वासवप्रमुखाः सर्वे देवाः सर्षिपुरोगमाः। यक्षगन्धर्वसङ्घाश्च गणा अप्सरसां तथा
युद्धं तु मानुषं दृष्ट्वा कुरूणां फल्गुनस्य च। एकस्य च बहूनां च रौद्रमत्युग्रदर्शनम्
अस्त्राणामथ दिव्यानां प्रयोगानथ संग्रहान्। लघु सुष्ठु च चित्रं च कृतीनां च प्रयत्नतः
भीष्मं शारद्वतं द्रोणं कर्णं गाण्डीवधन्वना। जितानन्यान्भूमिपालान्दृष्ट्वा जग्मुर्दिवौकसः
सर्वे ते परितुष्टाश्च प्रशस्य च मुहुर्मुहुः। असङ्गतिना तेन विमानेनाशुगामिना। प्रतिजग्मुरसङ्गास्ते त्रिदिवं च दिवौकसः
[*कुरवो निर्जिताः सर्वे भीष्मद्रोणकृपादयः। अजय्यास्त्रिदशैः सर्वैः सेन्द्रैः सर्वैः सुरासुरैः । पार्थेनैकेन संग्रामे विस्मयो नो महानहो
कस्मिन्मुहूर्ते संजातः कस्य धर्मस्य वा फलम्
किमाश्चर्यं फल्गुनेऽस्मिन्यो रुद्रेण न्ययोधयत्। निवातकवचानाजौ यस्त्रिंशत्कोटिसंमितान्
तस्य चैतत्किमाश्चर्यं स्तुवन्त इति ते सुराः । जग्मुः सुरालयं हृष्टा विस्मयाविष्टचेतसः ।।]
कुरवोऽर्जुनबाणैश्च ताडिताः शरविक्षताः । कुरूनभिमुखां याताः समग्रबलवाहनाः
विराटनगराच्चैव गजाश्वरथसंकुलाः । योधैः क्षत्रियदायादैर्बलवद्भिरधिष्ठिताः
विराटप्रहिता सेना नगराच्छीघ्रयायिनी । उत्तरं सह सूतेन प्रत्ययात्तमरिन्दमम्
तस्मिंस्तूर्यशताकीर्णे हस्त्यश्चरथसंकुले । प्रहर्षः स्त्रीकुमाराणां तुमुलः समपद्यत
अर्जुनस्तु ततो दृष्ट्वा सैन्यरेणुं समुत्थितम् । सैन्यध्वजं निशम्याथ वैराटिं समभाषत
नगरे तुमुलः शब्दो रेणुश्चाक्रमते नभः। किंनु खल्वपयातास्ते कुरवो नगरं गताः
ते चैव निर्जिताऽस्माभिर्महेष्वासाः सुतेजसः । आमुञ्च कवचं वीर चोदयस्व च वाजिनः । जवेनाभिप्रपद्यस्व विराटनगरं प्रति
न तावत्तलनिर्घोषं गाण्डीवस्य च निस्वनम् । ध्वजं वा दर्शयिष्यामि अथवा स्वजनो भवेत्
सेनाग्रमेतन्मात्स्यानां गणिकाश्च स्वलंकृताः। कन्या रथेषु दृश्यन्ते योधा विविधवाससः
उत्तरामत्र पश्यामि सखीभिः परिवारिताम्। अनीकिन्यः प्रदृश्यन्ते हस्तिनोश्वाश्च वर्मिताः
रथिनश्च पदाताश्च बहवो न च शस्त्रिणः। विराटवचनात्सर्वे संहृष्टाः प्रतिभान्ति मे। न च मेऽत्र प्रतीघातश्चित्तस्य स्वजने यथा
ततः शीघ्रं समासाद्य उत्तरं स्वजनो बहु। परस्परममित्रघ्नं सस्वजे तं समागतम्
प्रीतिमान्पुरुषव्याघ्रो हर्षयुक्तः पुनः पुनः । दिष्ट्या जयसि भद्रं ते दिष्ट्या सूतो बृहन्नलाः। दिष्ट्या संग्राममागम्य भयं तव न किंचन
अजैषीदेष जाञ्जिष्णुः कुरूनेकरथो रणे। एतस्यक बाहुवीर्यं तद्येन गावो जिता मया। कुरवो निर्जिता यस्मात्सग्रामेऽमिततेजसः
अकार्षीदेष तत्कर्म देवपुत्रोपमो युवा। एष तत्पुरुषव्याघ्रो विक्षोभ्य कुरुमण्डलम्। गावः प्रसह्य विजिता रणे मां चाभ्यपालयत्
उत्तरस्य वचः श्रुत्वा शंसमानस्य चार्जुनम्। चोदिता राजपुत्रेण जयं मङ्गलवादिनः
ततो गन्धैश्च माल्यैश्च धूपैश्च वसुसंभृतैः । कन्याः पार्थममित्रघ्नं किरन्त्यः समपूजयन्
आपूर्यमाणो माल्यैश्च गन्धैश्च विविधैः शुभैः । संपूज्यमानो लोकेन नगरद्वारमागमत्
भेर्यश्च तूर्याणि च वेणवश्च विचित्रवेषाः प्रमदाजनाश्च। पुरो विराटस्य महाबलस्य निष्क्रम्य भूमिंजयमभ्यनन्दनम्
प्रशस्यमानस्तु जयेन तत्र पुत्रो विराटस्य न हृष्यति स्म। संभाष्यमाणस्तु जयेन तत्र सोऽन्तर्मनाः पाण्डवमीक्षमाणः
पुत्र्यै विराटस्य ततो वराणि वस्त्राण्यदात्पाण्डुसुतः सखीभ्यः। सभाजयंश्चापि समागतास्ता दृष्ट्वा जयं तच्च बलं कुमार्यः