स तप्यमानः सुमहत्तपोयोगसमन्वितः। आससाद महात्मानं त्र्यक्षं त्रिपुरमर्दनम्
शंकरं भवमीशानं पिनाकिं शूलपाणिनम्। त्र्यम्बकं शिवमुग्रेशं बहुरूपमुमापतिम्
स तं दृष्ट्वैव वरदं पत्नीभ्यां सहितो नृपः। प्रणिपत्य महाबाहुः पुत्रार्थे समयाचत
तं प्रीतिमान्हरः प्राह सभार्यं नृपसत्तमम्। यस्मिन्वृतो मुहूर्तेऽहं त्वयेह नृपते वरम्
षष्टिः पुत्रसहस्राणि शूराः परमदर्पिताः। एकस्यां संभविष्यन्ति पत्न्यां नरवरोत्तम
ते चैवसर्वे सहिताः क्षयं यास्यन्ति पार्थिव। एको वंशधरः शूर एकस्यां संभविष्यति
एवमुक्त्वा तु तं रुद्रस्तत्रैवान्तरधीयत। स चापि सगरो राजा जगाम स्वं निवेशनम्
पत्नीभ्यां सहितस्तत्र होऽतिहृष्टमनास्तदा। `कालं शंभुवरप्राप्तं प्रतीक्षन्सगरोऽनयत्
तस्य तेमनुजश्रेष्ठ भार्ये कललोचने। वैदर्भी चैव शैब्या च गर्भिण्यौ संबभूवतुः
ततः कालेन वैदर्भी गर्भालाबुं व्यजायत। शैव्या च सुषुवे पुत्रं कुमारं देवरूपिणम्
तदाऽलाबुं समुत्स्रष्टुं मनश्चक्रे स पार्थिवः। अथान्तरिक्षाच्छुश्राव वाचं गंभीरनिःस्वनाम्
राजन्मा साहसंकार्षीः पुत्रान्न त्यक्तुमर्हसि। अलाबुमध्यान्निष्कृष्य वीजं यत्नेन गोप्यताम्
सोपस्वेदेषु पात्रेषु घृतपूर्णेषु भागशः। ततः पुत्रसहस्राणि षष्टिं प्राप्स्यसि पार्थिव
महादेवेन दिष्टं ते पुत्रजन्म नराधिप। अनेन क्रमयोगेन मा ते बुद्धिरतोऽन्यथा
एतच्छ्रुत्वान्तरिक्षाच्च स राजा राजसत्तमः। यथोक्तं तच्चराकाथ श्रद्दधद्भरतर्षभ
[एकैकशस्ततः कृत्वा बीजं बीजं नराधिपः। घृतपूर्णेषु कुम्भेषु तान्भागान्विदधे ततः
धात्रीश्चैकैकशः प्रादात्पुत्ररक्षणतत्परः। ततः कालेन महता समुत्तस्थुर्महाबलाः ।।]
षष्टिः पुत्रसहस्रणि तस्याप्रतिमतेजसः। रुद्रप्रसादाद्राजर्षेः समजायन्त पार्थिव
ते घोराः क्रूरकर्माण आकाशपरिसर्पिणः। बहुत्वाच्चावजानन्तः सर्वाल्लोँकान्सहामरान्
त्रिदशांश्चाप्यबाधन्त तथा गन्धर्वराक्षसान्। सर्वाणि चैव भूतानि शूरा समरशालिनः
वध्यमानास्तदा लोकाः सागरैर्मन्दबुद्धिभिः। ब्रह्माणं शरणं जग्मुः सहिताः सर्वदैवतैः
तानुवाच महाभागः सर्वलोकपितामहः। गच्छध्वं त्रिदशाः सर्वे लोकैः सार्धं यथागतम्
नातिदीर्घेण कालेन सागराणां क्षयो महान्। विष्यति महाघोरः स्वकृतैः कर्मभिः सुराः
एवमुक्तास्तु ते देवा लोकाश् मनुजेश्वर। पितामहमनुज्ञाप्य विप्रजग्मुर्यथागतम्
ततः काले बहुतिथे व्यतीते भरतर्षभ। दीक्षितः सगरो राजा हयमेधेन वीर्यवान्
तस्याश्वो व्यचरद्भूमिं पुत्रैः सुपरिरक्षितः। `सर्वैरेव महोत्साहैः स्वच्छन्दप्रचरो नृप
समुद्रं स समासाद्य निस्तोयं भीमदर्शनम्। रक्ष्यमाणः प्रयत्नेन तत्रैवान्तरधीयत
ततस्ते सागरास्तात हृतं मत्वा हयोत्तमम्। आगम्य पितुराचख्युरदृश्यं तुरगं हृतम्। तेनोक्ता दिक्षु सर्वासु पुत्रा मार्गत वाजिनम्
ततस्ते पितुराज्ञाय दिक्षु सर्वासु तं हयम्। अमार्गन्त महाराज सर्वंच पृथिवीतलम्
ततस्ते सागराः सर्वे समुपेत्य परस्परम्। नाध्यगच्छन्त तुरगमश्वहर्तारमेव च