तयोर्दैवासुरसमः सन्निपातोऽभवन्महान्। किरतोः शरजालानि कृत्स्नं व्योम निरन्तरं
उत्पेतुर्मेघजालानि घोररूपाणि सर्वशः । ववर्ष च रजो भौमं कर्णपार्थसमागमे
न स्म सूर्यः प्रतपति न च वाति समीरणः। शरप्रच्छादितं व्योम छायाभूतमिवाभवत्
गाण्डीवस्य च निर्घोषः कर्णस्य धनुषस्तथा। दह्यतामिव वेणूनामासीत्परमदारुणः
अर्जुनस्तु हयान्नागान्रथांश्च विनिपातयन्। क्षोभयामास तत्सैन्यं कर्णं विव्याध चासकृत्
ततः पार्थो महाबाहुः कर्णस्य धनुरच्छिनत्। छिन्नधन्वा ततः कर्णः शक्तिं चिक्षेप वेगवान् तां शक्तिं समरे पार्थश्चिच्छेद निशितैः शरैः
ततो निपेतुर्बहुशो राधेयस्य पदानुगाः । तांश्च गाण्डीवनिर्मुक्तैः प्राहिणोद्यमसादनम्
अशेरतावृत्य महीं समग्रां पार्थेषुमार्गे निहता द्विपेन्द्राः । हिरण्यकक्ष्यां शरजालचित्रा यथा नगाः पावकजालनद्धाः
तं शत्रुसेनाङ्गनिबर्हणानि कर्माणि कुर्वाणममानुषाणि । वैकर्तनः पूर्वममृष्यमाणः समार्पयल्लक्ष्यमिवाशु पार्थम्
ततश्चतुर्भिस्तुरगान्विकृष्य विव्याध कर्णोऽथ धनंजयस्य। षङ्भिश्च सूतं दशभिर्हयांश्च षष्ट्या च पार्थं त्रिभिरस्य केतुम्
सविष्फुलिङ्गोज्ज्वलभीमघोषः कोपेन्धनः केतुशिखः शरार्चिः । कर्णाग्निरस्त्रानिलभीमवातो बभौ दिधक्षन्निव पार्थकक्षम्
स्वनेमिशङ्खस्वनभीमघोषश्चलत्पताकोज्ज्वलभीमविद्युत्। पार्थाम्बुदः शस्त्रशराम्बुधारः कर्णानलं संशमयांचकार
तेनातिविद्धः समरे किरीटी प्रबोधितः सिंह इव प्रसुप्तः। गाण्डीवधन्वा प्रवरः कुरूणां प्रतत्वरे कर्णवधाय जिष्णुः
स ब्राह्ममस्त्रं समरे किरीटी प्रादुश्चकाराद्भुतवीर्यकर्मा । सन्तापयन्कर्णरथं शरौघैर्लोकानिमान्त्सूर्य इवांशुमाली
स हस्तिनेवाभिहतो गजेन्द्रः प्रगृह्य भल्लान्निशितान्निषङ्गात्। आकर्णपूर्णे तु धनुर्विकृष्य विव्याध बाणैरथ सूतपुत्रम्
अथास्य बाहू सशिरो ललाटं ग्रीवामुरः स्कन्धभुजान्तरं च। कर्णस्य पार्थो युधि निर्बिभेद वज्रैरिवाद्रिं भगवान्महेन्द्रः
स पार्थमुक्तानविषह्य बाणान् गजो गजेनेव जितस्तरस्वी। विहाय संग्रामशिरोपयातो वैकर्तनः पार्थशराभितप्तः ।। 77
जितं वैकर्तनं दृष्ट्वा पार्थो वैराटिमब्रवीत्। स्थिरो भव त्वं संग्रामे जयोऽस्माकं नृपात्मजः
यावच्छङ्खमुपाध्यास्ये द्विषतां रोमहर्षणम्। अविक्लबमसंभ्रान्तमव्यक्तहृदयेक्षणम्
याहि शीघ्रं यतो द्रोणो ममाचार्यो रणे स्थितः ।। तथा संक्रीडमानस्य अर्जुनस्य रणाजिरे
बलं सत्वं च तेजश्च लाघवं च व्यवर्धत ।। तच्चाद्भुतमभिप्रेक्ष्य भयमुत्तरमाविशत्
अस्त्राणां तव दिव्यानां शरौघान्क्षिपतः शितान्। मनो मे मुह्यतेऽत्यर्थं तव दृष्ट्वा पराक्रमम्
द्वैधीभूतं मनो मह्यं भयाद्भरतसत्तम । अदृष्टपूर्वं पश्यामि तव गाण्डीवनिस्वनम्
तव बाहुबलं चैव धनुः कर्षयतो बहु। तव तेजो दुराधर्षं यथा विष्णोस्त्रिविक्रमे
तमुत्तरश्चित्रमवेक्ष्य गाण्डिवं शरांश्च मुक्तान्सहसा किरीटिना । भीतोऽब्रवीदर्जुनमाजिमध्ये नाहं तवाश्वान्विषहे नियन्तुम्
तमब्रवीत्किंचिदिव प्रहस्य गाण्डीवधन्वा द्विषतां निहन्ता । मया सहायेन कुतोऽस्ति ते भयं प्रेह्युत्तराश्वाननुमन्त्र्य वाहय
आश्वासितस्तेन धनंजयेन वैराटिरश्वान्प्रतुतोदय शीघ्रम्। धनंजयश्चापि विकृष्य चापं विष्फारयामास महेन्द्रकल्पः
उत्तरं चैव बीभत्सुरब्रवीत्पुनरर्जुनः । न भेतव्यं मया सार्धं तात संग्राममूर्धनि
राजपुत्रोऽसि ते भद्रं कुले महति मात्स्यके। जातस्त्वं क्षत्रियकुले न विषीदितुमर्हसि
धृतिं कृत्वा सुविपुलां राजपुत्र रथं मम। युध्यमानस्य संग्रामे राजभिः सह वाहय