तरस्मात्त्वमत्र राजेनद्र भ्रातृभिः सहितोच्युत। उपस्पृश्य महीपाल धूतपाप्मा भविष्यसि
स पयोष्ण्यां नरश्रेष्ठः स्नात्वा वै भ्रातृभिः सह। वैदूर्यपर्वतं चैव नर्मदां च महानदीम्
उद्दिश्य पाण्डवश्रेष्ठः स प्रतस्थे महीपतिः'। समागमत तेजस्वी भ्रातृभिः सहितो नघ
तत्रास्य सर्वाण्याचख्यौ लोमशो भगवानृषिः। तीर्थानि रमणीयानि पुण्यान्यायतनानि च
यथायोगं यथाप्रीति प्रययौ भ्रातृभिः सह। तत्रतत्राददद्वित्तं ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः
देवानामेति कौन्तेय तथा राज्ञां सलोकताम्। वेदूर्यपर्वतं दृष्ट्वा नर्मदामवतीर्य च
सन्धिरेष नरश्रेष्ठ त्रेताया द्वापरस्य च। एनमासाद्य कौन्तेय सर्वपापैः प्रमुच्यते
एष शर्यातियज्ञस्य देशस्तात प्रकाशते। साक्षाद्यत्रापिबत्सोममश्विभ्यां सह वासवः
चुकोप भार्गवश्चापि महेन्द्रस् महातपाः। संस्तम्भयामास च तं वासवं च्यवनः प्रभुः
सुकन्यां चापि भार्यां स राजपुत्रीमवाप्तवान्। `नासत्यौ च महाभाग कृतवान्सोमपीथिवौ
कथं विष्टम्भितस्तेन भगवान्पाकशासनः। किमर्थं भार्गवश्चापि कोपं चक्रे महातपाः
नासत्यौ च कथं ब्रह्मन्कृतवान्सोमपीथिनौ। एतत्सर्वं यथावृत्तमाख्यातु भगवान्मम
भृगोर्महर्षेः पुत्रोऽभूच्चयवनो नाम भारत। समीपे सरसस्तस्य तपस्तेपे महाद्युतिः
स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थानेन पाण्डव। अतिष्ठत चिरं कालमेकदेशे विशांपते
सवल्मीकोऽभवदृषिर्लताभिरिव संवृतः। कालेन महता राजन्समाकीर्णः पिपीलिकैः
तथा स संवृतो धीमान्मृत्पिण्ड इव सर्वशः। तप्यते स्म तपो घोरं वल्मीकेन समावृतः
अथ दीर्घस्य कालस्य शर्यातिर्नाम पार्थिवः। आजगाम सरो रम्यं विहर्तुमिदमुत्तमम्
तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहः। एकैव च सुता सुभ्रूः सुकन्या नाम भारत
सा सखीभिः परिवृता दिव्याभरणभूषिता। चङ्क्रम्यमाणा वल्मीकं भार्गवस्य समासदत्
सा वै वसुमतीं तत्र पश्यन्ती सुमनोरमाम्। वनस्पतीन्प्रचिन्वन्ती विजहार सखीवृता
रूपेण वयसा चैव भदनेन मदेन च। बभञ्ज वनवृक्षाणां शाखाः परमपुष्पिताः
तां सखीरहितामेकामेकवस्त्रामलंकृताम्। ददर्श भार्गवो धमांश्चरन्तीमिव विद्युतम्
तां पश्यमानो विजने स रेमे परमद्युतिः। क्षामकण्ठश्च विप्रर्षिस्तपोबलसमन्वितः। तामाबभाषेकल्याणीं सा चास्य न शृणोति वै
ततः सुकन्या वल्मीके दृष्ट्वा भार्गवचक्षुषी। कौतूहलात्कण्टकेन बुद्धिमोहबलात्कृता। किंनु खल्विदमित्युक्त्वा निर्बिभेदास्य लोचने
अक्रुद्ध्यत्स तथा विद्धे नेत्रे परममन्युमान्। ततः शर्यातिसैन्यस्य शकृन्मूत्रे समावृणोत्
ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे सैन्यमासीत्सुदुःखितम्। तथागतमभिप्रेक्ष्य पर्यपृच्छत्स पार्थिवः
तपोनित्यस्य वृद्धस्य रोषणस्य विशेषतः। केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः। ज्ञातं वा यदि वाऽज्ञातं तद्द्रुतं ब्रूत माचिरम्
तमूचुः सैनिकाः सर्वे न विद्मोऽपकृतं वयम्। सर्वोपायैर्यथाकामं भवांस्तदधिगच्छतु
ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम्। पर्यपृच्छत्सुहृद्वर्गं पर्यजानन्न चैव ते
आनाहार्तं ततो दृष्ट्वा तत्सैन्यमनुखार्दितम्। पितरं दुःखितं दृष्ट्वा सुकन्येदमथाब्रवीत्