सैरन्ध्रीजातिसंपन्ना नाम्नाऽहं व्रतचारिणी
सैरन्ध्र्यो रक्षिताः स्त्रीणां भुजिष्याः सन्ति भारत । एकपत्न्यः स्त्रियश्चैता इति लोकस्य निश्चयः
साऽहं ब्रुवाणा सैरन्ध्री कुशला केशकर्मणि। प्रमदाहरिका लोके पुरुषाणां प्रवासिनाम्
युधिष्ठिरस्य वै गेहे द्रौपद्याः परिचारिका। उषिताऽस्मीति वक्ष्यामि पृष्टा राज्ञा च भारत। आत्मगुप्ता चरिष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि
नाहं तत्र भविष्यामि दुर्भरा राजवेश्मनि। कृत्वा चैव सदा रक्षां व्रतेनैव नराधिप
सुदेष्णां प्रत्युपस्थास्ये राजभार्यां यशस्विनीम् । सा रक्षिष्यति मां प्राप्तां मा ते भूद्दुःखमीदृशम्
अथ गुप्ता चरिष्यामि युष्माभिस्तत्र तस्थुषी। इत्येवं वः प्रतिज्ञातं विहरिष्याम्यहं यथा
यथा नो दुर्हृदः पापा भवन्ति सुखिनः पुनः। कुर्यास्तथा त्वं कल्याणि लक्षयेयुर्न ते जनाः
कल्याणं भाषसे कृष्णे यथा कौलेयकी तथा। न पापमभिजानासि साध्वी साधुव्रते स्थिता
कर्माण्युक्तानि युष्माभिर्यानि तानि चरिष्यथ। मम चापि यथा बुद्धिरुचिता हि विनिश्चयात्
पुरोहितोऽयमस्माकमग्निहोत्राणि रक्षतु। सूतपौरोगवैः सार्धं द्रुपदस्य निवेशने
इन्द्रसेनमुखाश्चेमे रथानादाय केवलान् । यान्तु द्वारवतीं शीघ्रमिति मे वर्तते मतिः
इमाश्च नार्यो द्रौपद्याः सर्वाश्च परिचारिका । पाञ्चालानेव गच्छन्तु सूतपौरोगवैः सह
सर्वैरपि च वक्तव्यं न प्राज्ञायन्त पाण्डवाः । अर्धरात्रे महात्मानो भिक्षादान्ब्राह्मणानपि। गता ह्यस्मानपाहाय सर्वे द्वैतवनादिति
एवं तेऽन्योन्यमामन्त्र्य कर्माण्युक्त्वा पृथक्पृथक्। धौम्यमामन्त्रयामासुः स च तान्मन्त्रमब्रवीत्
तानन्वशात्स धर्मात्मा सर्वधर्मविशेषवित् । धौम्यः पुरोहितो राजन्पाण्डवान्पुरुषर्षभान्
विदितं वै यथा सर्वं लोके वृत्तमिदं नृप। विदिते चापि वक्तव्यं सुहृद्भिरनुरागतः
अतोऽहमभिवक्ष्यामि हेतुमात्रं निबोधत। हन्तेमां राजवसतिं राजपुत्रा ब्रवीमि वः। यथा राजकुलं प्राप्य चरन्प्रोष्य न रिष्यति
दुर्वासमेव कौरव्य जातेन कुरुवेश्मनि । अमानितेन मानार्ह गूढेन परिवत्सरम्
दिष्टद्वारो लभेद्द्रष्टुं राजस्वेषु न विश्वसेत्। न चानुशिष्याद्राजानमपृच्छन्तं कदाचन
तूष्णीं त्वेनमुपासीत काले समभिपूजयेत्
असूयन्ति हि राजानो जनाननृतवादिनः। तथैव चावमन्यन्ते मन्त्रिणं वादिनं मृषा
विदिते चास्य कुर्वीत कार्याणि सुलघून्यपि। एवं विचरतो राज्ञि न क्षतिर्जायते क्वचित्
पाण्डवाग्निरयं लोके सर्वशस्त्रमयो महान । भर्ता गोप्ता च भूतानां राजा पुरुषविग्रहः
सर्वात्मना वर्तमानं यथा दोषो न संस्पृशेत् । राजानमुपतिष्ठन्तं तस्य वृत्तं निबोधत
क्षत्रियं चैव सर्पं च ब्राह्मणं च बहुश्रुतम् । नावमन्येत मेधावी कृशानपि कदाचन
एतत्रयं च पुरुषं निर्दहेदवमानितम्। राजा तस्माद्बुधैर्नित्यं पूजनीयः प्रयत्नतः
नातिवर्तेत मर्यादां पुरुषो राजसंमतः। व्यवहारं पुनर्लोके मर्यादां पण्डिता विदुः
न हि पुत्रं न नप्तारं न भ्रातरमरिन्दम। समतिक्रान्तमर्यादं पूजयन्ति पराधिपाः
गच्छन्नपि परां भूतिं भूमिपालनियोजितः। जात्यन्ध इव मन्येत मर्यादामनुचिन्तयन्