खेचराणि च भूतानि वित्रेसुर्वै भयार्दिताः। नादित्यो विरराजाथ नापि वान्ति च मारुताः
न चन्द्रो न च नक्षत्रं द्यौर्दिशोन न विभान्ति ह। सर्वमाविद्धमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम्
उत्पतन्स वभौ पार्तो दिवाकर इवाम्बरे
पार्थं दृष्ट्वा क्रुद्धं कालान्तकयमोपमम्। भीमसेनो मुदा युक्तो युद्धायैव मनो दधे
पाञ्चाली च ददर्शाथ सुसङ्क्रुद्धं धनञ्जयम्। हन्तुकामं रिपून्मर्वान्सुपर्णमिव पन्नगान्
दुष्प्रेक्षः सोऽभवत्क्रुद्धो युगान्ताग्निरिव ज्वलन्। तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं विव्यधुः पुरवासिनः
उत्पतन्तं तु वेगेन ततो दृष्ट्वा धनञ्जयम्। जग्राह स तदा राजा पुरुहूतो यथा हरिम्
उवाच स घृणी ज्येष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः। मा पार्थ साहसं कार्षीर्मा विनाशं गमेद्यशः
अहमेतान्पापकृतो द्यूतज्ञान्दग्धुमुत्सहे। कन्त्त्वसत्यगतिं दृष्ट्वा क्रोधो नाशमुपैति मे
त्वमिमं जगतोऽर्थे वै कोपं संयच्छ पाण्डव
एवमुक्तस्तदा राज्ञा पाण्डवोऽथ धनञ्जयः। क्रोधं संशमयन्पार्थो धार्तराष्ट्रं प्रति स्थितः
तस्मिन्वीरे प्रशान्ते तु पाण्डवे फल्गुने पुनः। सुसम्प्रहृष्टमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम्
वारितं च तथा दृष्ट्वा भ्रात्रा पार्थं वृकोदरः। बभूव विमना राजन्नभून्निश्शब्दमत्र वै
ततो राज्ञो धृतराष्ट्रस्य गेहे गोमायुरुच्चैर्व्याहरदग्निहोत्रे। तं रासभाः प्रत्यभाषन्त राज- न्समन्ततः पक्षिणश्चैव रौद्राः
तं वै शब्दं विदुरस्तत्त्ववेदी शुश्राव घोरं सुबलात्मजा च। भीष्मो द्रोणो गौतमश्चापि विद्वान् स्वस्तिस्वस्तीत्यपि चैवाहुरुच्चैः
ततो गान्धारी विदुरश्चापि विद्वां- स्तमुत्पातं घोरमालक्ष्य राज्ञे। निवेदयामासतुरार्तवत्तदा ततो राजा वाक्यमिदं बभाषे
हतोऽसि दुर्योधन मन्दबुद्धे यस्त्वं सभायां कुरुपुङ्गवानाम्। स्त्रियं समाभाषसि दुर्विनीत विशेषतो द्रौपदीं धर्मपत्नीम्
एवमुक्त्वा धृतराष्ट्रो मनीषी हितान्वेषी बान्धवानामपायात्। कृष्णां पाञ्चालीमब्रवीत्सान्त्वपूर्वं
वरं वृणीष्व पाञ्चालि मत्तो यदभिवाञ्छसि
ददासि चेद्वरं मह्यंवृणोमि भरतर्षभ। सर्वधर्मानुगः श्रीमानदासोऽस्तु युधिष्ठिरः
मनस्विनमजानन्तो मैवं ब्रूयुः कुमारकाः। एतं वै दासपुत्रेति प्रतिविन्ध्यं ममात्मजम्
राजपुत्रः पुरा भूत्वा यथा नान्यः पुमान्क्वचित्। लालितो दासपुत्रत्वं पश्यन्नश्येद्धि भारत
एवं भवतु कल्याणि यथा त्वमभिभाषसे। द्वितीयं ते वरं भद्रे ददानि वरयस्व ह। मनो हि मे वितरति नैकं त्वं वरमर्हसि
सरथौ सघनुष्कौ न भीमसेनधनञ्जयौ। यमौ च वरये राजन्नदासान्स्ववशानहम्
तथाऽस्तु ते महाभागे यथा त्वं नन्दिनीच्छसि। तृतीयं वरयास्मत्तो नासि द्वाभ्यां सुसंस्कृता
लोभो धर्मस्य नाशाय भगवन्नाहमुत्सहे। अनर्हा वरमादातुं तृतीयं राजसत्तम
एकामाहुर्वैश्यवरं द्वौ तु क्षत्रस्त्रियो वरौ। त्रयस्तु राज्ञो राजेन्द्र ब्राह्मणस्य शतं वराः
पापीयांस इमे भूत्वा सन्तीर्णाः पतयो मम। वेत्स्यन्ति चैव भद्राणि राजन्पुण्येन कर्मणा
या नः श्रुता मनुष्येषु स्त्रियो रूपेण संमताः। तासामेतादृशं कर्म न कस्याश्चन शुश्रुम
क्रोधाविष्टेषु पार्थेषु धार्तराष्ट्रेषु चाप्यति। द्रौपदी पाण्डुपुत्राणां कृष्णा शान्तिरिहाभवत्