आज्ञापयध्वमिष्टानि प्रीतं मां दर्शनेन वः। प्राप्य सर्वानभिप्रायांस्ततो व्रजत मा चिरम्
अनुज्ञातास्तु गन्धर्वाः पाण्डुपुत्रेण धीमता। सहाप्सरोभिः संहृष्टाश्चित्रसेनमुखा ययुः
देवलोकं ततो गत्वा गन्धर्वैः सहितस्तदा। न्यवेदयच्च तत्सर्वं चित्रसेनः शतक्रतोः
देवराडपि गन्धर्वान्मृतांस्तान्समजीवयत्। दिव्येनामृतवर्षेण ये हताः कौरवैर्युधि
ज्ञातींस्तानवमुच्याथ राजदारांश्च सर्वशः। कृत्वा च रदुष्करं कर्म प्रीतियुक्ताश्च पाण्डवाः
सस्त्रीकुमारैः कुरुभिः पूज्यमाना महारथाः। बभ्राजिरे महात्मानः क्रतुमध्ये यथाऽग्नयः
ततो दुर्योधनं मुक्तं भ्रातृभिः सहितस्तदा। युधिष्ठिरस्तु प्रणयादिदं वचनमब्रवीत्
रमा स्म तात पुनः कार्षीरीदृशं साहसं क्वचित्। न हि साहसकर्तारः सुखमेघन्ति भारत
स्वस्तिमान्सहितः सर्वैर्ब्रातृभिः कुरुनन्दन। गृहान्व्रज यथाकामं वैमनस्यं च मा कृथाः
पाण्डवेनाभ्यनुज्ञानो राजा दुर्योधनस्तदा। अभिवाद्य धर्मपुत्रं गतेन्द्रिय इवातुरः। विदीर्यमाणो व्रीडावाञ्जगाम नगरं प्रति
तस्मिन्गते कौरवेये कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः। भ्रातृभिः सहितो वीरः पूज्यमानो द्विजातिभिः
तपोधनैश्च तैः सर्वैर्वृतः शक्र इवामरैः। तथा द्वैतवने तस्मिन्विजहार मुदा युतः
शत्रुभिर्जितबद्धस् पाण्डवैश्च महात्मभिः। मोक्षितस्य युधा पश्चान्मानिनः सुदुरात्मनः
कत्थनस्यावलिप्तस्य गर्वितस् च नित्यशः। सदा च पौरुषौदार्यैः पाण्डवानवमन्यतः
दुर्योधनस् पापस्य नित्याहंकारवादिनः। प्रवेशो हास्तिनपुरे दुष्करः प्रतिभाति मे
तस्य लज्जानवितस्यैव शोकव्याकुलचेतसः। प्रवेशं विस्तरेण रत्वं वैशंपायन कीर्तय
धर्मराजनिसृष्स्तु धार्तराष्ट्रः सुयोधनः। लज्जयाऽधोमुखः सीदन्नुपासर्पत्सुदुःखितः
स्वपुरं प्रययौ राजा चतुरङ्गबलानुगः। शोकोदहतया बुद्ध्या चिन्तयानः पराभवम्
विमुच्य पथि यानानि देशे सुयवसोदके। सन्निविष्टः शुभे रम्ये भूमिभागे यथेप्सितम्। हस्त्यश्वरथपादातं यथास्थानं न्यवेशयत्
अथोपविष्टं राजानं पर्यङ्के ज्वलनप्रभे। उपप्लुतं यथा सोमं राहुणा रात्रिसंक्षये। उपागम्याब्रवीत्कर्णो दुर्योधनमिदं तदा
दिष्ट्या जीवसि गान्धारे दिष्ठ्या नः संगमः पुनः। दिष्ट्या त्वया जिताश्चैव गन्धर्वाः कामरूपिणः
दिष्ट्या समग्रान्पश्यामि भ्रातॄस्ते कुरुनन्दन। विजिगीषून्रणे युक्तान्निर्जितारीन्महारथान्
अहं त्वभिद्रुतः सर्वैर्गन्धर्वैः पश्यतस्व। नाशक्नुवं स्थापयितुं दीर्यमाणां च वाहिनीम्। शरक्षताङ्गश्च भृशं व्यपयातोऽभिपीडितः
इदं त्वत्यद्भुतं मन्ये यद्युष्मानिह भारत। अरिष्टानक्षसांश्चापि सदारबलवाहनान्। विमुक्तान्संप्रपश्यामि युद्धात्तस्मादमानुषात्
नैतस्य कर्ता लोकेऽस्मिन्पुमान्विद्यति भारत। यत्कृतं ते महाराज सह भ्रातृभिराहवे
एवमुक्तस्तु कर्णेन राजा दुर्योधनस्तदा। उवाचावाक्शिरा राजन्बाष्पगद्गदया गिरा ।। राजानं मोचयामासुर्बद्धं निगडबन्धनैः
अजानतस्ते राधेय नाभ्यसूयाम्यहं वचः। जानासि त्वं जिताञ्शत्रून्गन्धर्वां स्तेजसा मया
आयोधितास्तु गन्धर्वाः सुचिरं सोदरैर्मम। मया सह महाबाहो कृतश्चोभयतः क्षयः
मायाधिकास्त्वयुध्यन्त यदा शूरा वियद्गताः। तदा नो न समं युद्धमभवत्खेचरैः सह
पराजयं च प्राप्ताः स्मो रणे बन्धनमेव च। सभृत्यामात्यपुत्राश्च सदारबलवाहनाः। उच्चैराकाशमार्गेण ह्रियमाणाः सुदुःखिताः