अविभ्रमं च शिक्षां च लाघवं दूरपातनम् । पार्थस्य समरे दृष्ट्वा द्रोणस्यासीच्च विस्मयः
तत्प्रवृत्तं चिरं घोरं तयोर्युद्धं महात्मनोः । अवर्तत महारौद्रं लोकसंक्षोभकरकम्
अथ गाण्डीवमुद्यम्य दिव्यं धनुरमर्षणः । विचकर्ष रणे पार्थो बाहुभ्यां भरतर्षभः
तस्य बाणमयं वर्षे शलभानामिवाभवत् । न च बाणान्तरे तस्य वायुः शक्नोति सर्पितुम्
अभीक्ष्णं संदधानस्य बाणानुत्सृजतस्तथा। नान्तरं ददृशे किंचित्पार्थस्यापततोपी च
युद्धे तु कृतशीघ्रास्त्रे वर्तमाने सुदारुणे। शीघ्राच्छीघ्रतरं पार्थः शरानन्यानुदैरयत्
ततः शरसहस्राणि शराणां नतपर्वणाम्। युगपत्प्रापतंस्तत्र द्रोणस्य रथमन्तिकात्
विकीर्यमाणे द्रोणे तु शरैर्गाण्डीवधन्वना ।। हाहाकारो महानासीत्सैन्यानां भरतर्षभ
पाण्डवस्य तु शीघ्रास्त्रं मघवा समपूजयत्। गन्धर्वाप्सरसश्चैव ये च तत्र समागताः
द्रोणं युद्धार्णवे मग्नं दृष्ट्वा पुत्रः प्रतापवान्। ततो वृन्देन महता रथिनां रथियूथपः । आचार्यपुत्रस्तु शरैः पाण्डवं प्रत्यवारयत्
अश्वत्थामा तु तत्कर्म हृदयेन महात्मनः। पूजयामास पार्थस्य कोपं चास्य तदाऽकरोत्
स भन्युवशमापन्नः पार्थमभ्यद्रवद्रणे । किरञ्शरसहस्राणि पर्जन्य इव वृष्टिमान्
आवृत्य च महाबाहुर्यतो द्रोणस्ततोऽभवत्। अन्तरं प्रददौ पार्थो द्रोणस्य व्यपसर्पितुम्
स तु लब्धान्तरस्तूर्णमपायाञ्जवनैर्हयैः । छिन्नवर्मध्वजरथो निकृत्तः परमेषुभिः
पराजिते तदा द्रोणे द्रोणपुत्रः समागतः। सदण्ड इव रक्ताक्षः कृतान्तः समरे स्थितः
तं पार्थः प्रतिजग्राह वायुवेगमिवाचलः। शरजालेन महता वर्षमाण इवाम्बुदः
तयोर्देवासुरसमः सन्निपातो महानभूत् । किरतोः शरजालानि वृत्रवासवयोरिव
न स्म सूर्यस्तदा भाति न च वाति समीरणः । शरगाढे कृते व्योम्नि छायाभूतमिवाभवत्
महांश्चटचटाशब्दो योधयोर्युध्यमानयोः । दह्यतामिव वेणूनामासीत्परमदारुणः
हयांस्तस्यार्जुनः सङ्ख्ये कृतवानल्पतेजसाः । ते राजन्न प्रजानन्ति दिशं कांचन मोहिताः
ततो द्रौणिर्महावीर्यः पार्थस्य विचरिष्यतः । विवरं सूक्ष्ममालोक्य ज्यां नुनोद क्षुरेण सः
तदस्यापूजयन्देवाः कर्म दृष्ट्वाऽतिमानुषम् । न शक्तोऽन्यः पुमान्स्थातुमृते द्रौणेर्धनंजयम्
ततो द्रौणिर्धनुर्व्यस्य व्यपक्रम्य नरर्षभः । पुनरप्यभ्यहन्पार्थं हृदये कङ्कपत्रिभिः
ततः पार्थो महाबाहुः प्रहसन्स्वनवत्तदा। योजयामास च तदा मौर्व्या गाण्डीवमोजसा
तं दृष्ट्वा ऋद्धमायान्तं प्रभिन्नमिव कुञ्जरम् । ऋद्धः समाह्वयामास द्रौणिर्युद्धाय भारत
ततोऽर्धचन्द्रपाहृत्य तेन पार्थः समाहतः । चिच्छेद तस्य चापं च सूतं चाश्वं च तेजसा । विव्याध निशितैश्चापि शरैराशीविपोपमैः
सोऽन्यं रथं समास्थाय प्रत्यायाद्रथिपुङ्गवः। वारणेनेव मत्तेन मत्तो वारणयूथपः
ततः प्रववृते युद्धं पृथिव्यामेकवीरयोः । रणमध्ये द्वयोरेव सुमहद्रोमहर्षणम्
तौ वीरौ कुरवः सर्वे ददृशुर्विस्मयान्विताः। युध्यमानौ महात्मानौ द्विरदाविव संगतौ
तौ समाजघ्नतुर्वीरौ परस्परजयैषिणौ । शरै राशीविषाकारैर्ज्वलद्भिरिव पावकैः