ततस्ता नर्तनागाराद्विनिष्क्रम्य सहार्जुनाः। कन्या ददृशुरायान्तीं कृष्णां क्लिष्टामनागसम् ।। 27
दिष्ट्या सैरन्ध्रि मुक्ताऽसि दिष्ट्याऽसि पुनरागता। दिष्ट्या च निहताः सूता ये त्वां क्लिश्यन्त्यनागसम् ।। 28
कथं सैरन्ध्रि मुक्ताऽसि कथं पापाश्च ते हताः। इच्छामि ते कथां श्रोतुं कथयस्व यथातथम् ।। 29
बृहन्नले किंनु तव सैरन्ध्र्या कार्यमद्य वै। या त्वं रंस्यसि कल्याणि सदा कन्यापुरे सुखं ।। 30
न हि दुःख समाप्नोषि सैरन्ध्री यदुपाश्रुते। सुखेन वर्तसे येह न तद्दुःखमवाप्यते। तेन मां दुःखितामेवं पृच्छसि प्रहसन्त्यपि ।। 31
बृहन्नलाऽपि कल्याणि दुःखमाप्नोत्यनन्तकम्। तिर्यग्योनिगतेवेयं न चैनामवबुध्यसे ।। 32
त्वया सहोषिता चास्मि त्वं च सर्वैः सहोषिता। त्वत्तः कृच्छ्रतरं वासं वसेयमहमङ्गने । क्लिश्यन्त्यां त्वयि सुश्रोणि कोनु दुःखं न चिन्तयेत्। ।। 33
न तु केनचिदन्यन्तं कस्यचिद्धृदयं क्वचित्। वेदितुं शक्यते नूनं तेन मां नावबुध्यसे ।। 34
ततः सहैव कन्याभिर्द्रौपदी राजवेश्म तत्। प्रविवेश सुदेष्णायाः समीपमनसूयिनी ।। 35
तामब्रवीद्राजपत्नी विराटवचनादिदम् । सैरन्ध्रि गम्यतां शीघ्रं यत्र कामयसे गतिम् । राजा बिभेति सैरन्ध्रि गन्धर्वेभ्यः पराभवात् ।। 36
त्वं चापि तरुणी सुभ्रू रूपेणाप्रतिमा भुवि । चित्तानि च नृणां भद्रे रक्तानि स्पर्शजे सुखे ।। 37
तस्मात्त्वत्तो भयं मह्यं राष्ट्रस्य नगरस्य च। गच्छाद्यैव यथेष्टं त्वं नगराद्यत्र रंस्यसे ।। 38
त्वन्निमित्तं शुभे मह्यं सर्वो बन्धुजनो हतः। नृशंसा खलु ते बुद्धिर्भ्रातॄणां मे कृतो वधः ।। 39
तस्माद्गन्धर्वराजेभ्यो भयमद्य प्रवर्तते। यथेष्टं गच्छ सैरन्ध्रि स्वस्ति चेह यथा भवेत् ।। 40
सुदेष्णाया वचः श्रुत्वा सैरन्ध्री चेदमब्रवीत् । त्रयोदशाहमात्रं तु राजा क्षाम्यतु भामिनि ।। 41
कृतकृत्या अविष्यन्ति गन्धर्वास्ते न संशयः । ततो मामुपनेष्यन्ति करिष्यन्ति च ते प्रियम् ।। 42
ध्रुवं च श्रेयसा राजा योक्ष्यते सह बान्धवैः । राज्ञः कृतोपकाराश्च कृतज्ञाश्च सदा शुभे। साधवश्च बलोत्सिक्ताः कृतप्रतिकृतेप्सवः ।। 43
अर्थिनी मा ब्रवीत्येषा यद्वातद्वेति चिन्तय। भरस्व तदहर्मात्रं तत्ते श्रेयो भविष्यति ।। 44
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा कैकेयी दुःखमोहिता। उवाच द्रौपदीमार्ता भ्रातृव्यसनकर्शिता ।। 45
वस भद्रे यथेष्टं त्वं त्वामहं शरणं गता। त्रायस्व मम भर्तारं पुत्रांश्चैव विशेषतः ।। 46
इत्युक्तवा राजशार्दूल राज्ञे सर्वं न्यवेदयत् । त्रिंशद्रात्रिमिमां भीरुः कृतकृत्या निवासये ।। 47
कीचके तु हते राजा विराटः परवीरहा। शोकमाहारयत्तीव्रं सामात्यः सपुरोहितः ।। 1
कीचकस्य वधं घोरं सानुजस्य विशांपते । अत्याहितं चिन्तयित्वा व्यस्मयन्त पृथग्जनाः ।। 2
तस्मिन्पुरे जनपदे जजल्पुश्चापि सर्वशः । वीर्यवान्दयितो राज्ञो दर्पोत्सिक्तश्च कीचकः ।। 3
सांपराये परिक्रुष्टो बलवान्दुर्जयो रणे। आसीत्प्रहर्ता शत्रूणां दारदर्शी च दुर्मतिः । स हतः किल गन्धर्वैः सैरन्ध्रीकारणान्निशि ।। 4
इत्यजल्पन्महाराज कीचकस्य विनाशनम् । देशेदेशे मनुष्याश्च विस्मितः कीचके हते ।। 5
अथ वैः धार्तराष्ट्रेण प्रयुक्ता ये बहिश्चराः । मृगयित्वा बहून्देशान्ग्रामांश्च नगराणि च ।। 6
संविधाय यथाऽऽदिष्टं यथादेशं प्रदर्शकाः । कृतसंकेतनाः सर्वे न्यवर्तन्त पुरं ततः ।। 7
आगम्य हास्तिनपुरं धार्तराष्ट्रमरिन्दमम्। तत्र दृष्ट्वा तु राजानं कौरव्यं धृतराष्ट्रजम् ।। 8
द्रोणकर्णकृपैः सार्धं भीष्मेण च महात्मना। संगतं भ्रातृभिः सार्धं त्रिगर्तैश्च महारथैः ।। 9