एष एकायनः पन्था येन यान्ति मनीषिणः । तं दृष्ट्वा मृत्युमत्येति महांस्तत्र न सञ्जति
अङ्ग सञ्जय मे शंस पन्थानमकुतोभयम्। येन गत्वा हृषीकेशं प्राप्नुयां सिद्धिमुत्तमाम्
नाकृतात्मा कृतात्मानं जातु विद्याञ्जनार्दनम् । आत्मनस्तु क्रियोपायो नान्यत्रेन्द्रियनिग्रहात्
इन्द्रियाणामुदीर्णानां कामत्यागोऽप्रमादतः। अप्रमादोऽविहिंसा च ज्ञानयोनिरसंशयम्
इन्द्रियाणां यमे यत्तो भव राजन्नतन्द्रितः । बुद्धिश्च ते मा च्युवतु नियच्छैनां यतस्ततः
एतज्ज्ञानं विदुर्विप्रा ध्रुवमिन्द्रियधारणम्। एतज्ज्ञानं च पन्थाश्च येन यान्ति मनीषिणः
अप्राप्यः केशवो राजन्निन्द्रियैरजितैर्नृभिः। आगमाधिगमाद्योगाद्वशी तत्त्वे प्रसीदति
भूयो मे पुण्डरीकाक्षं सञ्जयाचक्ष्व पृच्छतः। नामकर्मार्थवित्तात प्राप्नुयां पुरुषोत्तमम्
श्रुतं मे वासुदेवस्य नामनिर्वचनं शुभम्। यावत्तत्राभिजानेऽहमप्रमेयो हि केशवः
वसनात्सर्वभूतानां वसुत्वाद्देवयोनितः। वासुदेवस्ततो वेद्यो बृहत्त्वाद्विष्णुरुच्यते
मौनाद्ध्यानाच्च योगाच्च विद्दि भारत माधवम्। सर्वतत्त्वलयाच्चैव मधुहा मधुसूदनः
कृषिर्भूवाचकः शब्दो गश्च निर्वृतिवाचकः। विष्णुस्तद्भावयोगाच्च कृष्णो भवति सात्वतः
पुण्डरीकं परं धाम नित्यमक्षयमव्ययम् । तद्भावात्पुण्डरीकाक्षो दस्युत्रासाज्जानार्दनः
यतः सत्वं न च्यवते यच्च यत्वान्न हीयते। सात्वतः सात्वतस्तस्मादार्षभाद्वृषभेक्षणः
न जायते जनित्राऽयमजस्तस्मादनीकजित् । देवानां स्वप्रकाशत्वाद्दमाद्दामोदरो विभुः
हर्षात्सुखात्सुखैश्वर्याद्धृषीकेशत्वमश्रुते । बाहुभ्यां रोदसी बिभ्रन्महाबाहुरिति स्मृतः
अघो न क्षीयते जातु यस्मात्तस्मादधोक्षजः। नराणामयनाच्चापि ततो नारायणः स्मृतः
पूरणात्सदनाच्चापि ततोऽसौपुरुषोत्तमः। असतश्च सतश्चैव सर्वस्य प्रभवाप्ययात्। सर्वस्य च सदा ज्ञानात्सर्वमेतं प्रचक्षते
सत्ये प्रतिष्ठितः कृष्णः सत्यमत्र प्रतिष्ठितम्। सत्यात्सत्यं तु गोविन्दस्तस्मात्सत्योपि नामतः
विष्णुर्विक्रमणाद्देवो जयनाञ्जिष्णुरुच्यते। शाश्वतत्वादनन्तश्च गोविन्दो वेदनाद्भवाम्
अतत्त्वं कुरुते तत्त्वं तेन मोहयते प्रजाः
एवंविधो धर्मनित्यो भगवान्मधुसूदनः । आगन्ता हि महाबाहुरानृशंस्यार्थमच्युतः
चक्षुष्मतां वै स्पृहयामि सञ्जय द्रक्ष्यन्ति ये वासुदेवं समीपे। विभ्राजमानं वपुषा परेण प्रकाशयन्तं प्रदिशो दिशश्च
ईरयन्तं भारतीं भारताना- मभ्यर्चनीयां शङ्करीं सृञ्जयानाम्। बुभूषद्भिर्गर्हणीयामनिन्द्यां परासूनामग्रहणीयरूपाम्
समुद्यन्तं सात्वतमेकवीरं प्रणेतारमृषभं यादवानाम्। निहन्तारं क्षोभणं शात्रवाणां मुञ्चन्तं च द्विषतां वै यशांसि
द्रष्टारो हि कुरवस्तं समेता महात्मानं शब्रुहणं वरेण्यम् । ब्रुवन्तं वाचमनृशंसरूपां वृष्णिश्रेष्ठं मोहयन्तं मदीयान्
ऋषिं सनातनतभं विपश्चितं वाचःसमुद्रं कलशं यतीनाम्। अरिष्टनेमिं गरुडं सुपर्णं हरिं प्रजानां भुवनस्य धाम
सहस्रशीर्षं पुरुषं पुराण- मनादिमध्यान्तमनन्तकीर्तिम्। शुक्रस्य धातारमजं च नित्यं परं परेषां शरणं प्रपद्ये
त्रैलोक्यनिर्माणकरं जनित्रं देवासुराणामथ नागरक्षसाम्। नराधिपानां विदुषां प्रधान- मिन्द्रानुजं तं शरणं प्रपद्ये
प्रयाते सञ्जये साधौ कौरवान्प्रति वै तदा। किं चक्रुः पाण्डवास्तत्र मम पूर्वपितामहाः