पत्यर्थं देवगर्भाभे मा वृथा यौवनं कृथाः। एवमुक्ता सुकन्याऽपि सुरौ ताविदमब्रवीत्
रताऽहं च्यवने पत्यौ मैवं मां पर्यशङ्कतम्। तावब्रूतां पुनस्त्वेनामावां देवभिषग्वरौ
युवानं रूपसंपन्नं करिष्यावः पतिं तव। ततस्तस्यावयोश्चैव वृणीष्वान्यतमं पतिम्। एतेन समयेनैनमामन्त्रय पतिं शुभे
सा तयोर्वचनाद्राजन्नुपसंगम्य भार्गवम्। उवाच वाक्यं यत्ताभ्यामुक्तं भृगुसुतं प्रति
तच्छ्रुत्वा च्यवनो भार्यामुवाच क्रियतामिति। `सा भर्त्रा समनुज्ञाता क्रियतामित्यथाब्रवीत्
श्रुत्वा तदश्विनौ वाक्यं तस्यास्तत्क्रियतामिति'। ऊचतू राजपुत्रीं तां पतिस्तव विशत्वपः
ततोऽम्भश्च्यवनः शीघ्रं रूपार्थी प्रविवेश ह। अश्विनावपि तद्राजन्सरः प्राविशतां तदा
ततो मुहूर्तादुत्तीर्णाः सर्वे ते सरसस्त्रयः। दिव्यरूपधराः सर्वे युवानो मृष्टकुण्डलाः। तुल्यवेषधराश्चैव मनसः प्रीतिवर्धनाः
तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे वृणीष्वान्यतमं शुभे। अस्माकमीप्सितं भद्रे पतित्वे वरवर्णिनि
त्वमश्विनोरन्यतरं च्यवनं वा यशस्विनि'। यत्र वाऽप्यभिकामाऽसि तं वृणीष्व सुशोभने
सा समीक्ष्य तु तान्सर्वांस्तुल्यरूपधरान्स्थितान्। निश्चित्य मनसा बुद्ध्या देवी वव्रे स्वकं पतिम्
लब्ध्वा तु च्यवनो भार्यांवयोरूपं च वाञ्छितम्। हृष्टोऽब्रवीन्महातेजास्तौ नासत्याविदं वचः
यथाऽहं रूपसंपन्नो वयसा च समन्वितः। कृतो भवद्भ्यां वृद्धः सन्भार्यां च प्राप्तवानिमाम्
तस्माद्युवां करिष्यामि प्रीत्याऽहं सोमपीथिनौ। मिषतो देवराजस्य सत्यमेतद्ब्रवीमि वाम्
तच्छ्रुत्वा हृष्टमनसौ दिवं तौ प्रतिजग्मतुः। च्यवनश्च सुकन्या च सुराविव विजह्रतुः
ततः श्रुत्वा तु शर्यातिर्वयस्थं च्यवनं कृतम्। सुहृष्टः सेनया सार्धमुपायाद्भार्गवाश्रमम्
च्यवनं च सुकन्यां च दृष्ट्वा देवसुताविव। रेमे सभार्यः शर्यातिः कृत्स्नां प्राप्य महीमिव
ऋषिणा सत्कृतस्तेन सभार्यः पृथिवीपतिः। उपोपविष्टः कल्याणीः कथाश्चक्रे मनोरमाः
अथैनं भार्गवो राजन्नुवाच परिसान्त्वयन्। याजयिष्यामि राजंस्त्वां संभारानुपकल्पय
ततः परमसंहृष्टः शर्यातिरवनीपतिः। च्यवनस्य महाराज तद्वाक्यं प्रत्यपूजयत्
प्रशस्तेऽहनि यज्ञीये सर्वकामसमृद्धिमत्। कारयामास शर्यातिर्यज्ञायतनमुत्तमम्
तत्रैनं च्यवनो राजन्याजयामास भार्गवः। अद्भुतानि च तत्रासन्यानि तानि निबोध मे
अगृह्णाच्च्यवनः सोममश्विनोर्देवयोस्तदा। तमिन्द्रो वारयामास गृह्णानं स तयोर्ग्रहम्
उभावेतौ न सोमार्हौ नासत्याविति मे मतिः। भिषजौ दिवि देवानां कर्मणा तेन नार्हतः
मावमंस्था महात्मानौ रूपद्रविणवत्तरौ। यौ चक्रतुर्मां मधवन्वृन्दारकमिवाजरम्
ऋते त्वां विबुधांश्चान्यान्कथं वै नार्हतः सवम्। अश्विनावपि देवेन्द्र देवौ विद्धि पुरंदर
चिकित्सकौ कर्मकरौ कामरूपसमन्वितौ। लोके चरन्तौ मर्त्यानां कथं सोममिहार्हतः
एतदेव तदा वाक्यमाम्रेडयति वासवे। अनादृत्यततः शक्रं ग्रहं जग्राह भार्गवः
ग्रहीष्यन्तं तु तं सोममश्विनोरुत्तमं तदा। समीक्ष्य बलभिद्देव इदं वचनमब्रवीत्
आभ्यामर्ताय सोमं त्वं ग्रहीष्यसि यदि स्वयम्। वज्रं ते प्रहरिष्यामि घोररूपमनुत्तमम्