङ्करो नरकायैव सा काष्ठा पापकर्मणाम्
न चेत्प्रबुध्यते कृष्ण नरकायैव गच्छति। तस्य प्रबोधः प्रज्ञैव प्रज्ञाचक्षुस्तरिष्यति
प्रज्ञालाभे हि पुरुषः शास्त्राण्येवान्ववेक्षते । शास्त्रनिष्ठः पुनर्धर्मं तस्य ह्रीरङ्गमुत्तमम्
ह्रीमान्हि पापं प्रद्वेष्टि तस्य श्रीरभिवर्धते। श्रीमान्स यावद्भवति तावद्भवति पूरुषः
धर्मनित्यः प्रशान्तात्मा कार्ययोगवहः सदा। नाधर्मे कुरुते बुद्धिं न च पापे प्रवर्तते
अह्रीको वा विमूढो वा नैव स्त्री न पुनः पुमान्। नास्याधिकारो धर्मेऽस्ति यथा शूद्रस्तथैव सः
ह्रीमानवति देवांश्च पितॄनात्मानमेव च। तेनामृतत्वं व्रजति सा काष्ठा पुण्यकर्मणाम्
तदिदं मयि ते दृष्टं प्रत्यक्षं मधुसूदन। यथा राज्यात्परिभ्रष्टो वसामि वसतीरिमाः
ते वयं न श्रियं हातुमलं न्यायेन केनचित्। अत्र नो यतमानानां वधश्चेदपि साधु तत्
तत्र नः प्रथमः कल्पो यद्वयं ते च माधव। प्रशान्ताः समभूताश्च श्रियं तामश्रुवीमहि
तत्रैषा परमा काष्ठा रौद्रकर्मक्षयोदया। यद्वयं कौरवान्हत्वा तानि राष्ट्राण्यवाप्नुमः
ये पुनः स्युरसंबद्धा अनार्याः कृष्ण शत्रवः। तेषामप्यवधः कार्यः किंपुनर्ये स्युरीदृशाः
ज्ञातयश्चैव भूयिष्ठाः सहाया गुरवश्च नः। तेषां वधोऽतिपापीयान्किं नु युद्धेऽस्ति शोभनम्
पापः क्षत्रियधर्मोऽयं वयं च क्षत्रबन्धवः। स नः स्वधर्मोऽधर्मो वा वृत्तिरन्या विगर्हिता
शूद्रः करोति शुश्रूषां वैश्मा वै पण्यजीविकाः । वयं वधेन जीवामः कपालं ब्राह्मणैर्वृतम्
क्षत्रियः क्षत्रियं हन्ति मत्स्यो मत्स्येन जीवति। श्वा श्वानं हन्ति दाशार्ह पश्य धर्मो यथागतः
युद्धे कृष्ण कलिर्नित्यं प्राणाः सीदन्ति संयुगे। बलं तु नीतिमाधाय युध्ये जयपराजयौ
नात्मच्छन्देन भूतानां जीवितं मरणं तथा। नाप्यकाले सुखं प्राप्यं दुःखं वाऽपि यदूत्तम
एको ह्यपि बहून्हन्ति घ्नन्त्येकं बहवोऽप्युत। शूरं कापुरुषो हन्ति अयशस्वी यशस्विनम्
जयो नैवोभयोर्दृष्टो नोभयोश्च पराजयः। तथैवापचयो दृष्टो व्यपयाने क्षयव्ययौ
सर्वथा वृजिनं युद्धं को ध्नन्न प्रतिहन्यते। हतस्य च हृषीकेश समौ जयपराजयौ