किं तच्छौचं भवेद्येन विप्रः शुद्धः सदा भवेत्। तदिच्छामि महाप्राज्ञ श्रोतुं धर्मभृतांवर
वाक्शौचं क्रमशौचं च यच्च शौचं जलात्मकम्। त्रिभिः शौचैरुपेतो यः स स्वर्गी नात्र संशयः
सायं प्रातश्च संध्यां यो ब्राह्मणोऽभ्युपसेवते। प्रजपन्पावनीं देवीं गायत्रीं वेदमातरम्
स तया पावितो देव्या ब्राह्मणो नष्टकिल्बिषः। न सीदेत्प्रतिगृह्णानो महीमपि ससागराम्
ये चास् दारुणा केचिद्ग्रहाः सूर्यादयो दिवि। ते चास्य सौम्या जायन्ते शिवाः शिवतराः सदा
सर्वेनानुगतं चैनं दारुणाः पिशिताशनाः। घोररूपा महाकाया धर्षयन्ति द्विजोत्तमम्
नाध्यापनाद्याजनाद्वा अन्यायाद्वा प्रतिग्रहात्। दोषो भवति विप्राणां ज्वलिताग्निससा द्विजाः
दुर्वेदा वा सुवेदा वा प्राकृताः संस्कृतास्तथा। ब्राह्मणा नावमन्तव्या भस्मच्छन्ना इवाग्नयः
यथा श्मशाने दीप्तौजाः पावको नैव दुष्यति। एवं विद्वानविद्वान्वा ब्राह्मणो दैवतं महत्
प्राकरैश्च पुरद्वारैः प्रासादैश्च पृथग्विधैः। नगराणि न शोभन्ते हीनानि ब्राह्मणोत्तमैः
वेदाढ्ञा वृत्संपन्ना ज्ञानवन्तस्तपस्विनः। यत्रतिष्न्ति वै विप्रास्तन्नाम नगरं नृप
व्रजे वाऽप्यथवाऽरण्ये यत्रसन्ति बहुश्रुताः। तत्तन्नगरमित्याहुः पार्थ तीर्थं च तद्भवेत्
रक्षितारं च राजानं ब्राह्मणं च तपस्विनम्। अभिगम्याभिपूज्याथ सद्यः पापात्प्रमुच्यते
पुण्यतीर्थाभिषेकं च पवित्राणां च कीर्तनम्। सद्भिः संभाषणं चैव प्रशस्तं कीर्त्यते बुधैः
साधुसङ्गमपूतेन वाक्सुभाषितवारिणा। पवित्रीकृतमात्मानं सन्तो मन्न्ति नित्यशः
त्रिदण्डधारणं मौनं जटाभारोऽथ मुण्डनम्। वल्कलाजिनसंवेष्टं व्रतचर्याऽभिषेचनम्
अग्निहोत्रं वने वासः शरीरपरिशोषणम्। सर्वाण्येतानि मिथ्या स्युर्यदि भावो न निर्मलः
विशुद्धिं चक्षुरादीनां षण्णामिन्द्रियगामिनाम्। विकारि तेषां राजेन्द्र सुदुष्करतरं मनः
ये पापानि न कुर्वन्ति मनोवाक्कर्मबुद्धिभिः। ते तपन्ति महात्मानो न शरीरस्य शोषणम्
न ज्ञातिभ्यो दया यस्य शुक्लदेहोऽविकल्मषः। हिंसा सा तपसस्तस्य नानाशित्वं तपः स्मृतम्
तिष्ठन्गृहे चैव मुनिर्नित्यं शुचिरलंकृतः। यावज्जीवं दयावांश् सर्वपापैः प्रमुच्यते
न हि पापानि कर्माणि शुद्ध्यन्त्यनशनादिभिः। सीदत्यनशनादेव मांसशोणितलेपनः
अज्ञातं कर्म कृत्वा च क्लेशो नान्यत्प्रहीयते। नाग्निर्दहति कर्माणि भावशून्यस्य देहिनः
पुण्यादेव प्रव्रजन्ति शुध्यन्त्यनशनानि च। न मूलफलभक्षित्वान्न मौनान्नानिलाशनात्
शिरसो मुण्डनाद्वाऽपि न स्थानकुटिकासनात्। न जटाधारणाद्वाऽपिन तु स्थानकुटिकासनात्
नित्यं ह्यनशनाद्वाऽपि नाग्निशुश्रूषणादपि। न चोदकप्रवेशेन न च क्ष्माशयनादपि
ज्ञानेन कर्मणा वापि जरामरणमेव च। व्याधयश्च प्रहीयन्ते प्राप्यते चोत्तमं पदम्
बीजानि ह्यग्निदग्धानि न रोहन्ति पुनर्यथा। ज्ञानदग्धैस्तधा क्लेशैर्नात्मा संडुज्यते पुनः
आत्मना विप्रहीणानि काष्ठकुण्ठोपमानि च। विनश्यन्ति न संदेहः फेनानीव महार्णवे
आत्मानं विन्दते येन सर्वभूतगुहाशयम्। श्लोकेन यदि वाऽर्धेन क्षीणं तस्य प्रयोजनम्