आचार्यो वृष्णिरीराणां पाञ्चालानां च यः प्रभुः। कुरूणां पाण्डवानां च सर्वक्षत्रस्य यो गुरुः
सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठः सर्वलोकेषु विश्रुतः। तेन द्रोणेन ते तात कथमासीत्समागमः
आचार्यपुत्रो यः शूरो द्रोणादनवमो रणे। तेन वीरेण ते तात कथमासीत्समागमः
सर्वे चैव महावीर्या धार्तराष्ट्रः महारथाः । तैस्तैर्वीरैश्च ते तात कथमासीत्समागमः
न मया निर्जिता गावो न मया कुरवो जिताः। कृतं च कर्म तत्सर्वं देवपुत्रेण केनचित्
स हि भीतं द्रवन्तं मां भीष्मद्रोणमुखान्कुरून्। दृष्ट्वा विषण्णं संग्रामे देवपुत्रो न्यवारयत्
स हि तिष्ठन्रथोपस्थे वज्रपाणिनिभो युवा। तेन ते निर्जिता गावस्तेन ते कुरवो जिताः
तस्य तत्कर्म वीरस्य न मया तात तत्कृतम् । स हि शारद्वतं द्रोणं द्रोणपुत्रं च वीर्यवान् ।ट सूतपुत्रं च भीष्मं च चकार विमुखाञ्शरैः
दुर्योदनं च समरे प्रभिन्नमिव कुञ्जरम्। प्रभग्नमब्रवीद्भीतं राजपुत्रं महाबलम्
न हास्तिनपुरे त्राणं तव पश्यामि किंचन। न हास्तिनपुरे भोगा भोक्तुं शक्याः पलायता
व्यायामेन परीप्सस्व जीवितं कौरवात्मज । न मोक्ष्यसे पलायंस्त्वं लोके युद्धमना भव। पृथिवीं भोक्ष्यसे जित्वा हतो वा स्वर्गमाप्स्यसि
स निवृत्तो नरव्याघ्रो मुञ्चन्वज्रनिभाञ्शरान्। सचिवैः संवृतो राजा भीष्मद्रोणकृपादिभिः । ततो मे रोमहर्षोऽभूदूरुस्तम्भश्च मेऽभवत्
यदभूद्धनसंकाशमनीकं व्यधमच्छरैः। तत्प्रपुद्य रथानीकं सिंहदर्पसमो युवा। तान्कुरुन्द्रावयद्राजन्रणे नाग इव श्वसन्
एकेन तेन शूरेण षड्रथाः परिनिर्जिताः । शार्दूलेनेव मत्तेन मृगास्तृणचरा यथा
हयानां च गजानां च शूराणां च धनुष्मताम्। निहतानि सहस्राणि भग्ना च कुरुवाहिनी
सूतपुत्रं शतैर्विद्ध्वा हयान्हत्वा महारथः । अस्त्रेण मोहयित्वा तं रक्तवस्त्रं समाददे
चतुर्भिः पुनरानर्च्छद्भीष्मं शान्तनवं शरैः। स तं विद्ध्वा हयांश्चाशु नास्य वस्त्रं समाददे
दुर्योधनं च बलवान्बाणैर्विव्याध सप्तभिः। तं स विद्ध्वा हयांश्चास्य पीतवस्त्रं समाददे
द्रोणं कृपं च बलवान्सोमदत्तं जयद्रथम्। भूरिश्रवसमिन्द्राभं शकुनिं च महारथम्
त्रिभिस्त्रिभिः स विद्ध्वा तु दुःशासनमुखानपि। विविधानि च वस्त्राणि महार्हाण्याजहार सः
द्वाभ्यां शराभ्यां विद्ध्वाऽथ तथाऽऽचार्यसुतं रणे। चापं छित्त्वा विकर्णस्य नीले चादत्त वाससी
क्व स वीरो महाबाहुर्देवपुत्रो महायशाः। यो ममामोचयत्पुत्रं कुरुभिर्ग्रस्तमाहवे
इच्छामि तममित्रघ्नं दुष्टुमर्चितुमेव च। येन मे त्वं च गावश्च मोक्षिता देवसूनुना
तस्मै दास्यामि तां पुत्रीं ग्रामांश्चैव तु हाटकान्। स्फुरितं कटिसूत्रं च स्त्रीसहस्रशतानि च
अन्तर्धानं गतस्तात देवपुत्रः प्रतापवान्। अद्य श्वो वा परश्वो वा मन्ये प्रादुर्भविष्यति
एवमाख्यायमानस्तु छन्नं सत्रेण पाण्डवम्। वसन्तं तं तु नाज्ञासीद्विराटः पार्थमर्जुनम्
ततः पार्थोऽभ्यनुज्ञातो विराटेन महात्मना। सह पुत्रेण मात्स्यस्य मन्त्रयित्वा धनंजयः
इत्येवं ब्रूहि राजानं विराटं समुपस्थितम्। इत्युक्त्वा सहसा पार्थः प्रविश्यान्तःपुरं शुभम्। ददौ वस्त्राणि रन्तानि विराटदुहितुः स्वयम्
उत्तरा तु महार्हाणि वस्त्राण्याभरणानि च। प्रगृह्य तानि सर्वाणि प्रीता सानुचराऽभवत्
प्रदाय वस्त्राणि किरीटमाली विराटगेहे मुदितः सखीभ्यः । कृत्वा महर्तर्म तदाऽऽजिमध्ये दिदृक्षया सोऽभिजगाम पार्थम्