श्रोतुं विस्तरशः सर्वं त्वं हि तस्य प्रतिश्रयः
यत्तेऽहं परिपृष्टोऽस्मि कथामेतां युधिष्ठिर। तत्सर्वमखिलेनेह श्रूयतां मम भाषतः
पुरा कृतयुगे तात वर्तमाने भयंकरे। यमत्वं कारयामास आदिदेवः पुरातनः
यमत्वं कुर्वतस्तस्य देवदेवस्य धीमतः। न तत्र म्रियते कश्चिज्जायते वा तथाऽच्युत
वर्धन्ते पक्षिसङ्घाश्च तथा पशुगवेडकम्। गवाश्वं च मृगाश्चैव सर्वे ते पिशिताशनाः
तथा पुरुषशार्दूल मानुपाश्च परंतप। सहस्रशो ह्ययुतशो वर्धन्ते सलिलं यथा
एतस्मिन्संकुले तात वर्तमाने भयंकरे। अतिभाराद्वसुमती योजनानां शतं गता
सा वै व्यथितसर्वाङ्गी भारेणाक्रान्तचेतना। नारायणं वरं देवं प्रपन्ना शरणं गता
भगवंस्त्वत्प्रसादाद्धि तिष्ठेयं सुचिरं त्विह। भारेणास्मि समाक्रान्ता न शक्नोस्मि स्म वर्तितुम्
ममेमं भगवन्भारं व्यपनेतुं त्वमर्हसि। शरणागताऽस्मि ते देव प्रसादं कुरु मे विभो
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भगवानक्षरः प्रभुः। प्रोवाच वचनं हृष्टः श्राव्यारसमीरितम्
न ते महि भयं कार्यं भारार्ते वसुधारिणि। अयमेवं तथा कुर्मि यथा लध्वी भविष्यसि
स तां विसर्जयित्वा तु वसुधां शैलकुण्डलाम्। ततो वराहः संवृत्त एकशृङ्गो महाद्युतिः
रक्ताभ्यां नयनाभ्यां तु भयमुत्पादयन्निव। धूमं च ज्वलयँल्लक्ष्म्या तत्र देशे व्यवर्धत
स गृहीत्वा वसुमतीं शृङ्गेणैकेन भास्वता। योजनानां शतं वीर समुद्धरति सोऽक्षरः
तस्यां चोद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत। देवाः संक्षुभिताः सर्वे ऋषयश्च तपोधनाः
हाहाभूतमभूत्सर्वं त्रिदिवं व्योम भूस्तथा। न पर्यवस्थितः कश्चिद्देवो वा मानुषोपि वा
ततो ब्रह्माणमासीनं ज्वलमानमिव श्रिया। देवाः सर्षिगणाश्चैव उपतस्थुरनेकशः
उपसर्प्य च देवेशं ब्रह्माणं लोकसाक्षिकम्। भूत्वा प्राञ्जलयः सर्वे वाक्यमुच्चारयंस्तदा
लोकाः संक्षुभिताः सर्वे व्याकुलं च चराचरम्। समुद्राणां च संक्षोभस्त्रिदशेश प्रकाशते
सैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता। किमेतत्किंप्रभावेण येनेदं रव्याकुलं जगत्। आख्यातु नो भवाञ्शीघ्रं विसंज्ञाः स्मेह सर्वशः
असुरेभ्यो भयं नास्ति युष्माकं कुत्रचित्क्वचित्। श्रूयतां यत्कृते त्वेष संक्षोभो जायतेऽमराः
योसौ सर्वत्रगः श्रीमानक्षरात्मा व्यवस्थितः। तस्य प्रभावात्संक्षोभस्त्रिदिवस्य प्रकाशते
यैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता। समुद्धृता पुनस्तेन विष्णुना परमात्मना
तस्यामुद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत। एवं भवन्तो जानन्तु च्छिद्यतां संशयश्च वः
क्व तद्भूतं वसुमतीं समुद्धरति हृष्टवत्। तं देशं भगवन्ब्रूहि तत्र यास्यामहे वयम्
हन्त गच्छत भद्रं वो नन्दने पशय्त स्थितम्। एषोत्र भगवाञ्श्रीमान्मुपर्णः संप्रकाशते
वारादेणैव रूपेण भगवाँल्लोकभावनः। कालानल इवाभाति पृथिवीतलमुद्धरन्
एतस्योरसि सुव्यक्तं श्रीवत्समभिराजते। पश्यध्वं विबुधाः सर्वे भूतमेतदनामयम्
ततो दृष्ट्वा महात्मानं श्रुत्वा चामन्त्र्य चामराः। पितामहं पुरस्कृत्य जग्मुर्देवा यथागतम्