तेषां नैवापयाने च नाभियाने भवन्मतिः । शीघ्रतामेव पार्थस्य पूजयन्तस्तु विस्मिताः
चन्द्रावदातं सामुद्रं कुरुसैन्यभयंकरम्। ततः शङ्खमुपाध्मासीद्द्विषतां रोमहर्षणम्। ज्याघोषं तलघोषं च कृत्वा भूतान्यमोहयत्
तस्य शङ्खस्य शब्देन धनुषो निस्वनेन च। शब्देनामानुषाणां च भूतानां ध्वजवासिनाम् । वियद्गतानां देवानां मानुषाणां रवेण च
ऊर्ध्वं पुच्छं विधून्वाना हेममाणाः समन्ततः । गावः सवत्साः संत्रस्ता निवृत्ता दक्षिणां दिशं
ततः स समरे शूरो बीभत्सुः शत्रुपूगहा। गोपालांश्चोदयामास गावश्चोदयतेति च
उत्तरं चाह बीभत्सुर्हर्षयन्पाण्डुनन्दनः । गवामग्रं समीक्षस्व गश्चैवाशु निवर्तय
यावदेते निवर्तन्ते कुरवो जवमास्थिताः । याह्युत्तरेण गाश्चैताः सैन्यानां च नृपात्मज
पश्यन्तु कुरवः सर्वे मम वीर्यपराक्रमम्
दृष्टवा यान्तमदूरस्थं क्षिप्रमभ्यपतन्रथैः ।। हस्त्यश्वपरिवारेण महताऽभिविराजता
योधैः प्रासासिहस्तैश्च चापबाणोद्यतायुधैः ।। तान्यनीकान्यशोभन्त कुरूणामाततायिनाम्
संसर्पन्त इवाकाशे विद्युत्वन्तो वलाहकाः ।। तानि दृष्ट्वाऽप्यनीकानि निवर्तितरथानि च
पार्थोऽपि वायुवद्धोरं सैन्याग्रं व्यधुनोच्छरैः ।। तां शत्रुसेनां तरसा प्रणुद्य गाश्चापि जित्वा धनुषा परेण
दुर्योधनायाभिमुखं प्रयान्तं कुरुप्रवीराः सहसाऽभ्यगच्छन् ।। गोषु प्रयातासु जवेन मात्स्यान्किरीटिनं प्रीतियुतं च दृष्ट्वा
पशून्समादाय ततो निवृत्ता गोपाः समस्ताः प्रययुश्च राष्ट्रम्
ततस्त्रीणि सहस्राणि रथानां च धनुष्मताम्। घोराणि कुरुवीराणां पर्यकीर्यन्त भारत
कर्णो रथसहस्रेण प्रत्यगृह्णाद्धनञ्जयम्। भीष्मः शान्तनवो धीमान्सहस्रेण पुरस्कृतः
तथा रथसहस्रेण भ्रातृभिः परिवारितः। पश्चाद्दुर्योधनोऽतिष्ठद्यशसा च श्रिया ज्वलन्
अतिष्ठन्निवकाशेषु पादाताः सह वाजिभिः । भीमरूपाश्च मातङ्गास्तोमराङ्कुशचोदिताः
तानि दृष्ट्वा ह्यनीकानि विततानि महात्मनाम् । वैराटिमुत्तरं तं तु प्रत्यभाषत पाण्डवः
जाम्बूनदमयी वेदी ध्वजाग्रे यस्य दृश्यते। शोणाश्चाश्वा रथे युक्ता द्रोण एष प्रकाशते
आचार्यो निपुणो धीमान्ब्रह्मविच्छूरसत्तमः। आहवे चाप्रतिद्वन्द्वो दूरपाती महारथः
सुप्रसन्नो महावीरः कुरुष्वैनं प्रदक्षिणम्। अत्रैव चाविरोधेन एष धर्मः सनातनः
यदि मे प्रहरेद्द्रोणः शरीरे मे प्रहृष्यतः । ततोऽस्मिन्प्रहरिष्यामि नान्यथा बुद्धिरस्ति मे
भारताचार्यमुख्येन ब्राह्मणेन महात्मना । तेन मे युध्यमानस्य मन्दं वाहय सारथे
ध्वजाग्रे सिंहलाङ्गूलो दिक्षु सर्वासु शोभते । भारताचार्यपुत्रस्तु सोऽश्वत्थामा विराजते
ध्वजाग्रं दृश्यते यत्र बालसूर्यसमप्रभम् । दुर्जयः सर्वसैन्यानां देवैरपि सवासवैः । तेन मे युध्यमानस्य मन्दं वाहय सारथे
ध्वजाग्रे गोवृषो यस्य काञ्चनोऽभिविराजते । आचार्यवरमुख्यस्तु कृप एष महारथः
द्रोणेन च समो वीर्ये पितुर्मे परमः सखा। तेन मे युध्यमानस्य मन्दं वाहय सारथे
यस्य काञ्चनकम्बूभिर्हस्तिकक्ष्यापरिष्कृतः। ध्वजः प्रकाशते दूराद्रथे विद्युद्गणोपमः
एष वैकर्तनः कर्णः प्रतिमानं धनुष्मताम्। दृढवैरी सदाऽस्माकं नित्यं कटुकभाषणः