अश्वत्थामा महाबाहुर्धनुर्वेदपरायणः। इषूंश्च सम्यगस्यन्तो जीमूता इव वार्षिकाः
ते लाभमिव मन्वानाः प्रत्यगृह्णन्धनंजयम्। शरौघानभिवर्षन्तो नादयन्तो दिशो दश
ततः प्रहस्य बीभत्सुः कौन्तेयः श्वेतवाहनः। दिव्यमस्त्रं प्रकुर्वाणः प्रत्ययाद्रथिसत्तमान्
यथा रश्मिभिरादित्यः प्रच्छादयति मेदिनीम्। तथा गाण्डीवनिर्मुक्तैः शरैराच्छादयद्दिशः
न रथानां न चाश्वानां न ध्वजानां न वर्मिणाम्। अतिविद्धैः शितैर्बाणैरासीदद्व्यङ्गुलिरन्तरम्
दैवयोगाद्धि पार्थस्य हयानामुत्तरस्य च। शिक्षाबलोपपन्नत्वादस्त्राणां वै परिक्रमात्। ध्वजगाण्डीवयोश्चापि दैव्या शक्त्या च मायया
इतस्ततश्च संयाने दूरे वाऽप्यथवाऽन्तिके। दुर्गे विषमजाते वा स्थले निम्ने तथा क्षितौ। न च रुध्येद्गतिस्तस्य रथस्य मनसो यथा
समरेषु तु विद्वांसस्तस्य तांस्तान्परिक्रमान्। वीर्यमत्यद्भुतं दृष्ट्वा तथा पार्थस्य तद्बलम् । त्रेसुरेवं परे भीताः पराङ्मुखरथा अपि
कालाग्निमिव बीभत्सुं निर्दहन्तमिव प्रजाः । नारयः प्रेक्षितुं शेकुर्ज्वलन्तमिव पावकम्
तानि भिन्नान्यनीकानि रेजुरर्जुनमार्गणैः। तिग्मांशोश्च घनाभ्राणि व्याप्तानीव गभस्तिभिः
अशोकाना वनानीव सञ्चितैः कुसुमैः शुभैः । पार्थः संरञ्जयामास रुधिरेणाकुलं बलम्
सहस्रशोऽर्जुनशरैश्छिन्नान्युच्चावचानि च। छत्राणि च पताकाश्च खेऽभ्युवाह सदागतिः
ये ह्यर्जुनबलत्रस्ताः परिपेतुर्दिशो दश। रथात्तं देशमुत्सृज्य पार्थच्छिन्नयुगा हयाः
निकृत्तपूर्वचरणास्ते निपेतुः शितैः शरैः। शिरोभिः प्रथमं जग्मुर्मेदिनीं जघनैर्हयाः
चक्षुर्नासाविषाणेषु दन्तवेष्टेषु च द्विपान्। मर्मस्वन्येषु चाहत्य तथा निघ्नन्गजोत्तमाः
कौरवाणां गजानां च शरीरैर्गतचेतसाम् । क्षणेन संवृता भूमिर्मेघैरिव नभस्थलम्
अस्त्रैर्दिव्यैर्महाबाहुरर्जुनः प्रहसन्निव । बडबामुखसंभूतः कालाग्निरिव संवृतः
यथा युगान्तसमये सर्वं स्थावरजङ्गमम् । कालपक्वमशेषेण धक्ष्येदुग्रशिखः शिखी
तद्वत्पार्थोऽस्रतेजोभिर्धनुषो निस्वनेन च। दैवाद्वीर्याच्च बीभत्सुस्तस्मिन्दौर्योधने बले
रणे शक्तिममित्राणां प्रणीयोपनिनाय सः। चेष्टां प्रायेण भूतानां रात्रिः प्राणभृतामिव
सोऽतीयात्सहसा शत्रून्सहसा तेऽभिपेदिरे । शीघ्रादूरं दृढामोघमस्त्रमस्यातिमानुषम् । दृष्ट्वा ते कौरवा भीता अतिमानुषविक्रमम्
खगपत्राभिसंवीतैः खाविष्टैः खगमैरिव। अर्जुनस्य खमावव्रे लोहितप्राणपैः खगैः
अर्जुनेन विनिर्मुक्ताः शरा गाण्डीवधन्वना । तार्क्ष्यवेगा इवाकाशे ससञ्जुः परमर्मसु
वर्माणि सारथिश्चैव हेमजालानि वाजिनाम् । किरीटं सूर्यसंकाशं वैयाघ्रमथ चर्म च
ततः सर्वाणि गात्राणि रथस्य द्विषतां शरैः । नीहारेणेव भूतानि छन्नानीह चकाशिरे
सकृदेव न तं शेकुः कथमभ्यसितुं परे । अनभ्यस्तः पुनस्तैर्हि रथः सोभिपपात तान्
तच्छरा द्विट्शरीरेषु यथा च न ससञ्जिरे । द्विधाऽनीकेषु बीभत्सोर्न ससञ्ज रथस्तथा
स तद्धि क्षोभयामास विगाह्यारिबलं रथी। अनन्तवेगो भुजगः क्रीडन्निव महार्णवे
अस्यतो नित्यमत्यर्थं सर्वघोषाधिकस्तथा । संनादः श्रूयते भूतैर्धनुषश्च किरीटिनः
संच्छिन्नास्तत्र मातङ्गा बाणैरल्पान्तरान्तरैः। संस्यूतास्तत्र दृश्यन्ते मेघा इव गभस्तिभिः