ततो दूरात्प्रकाशन्तं पाण्डुरं मेरुसंनिभम्। ददृशुस्ते नरश्रेष्ठा विकीर्णं सर्वतोदिशम्
तान्प्रष्टुकामान्विज्ञाय पाण्डवान्स तु लोमशः। उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः शृणुध्वं पाण्डुनन्दनाः
एतद्विकीर्णं सुश्रीमत्कैलासशिखरोपमम्। यत्पश्यसि नरश्रेष्ठ पर्वतप्रतिमं स्थितम्
एतान्यस्थीनि दैत्यस्य नरकस्य महात्मनः। पर्वतप्रतिमं भाति पर्वतप्रस्तराश्रितम्
पुरातनेन देवेन विष्णुना परमात्मना। रदैत्यो विनिहतस्तेन सुरराजहितैषिणा
दशवर्षसहस्राणि तपस्तप्यन्महामनाः। ऐनद्रं प्रार्थयते स्थानं तपःस्वाध्यायविक्रमात्
तपोबलेन महता बाहुवेगबलेन च। नित्यमेव दुराधर्षो धर्षयन्स दितेः सुतः
स तु तस्य बलं ज्ञात्वा धर्मे च चरितव्रतम्। भयाभिभूतः संविग्नः शक्र आसीत्तदाऽनघ
तेन संचिन्तितो देवो मनसा विष्णुरव्ययः। सर्वत्रगः प्रभुः श्रीमानागतश्च स्थितो बभौ
ऋषयश्चापि तं सर्वे तुष्टुवुश्च दिवौकसः
तं दृष्ट्वा ज्वलमानश्रीर्भगवान्हव्यवाहनः। नष्टतेजाः समभवत्तस्य तेजोभिभर्त्सितः
तं दृष्ट्वा वरदं देवं विष्णुं देवगणेश्वरम्। प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य च वज्रभृत्। प्राह वाक्यं ततस्तत्त्वं यतस्तस्य भयं भवेत्
जानामि ते भयं शक्र दैत्येन्द्रान्नरकात्ततः। ऐन्द्रं रप्रार्थयते स्थानं तपःसिद्धेन कर्मणा
सोहमेनं तव प्रीत्या तपःसिद्धमपि ध्रुवम्। वियुनज्मि देहाद्देवेनद्र मुहूर्तं प्रतिपालय
तस्य विष्णुर्महातेजाः पाणिना चेतनां हरत्। स पपात ततो भूमौ गिरिराज इवाहतः। तस्यैतदस्थिसंघातं मायाविनिहतस्य वै
इदं द्वितीयमपरं विष्णो कर्म प्रकाशते
नष्टा वसुमती कृत्स्ना पाताले चैव मज्जिता। पुनरुद्धरिता तेन वाराहेणैकशृङ्गिणा
मगवन्विस्तरेणेमां कथां कथय तत्त्वतः
कथं तेन सुरेशेन नष्टा वसुमती तदा। योजनानां शतं ब्रह्मन्पुनरुद्धरिता तदा
केन चैव प्रकारेण जगतो धरणी ध्रुवा। शिवा देवी महाभागा सर्वसस्यप्ररोहिणी। कस्य चैव प्रभावाद्धि योजनानां शतं गता
श्रोतुं विस्तरशः सर्वं त्वं हि तस्य प्रतिश्रयः
यत्तेऽहं परिपृष्टोऽस्मि कथामेतां युधिष्ठिर। तत्सर्वमखिलेनेह श्रूयतां मम भाषतः
पुरा कृतयुगे तात वर्तमाने भयंकरे। यमत्वं कारयामास आदिदेवः पुरातनः
यमत्वं कुर्वतस्तस्य देवदेवस्य धीमतः। न तत्र म्रियते कश्चिज्जायते वा तथाऽच्युत
वर्धन्ते पक्षिसङ्घाश्च तथा पशुगवेडकम्। गवाश्वं च मृगाश्चैव सर्वे ते पिशिताशनाः
तथा पुरुषशार्दूल मानुपाश्च परंतप। सहस्रशो ह्ययुतशो वर्धन्ते सलिलं यथा
एतस्मिन्संकुले तात वर्तमाने भयंकरे। अतिभाराद्वसुमती योजनानां शतं गता
सा वै व्यथितसर्वाङ्गी भारेणाक्रान्तचेतना। नारायणं वरं देवं प्रपन्ना शरणं गता
भगवंस्त्वत्प्रसादाद्धि तिष्ठेयं सुचिरं त्विह। भारेणास्मि समाक्रान्ता न शक्नोस्मि स्म वर्तितुम्
ममेमं भगवन्भारं व्यपनेतुं त्वमर्हसि। शरणागताऽस्मि ते देव प्रसादं कुरु मे विभो