विभूतिं द्रष्टुमनसः केशवस्य महात्मनः। प्रीयमाणाः सभां जग्मुरालोकयितुमच्युतम्
देवकी सर्वदेवीनां रोहिणी च पुरस्कृता। ददृशुर्देवमासीनं कृष्णं हलभृता सह
तौ तु पूर्वमतिक्रम्य रोहिणीमभिवाद्य च। अभ्यवादयतां देवौ देवकीं रामकेशवौ
सा ताभ्यामृषभाक्षाभ्यां पुत्राभ्यां शुशुभेऽधिकम्। देवकी देवमातेव मित्रेण वरुणेन च
ततः प्राप्ता यशोदाया दुहिता वै क्षणेन हि। जाज्वल्यमाना वपुषा प्रभयाऽतीव भारत
एकानङ्गेति यामाहुः कन्यां वै कामरूपिणीम्। यत्कृते सगणं कंसं जघान पुरुषोत्तमः
ततः स भगवान्रामस्तामुपाक्रम्य भामिनाम्। मूर्ध्न्युपाघ्राय सव्येन परिजग्राह पाणिना
तां च तत्रोपसम्प्राप्य प्रियामिव सखीमिमाम्। दक्षिणेन कराग्रेण पिरजग्राह माधवः
ददृशुस्तां सभामध्ये भगिनीं रामकृष्णयोः। रुक्मपद्मशां पद्मश्रीमिवोत्तमनाभयोः
अथाक्षतमहावष्ट्या लाजपुष्पघृतैरपि। वृष्णयोऽवाकिरन्प्रीताः सङ्कर्षणजनार्दनौ
सबालाः सहवृद्धाश्च ये ज्ञातिकुलबान्धवाः। उपोपविविशुः प्रीता वृष्णयो मधुसूदनम्
पूज्यमानो महाबाहुः पौराणां रतिवर्धनः। विवेश पुरुषव्याघ्रः स्ववेश्म मधुसूदनः
रुक्मिण्या सहितो देव्या प्रमुमोद सुखी सुखम्। अनन्तरं च सत्याया जाम्बवत्याश्च भारत
सर्वासां च यदुश्रेष्ठो गेहे गेहे विहारवान्। जगाम च हृषीकेशो रुक्मिण्याः सदनं पुनः
एष तात महाबाहो विजयः शार्ङ्गधन्वनः। एतदर्थं च जन्माहुर्मानुषेषु महात्मनः
द्वारकायां ततः कृष्णः स्वदारेषु दिवानिशम्। सुखं लब्ध्वा महाराज प्रमुमोद महायशाः
पौत्रस्य कारणाच्चक्रे विबुधानां प्रियं तदा। सावसवैः सुरैः सर्वैर्दुष्करं भरतर्षभ
बाणो नामाऽभवद्राजा बलेर्ज्येष्ठसुतो बली। वीर्यवान्भरतश्रेष्ठ स च बाहुसहस्रवान्
ततस्तेपे तपस्तीव्रं सत्वेन मनसा नृप। रुद्रमाराधयामास स च बाणः समा बहु
तस्मै बहुवरा दत्ताः शङ्करेण महात्मना। तांश्च लब्ध्वा वरान्बाणो दुर्लभानसुरैर्भुवि
स शोणितपुरे राज्यं चकाराप्रतिमो बली। त्रासिताश्च सुराः सर्वे तेन बाणेन पाण्डव
विजित्य विबुधान्सेन्द्रान्बाणः संवत्सरान्बहून्। अशासत महद्राज्यं कुबेर इव भारत
ततो राजन्नुषा नाम बाणस्य दुहिता यथा। येनोपायेन कौन्तेय अनिरुद्धो महाद्युतिः
प्राद्युम्निस्तामुषां प्राप्य प्रच्छन्नः प्रमुमोद ह। अथ बाणो महातेजास्तदा तत्र युधिष्ठिर
तं गृह्यनिलयं ज्ञात्वा प्राद्युम्निं सुतया तदा। गृहीत्वा कारयामास वस्तुं कारागृहे बलात्
स कुमारः सुखार्होऽथ तदा दुःखसमन्वितः। बामेन घातितो राजन्ननिरुद्धो मुमोह च
एतस्मिन्नेव काले तु नारदो मुनिपुङ्गवः। द्वारकां प्राप्य कौन्तेय कृष्णं दृष्ट्वा वचोऽब्रवीत्
कृष्ण कृष्ण महाबाहो यदूनां कीर्तिवर्धन। पौत्रस्ते बाध्यमानोऽत्र बाणेनामिततेजसा
कृच्छ्रं प्राप्तोऽनिरुद्धो वै शेते कारागृहे सदा। एतदुक्त्वा सुरर्षिर्वै बाणस्याथ पुरं ययौ
नारदस्य वचः श्रुत्वा ततो राजञ्जनार्दनः। जाहूय बलदेवं हि प्रद्युम्नं च महाद्युतिम्