तं समन्ताद्रथाः पञ्च परिवार्य धनञ्जयम्। त इषून्सम्यगस्यन्तो मुमुक्षन्तोपि जीवितात्
ते लाभमिव मन्वानाः क्षिप्रमार्च्छन्धनञ्जयम्। शरौघान्सम्यगस्यन्तो जीमूता इव वार्षिकाः
बहुभिर्निशितैर्बाणैर्विविधैर्लोमवापिभिः । आद्रवन्प्रत्यवस्थाय प्रत्यविध्यन्धनञ्जयम्
ततः प्रहस्य बीभत्सुः सर्वशस्त्रभृतांवरः । दिव्यमस्त्रं विकुर्वाणः प्रत्ययाद्रथसत्तमान्
यथा रश्मिभिरादित्यः प्रच्छादयति मेदिनीम्। एवं गाण्डीवनिर्मुक्तैः शरैः प्राच्छादयद्दिशः
न रथानां न नगानां न ध्वजानां न वाजिनाम्। अविद्धं निशितैर्बाणैरासीद्द्यूङ्गुलमन्तरम्
सर्वे शान्तिपरा योधाः स्वचित्तं नाभिजझिरे । हस्तिनोऽश्वाश्च वित्रस्ता व्यवलीयन्त भारत
यथा नलवनं नागः प्रभिन्नः षाष्टिहायनः । एवं सर्वानपामृद्गादर्जुनः शस्त्रतेजसा
गाण्डीवस्य तु घोषेण पृथिवी समकम्पत। मनांसि धार्तराष्ट्राणामप्यकृन्तद्धनञ्जयः
ततो विगाह्य सैन्यानां मध्यं शस्त्रभृतांवरः । सारथिं समरे शूरस्त्वभ्यभाषत वीर्यवान्
संनियम्य हयानेतान्मन्दं वाहय सारथे । आचार्यपुत्रं समरे योधयिष्येऽपराजितम्
पुरा ह्येष मया युक्तः स मे भवति पृष्ठतः ।। एवमुक्तेऽर्जुनेनासावश्वत्थामरथं प्रति
एषोपयाति बीभत्सुर्व्यथितो गाढवेदनः
तं तु तत्रैव यास्यामि नासौ मुच्येत जीवितात्
नासौ भयेन निर्यातो महात्मा पाकशासनिः। नैवं भीता निवर्तन्ते न पुनर्गाढवेदनाः
यद्येनमभिसंरब्धं पुनरेवाभियास्यसि। बहून्यस्त्राणि जानीते न पुनर्मोक्ष्यते भवान्
दिष्ट्या दुर्योधनो मुक्तो दिष्ट्या गावः पलायिताः। मुक्तो दिष्ट्या च संग्रामे किं रणेन करिष्यसि
क्रोशमात्रमपाक्रम्य बलमन्वानयामहे। अन्वागतबलाः पार्थं पुनरेवाभियास्यथ
कर्णं पराजितं दृष्ट्वा पार्थो वैराटिमब्रवीत्। एतं मां प्रापयेदानीं रथवृन्दं प्रहारिणाम्
यत्र शान्तनवो भीष्मः सर्वेषां नः पितामहः । सुयुद्धं काङ्क्षमाणो वै रथे तिष्ठति दंशितः
तालो वै काञ्चनो यत्र वज्रवैडूर्यभूषितः । अतीव समरे भाति मातरिश्वप्रकम्पितः
दारुणं प्रहरिष्यामि रथबृन्दानि धन्विनाम्। आदास्याम्यहमेतेषां धनुर्ज्यावेष्टनानि च
अस्यन्तं दिव्यमस्त्राणि चित्रमुत्तर पश्यसि
शतह्रदां जृम्भमाणां मेघस्थां प्रावृषीव च। सुवर्णपृष्ठं गाण्डीवं पश्यन्तु कुरवो मम
दक्षिणेनाथ वामेन कतमेन स्विदस्यति। इति मां शत्रवः सर्वे न विज्ञास्यन्ति सारथे
अस्त्रोदकां हयावर्तां नागनक्रां रथह्रदाम्। नदीं प्रस्कन्दयिष्यामि परलोकापहारिणीम्
पाणिपादशिरःपृष्ठबाहुशङ्खचराचरम्। वनं कुरूणां छेत्स्यामि भल्लैः सन्नतपर्वभिः
तूणीशयाः सुपुङ्खाग्रा विशिखा दुन्दुभिस्वनाः। मया प्रमुक्ताः संग्रामे कुरून्धक्ष्यन्ति सायकाः
ध्वजवृक्षं शरतृणं नागाश्वश्वापदाकुलम् । रथसिंहगणैर्युक्तं धनुर्वल्लिसमाकुलम्। वनमादीपयिष्यामि कुरूणामस्त्रतेजसा
जयतो भारतीं सेनामेकस्य मम संयुगे। शतं मार्गा भविष्यन्ति पावकस्येव कानने