अश्वाञ्शोणान्महावेगान्हंसवर्णैस्तु वाजिभिः । मिश्रितान्समरे दृष्ट्वा व्यस्मयन्त पृथग्जनाः
रथं रथेन पार्थस्य समाहत्य परंतपः । हर्षयुक्तस्तदाऽऽचार्यः प्रत्यगृह्णात्स पाण्डवम्
समाश्लिष्टाविवान्योन्यं द्रोणपाण्डवयोर्ध्वजौ । दृष्ट्वा प्राकम्पत मुहुर्भारतानां महाचमूः
तत्तु युद्धं प्रववृते ह्याचार्यस्यार्जुनस्य च। विमुञ्चतोः शरानुग्रान्विशिखान्दीप्ततेजसः
तौ वीरौ वीर्यसंपन्नौ दृष्ट्वा समरमूर्धनि। आचार्यशिष्यौ रथिनौ कृतवीर्यौ तरस्विनौ
उभौ विश्रुतकर्माणावुभौ श्रमगतौ जये। उभावतिरथौ लोके ह्युभौ परपुंरजयौ। क्षिपन्तौ शरजालानि क्षत्रियान्मोह आविशत्
व्यस्मयन्त नराः सर्वे द्रोणार्जुनसमागमे। नराणां ब्रुवतां वाक्यं श्रूयते स महास्वनः
द्रोणं हि समरे कोऽन्यो योद्धुमर्हत्यथार्जुनात्। रौद्रः क्षत्रियधर्मोऽयं गुरं वै यदयोधयत्
इत्यब्रुवञ्जनास्तत्र संग्रामशिरसि स्थिताः । तौ समीक्ष्य तु संरब्धौ सन्निकृष्टौ महारथौ
छाद्येतां शरौघैस्तावन्योन्यमुपराजितौ । संयुगे संचकाशेतां कालसूर्याविवोदितौ
विष्फार्य च महाचापं हेमपृष्ठं दुरासदम्। संरब्धस्तु तदा द्रोणः प्रत्ययुध्यत फल्गुनम्
स सायकमयैर्जालैरर्जुनस्य रथं प्रति। भानुमद्भिः शिलाधौतैर्बाणैः प्राच्छादयद्दिशः
अर्जुनस्तु तदा द्रोणं महावेगैर्महारथः। विव्याध शतशो बाणैर्धाराभिरिव पर्वतम्
कालमेघ इवोष्णान्ते फल्गुनः समवाकिरत्
तस्य जाम्बूनदमयैश्चितरैश्चापच्युतैः शरैः। प्राच्छादयद्रथश्रेष्ठं भारद्वाजोऽर्जुनस्य वै
तथैव दिव्यं गाण्डीवं धनुरानम्य चार्जुनः । शत्रुघ्नं वेगवत्सृष्टं भारसाधनमुत्तमम्
शोभते स्म महावाहुर्गाण्डीवं विक्षिपन्धनुः। शरांश्च विसृजंश्चित्रान्सुवर्णविकृतान्बहून्
प्राच्छादयदमेयात्मा भारद्वाजरथं प्रति। द्रोणचापविनिर्मुक्तान्बाणान्बाणैरवारयत्
सरथोऽप्यचरत्पार्थः प्रेक्षणीयो महारथः । युगपद्दिक्षु सर्वासु सर्वतोऽस्त्राण्यवासृजम्
आददानं शरान्घोरान्संदधानं च पाण्डवम् । विसृजन्तं च क्रौन्तेयं न स्म पश्यन्ति लाघवाम्
एकच्छायमिवाकाशं बाणैश्चक्रे समन्ततः। नादृश्यत ततो द्रोणो नीहारेणेव पर्वतः
मरीचिविकचस्येव राजन्भानुमतो वपुः। आसीत्पार्थस्य सुमहद्वपुः शरशतार्चितम्
क्षिपतः शरजालानि कौन्तेयस्य महात्मनः । तान्विधूय शरान्घोरान्द्रोणोऽपि समितिंजयः । बभासे तिमिरं व्योम्नि विधूय सविता यथा
अग्निचक्रोपमं घोरं मण्डलीकृतमाहवे। विकृष्य सुमहच्चापं मेघस्तनितनिस्वनम् । असकृत्मुञ्चतो बाणान्ददृशुः कुरवो युधि
दिक्षु सर्वासु विपुलः शुश्रुवेऽथ जनैस्तदा। द्रोणस्यापि धनुर्घोषो विद्युत्स्तनितनिस्वनः । अभवद्विस्मयकरः सैन्यानां भरतर्षभ
तप्तजाम्बूनदमयैर्दीप्तैरग्निसमैः शरैः। प्राच्छादयदमेयात्मा दिशः सूर्यस्य च प्रभाम्
ततः काञ्चनपङ्खानां शराणां नतपर्वणाम्। वियद्गतानां चरतां दृश्यन्ते बहवो व्रजाः
शरासनात्तु द्रोणस्य प्रभवन्ति स्म सायकाः। एको दीर्घ इवाभान्तः प्रदृश्यन्ते महाशराः । आकाशे समदृश्यन्त हंसानामिव पङ्क्तयः
एवं सुवर्णविकृतान्विमुञ्चन्तौ शरान्बहून्। आकाशं संवृतं वीरावुल्काभिरिव चक्रतुः
तयोः शराश्च विबभुः कङ्कबर्हिणवाससः । पङ्क्त्यः शरदि मत्तानां सारसानामिवाम्बरे