दुर्योधनहितार्थाय युद्ध्वा पार्थेन संगरे। पृथासुतहितार्थाय पराजित इवाभवत्
भीष्मं विजित्य संग्रामे कुरूणां मिषतां रणे। ततो युद्धमनाः प्रायात्पार्थः पञ्च महारथान्
आददानश्च नाराचान्विमृशन्निषुधी अपि। संस्पृशानश्च गाण्डीवं भूयः कर्णं समभ्यगाम्
कर्ण यत्तत्सभामध्ये बह्वबद्धं प्रभाषसे। न मे युधि समोऽस्तीति तदिदं प्रत्युपस्थितम्
एषोऽन्तक इव क्रुद्धः सर्वभूतावमर्दनः। अदूरात्प्रत्युपस्थाय जृम्भते केसरी यथा। न पलायस्व शूरश्चेत्स्थित्वा युध्यस्व फल्गुनम्
नाहं बिभेमि बीभत्सोः कृष्णाद्वा देवकीसुतात् । पाण्डवेभ्योपि सर्वेभ्यः क्षत्रधर्ममनुव्रतः
सत्वाधिकानां शूराणां धनुर्वेदोपजीविनाम् । दर्शनाञ्जायते दर्पः स्वरश्च न विषीदति
पश्यत्वाचार्यपुत्रो मामर्जुनेन समं युधि। युध्यमानं सुसंयुक्तं दैवं तु दुरतिक्रमम्
को दोषः कर्ण शूराणां वाचा साकं हि पौरुषम् । विद्यते यदि तल्लोके गुणोत्तरमिहोच्यते
युव्यस्व त्वमभीः पार्थं प्रपलायस्व मा रणात्। उक्तं वचः स्मरन्कर्ण नाहमित्यादि संयुगे
तं समन्ताद्रथाः पञ्च परिवार्य धनञ्जयम्। त इषून्सम्यगस्यन्तो मुमुक्षन्तोपि जीवितात्
ते लाभमिव मन्वानाः क्षिप्रमार्च्छन्धनञ्जयम्। शरौघान्सम्यगस्यन्तो जीमूता इव वार्षिकाः
बहुभिर्निशितैर्बाणैर्विविधैर्लोमवापिभिः । आद्रवन्प्रत्यवस्थाय प्रत्यविध्यन्धनञ्जयम्
ततः प्रहस्य बीभत्सुः सर्वशस्त्रभृतांवरः । दिव्यमस्त्रं विकुर्वाणः प्रत्ययाद्रथसत्तमान्
यथा रश्मिभिरादित्यः प्रच्छादयति मेदिनीम्। एवं गाण्डीवनिर्मुक्तैः शरैः प्राच्छादयद्दिशः
न रथानां न नगानां न ध्वजानां न वाजिनाम्। अविद्धं निशितैर्बाणैरासीद्द्यूङ्गुलमन्तरम्
सर्वे शान्तिपरा योधाः स्वचित्तं नाभिजझिरे । हस्तिनोऽश्वाश्च वित्रस्ता व्यवलीयन्त भारत
यथा नलवनं नागः प्रभिन्नः षाष्टिहायनः । एवं सर्वानपामृद्गादर्जुनः शस्त्रतेजसा
गाण्डीवस्य तु घोषेण पृथिवी समकम्पत। मनांसि धार्तराष्ट्राणामप्यकृन्तद्धनञ्जयः
ततो विगाह्य सैन्यानां मध्यं शस्त्रभृतांवरः । सारथिं समरे शूरस्त्वभ्यभाषत वीर्यवान्
संनियम्य हयानेतान्मन्दं वाहय सारथे । आचार्यपुत्रं समरे योधयिष्येऽपराजितम्
पुरा ह्येष मया युक्तः स मे भवति पृष्ठतः ।। एवमुक्तेऽर्जुनेनासावश्वत्थामरथं प्रति
एषोपयाति बीभत्सुर्व्यथितो गाढवेदनः
तं तु तत्रैव यास्यामि नासौ मुच्येत जीवितात्
नासौ भयेन निर्यातो महात्मा पाकशासनिः। नैवं भीता निवर्तन्ते न पुनर्गाढवेदनाः
यद्येनमभिसंरब्धं पुनरेवाभियास्यसि। बहून्यस्त्राणि जानीते न पुनर्मोक्ष्यते भवान्
दिष्ट्या दुर्योधनो मुक्तो दिष्ट्या गावः पलायिताः। मुक्तो दिष्ट्या च संग्रामे किं रणेन करिष्यसि
क्रोशमात्रमपाक्रम्य बलमन्वानयामहे। अन्वागतबलाः पार्थं पुनरेवाभियास्यथ
कर्णं पराजितं दृष्ट्वा पार्थो वैराटिमब्रवीत्। एतं मां प्रापयेदानीं रथवृन्दं प्रहारिणाम्
यत्र शान्तनवो भीष्मः सर्वेषां नः पितामहः । सुयुद्धं काङ्क्षमाणो वै रथे तिष्ठति दंशितः