यानक्षान्मन्यसे मूढ गान्धाराणां यशोहर। नैते ह्यक्षाः शिता वाणास्त्वयैते समरे धृताः
यथा चैवोक्तवान्भीमस्त्वामुद्दिश्य सबान्धवम्। कर्ताऽहं कर्मणा चास्य कुरुकार्याणि सर्वशः। यदि स्थस्यासि सङ्ग्रामे क्षत्रधर्मेण सौबल
सहदेववचः श्रुत्वा नकुलोऽपि विशाम्पते। दर्शनीयतमो नॄणामिदं वचनमब्रवीत्
सुतेयं यज्ञसेनस्य द्यूतेऽस्मिन्धृतराष्ट्रजैः। यैर्वाचः श्राविता रूक्षा धूर्तैर्दुर्योधनप्रियैः
धार्तराष्ट्रान्सुदुर्वृत्तान्मुमूर्षून्कालचोदितान्। दर्शयिष्यामि भूयिष्ठमहं वैवस्वतक्षयम्
उलूकं च दुरात्मानं सौबलस्य प्रियं सुतम्। हन्ताऽहमस्मि समरे मम शत्रुं नराधमम्
निदेशाद्धर्मराजस्य द्रौपद्याः पदवीं चरन्। नर्धार्तराष्टां पृथिवीं कर्तास्मि नचिरादिवा
यस्माच्चोरुं दर्शयसे यस्माच्चोरुं निरीक्षसे। तस्मात्तव ह्यधर्मिष्ठ ऊरौ मृत्युर्भविष्यति
यस्माच्चैवं क्लेशयति भ्राता ते मां दुरात्मवान्। तस्मादुधिरमेवास्य पास्यते वै वृकोदरः
इमं च पापिष्ठमतिं कर्णं समुतबान्धवम्। सामात्यं सपरीवारं हनिष्यति धनञ्जयः
क्षुद्रधर्मं नैकृतिकं शकुनिं पापचेतसम्। सहदेवो रणे क्रुद्धो हनिष्यति सबान्धवम्
एवमुक्ते तु वचने द्रौपद्या धर्मशीलया। ततोऽन्तरिक्षात्सुमहत्पुष्पवर्षमवापततम्
तेषां तु वचनं श्रुत्वा नोचुस्तत्र सभासदः। अर्जुनस्य भयाद्राजन्नभून्निश्शब्दमत्र वै
द्रौपद्या वचनं श्रुत्वा चुकोपाथ धनञ्जयः। स तदा क्रोधताम्राक्ष इदं वचनमब्रवीत्
अयं तु मां वारयते धर्मराजो युधिष्ठिरः। इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो धनुरादाय वीर्यवान्
सव्यसाची समुत्पत्य ताञ्छत्रून्समुदैक्षत। उद्यतं फल्गुनं तत्र ददृशुः सर्वपार्थिवाः
युगान्ते सर्वलोकांस्तु दहन्तमिव पावकम्। वीक्षमाणं धनुष्पामिं हन्तुकामं मुहुर्मुहुः
हन्तुकामं पशून्क्रुद्धं रुद्रं दक्षक्रतौ यथा। तथाभूतं नरं दृष्ट्वा विषेदुस्तत्र मानवाः
धनञ्जयस्यव वीर्यज्ञा निराशा जीविते तदा। मृतभूता भवन्सर्वे नेत्रैरनिमिषैरिव
अर्जुनं धर्मपुत्रं च समुदैक्षन्त पार्थिवाः। क्रुद्धं तदाऽर्जुनं दृष्ट्वा पृथिवी च चचाल ह
खेचराणि च भूतानि वित्रेसुर्वै भयार्दिताः। नादित्यो विरराजाथ नापि वान्ति च मारुताः
न चन्द्रो न च नक्षत्रं द्यौर्दिशोन न विभान्ति ह। सर्वमाविद्धमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम्
उत्पतन्स वभौ पार्तो दिवाकर इवाम्बरे
पार्थं दृष्ट्वा क्रुद्धं कालान्तकयमोपमम्। भीमसेनो मुदा युक्तो युद्धायैव मनो दधे
पाञ्चाली च ददर्शाथ सुसङ्क्रुद्धं धनञ्जयम्। हन्तुकामं रिपून्मर्वान्सुपर्णमिव पन्नगान्
दुष्प्रेक्षः सोऽभवत्क्रुद्धो युगान्ताग्निरिव ज्वलन्। तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं विव्यधुः पुरवासिनः
उत्पतन्तं तु वेगेन ततो दृष्ट्वा धनञ्जयम्। जग्राह स तदा राजा पुरुहूतो यथा हरिम्
उवाच स घृणी ज्येष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः। मा पार्थ साहसं कार्षीर्मा विनाशं गमेद्यशः
अहमेतान्पापकृतो द्यूतज्ञान्दग्धुमुत्सहे। कन्त्त्वसत्यगतिं दृष्ट्वा क्रोधो नाशमुपैति मे
त्वमिमं जगतोऽर्थे वै कोपं संयच्छ पाण्डव