उत्पत्य शयनाद्विष्णुर्ब्रह्मणा विबुधैः सह। देवानां च हितार्थाय ययौ देवसभां प्रति
मेरोः शिरसि विन्यस्तां ज्वलन्तीं तां शुभां सभाम्। विविशुस्ते सुराः सर्वे ब्रह्मणा सह भारत
जग्मुस्तत्र निषेदुस्ते सा निःशब्दा ह्यभूत्तदा। तत्र भूमिरुवाचाथ खेदात्करुणभाषिणी
राज्ञां बलैर्बलवतां खिन्नास्मि भृशपीडिता। नित्यं भारपरिश्रान्ता दुःखं जीवाम्यहं सुराः
पुरे पुरे च नृपतिः कोटिसङ्ख्यैर्बलैर्वृतः। राष्ट्रे राष्ट्रे च शतशो ग्रामाः कुलसहस्रिणः
भूमिपानां सहस्रैश्च तेषां च बिलनां बलैः। ग्रामायुतैः पुरै राष्ट्रैरहं निर्विवरीकृता
तस्माद्धारयितुं शक्त्या न क्षमासि जनानहम्। दैत्यैश्च बाध्यमानास्ताः प्राज नित्यं दुरात्मभिः
भूमेस्तु वचनं श्रुत्वा देवो नारायणस्तदा। व्यादिश्य तान्सुरान्सर्वान्क्षितौ वस्तुं मनो दधे
यच्चके भगवान्विष्णुर्वसुदेवसुतस्तदा। तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणु स्रवमशेषतः
वासुदेवस्य महात्म्यं चरितं च महात्मनः। हितार्थं सुरसर्त्यानां लोकानां च हिताय च
यदा दिवि विभुस्तात न रेमे भगवानसौ। ततो व्यादिशय भूतानि विभुर्भूमिसुखावहः
निग्रहार्थाय दैत्यानां चोदयामास वै तदा। मुरुतश्च वसूंश्चैव सूर्याचन्द्रमसावुभौ
गन्धर्वाप्सरसश्चैव रुद्रादित्यांस्तथाऽश्विनौ। जायध्वं मानुषे लोके सर्वलोकमहेश्वराः
जङ्गमानि विशालाक्षो ह्यात्मार्थमसृजत्प्रभुः। जायन्तामिति गोविन्दस्तिर्यग्योनिगतैः सह
तानि सर्वाणि सर्वज्ञो व्यजायत यदोः कुले। आत्मानमात्मना तात कृत्वा बहुविधं हरिः। रत्यर्थमिह गास्तत्र ररक्ष पुरुषोत्तमः
अजातशत्रो जातस्तु यथेष्ट भुवि भूमिप। कीर्त्यमानं मया तात निबोध भरतर्षभ
सागराः समकम्पन्त मुदा चेलुश्च पर्वताः। जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जायमाने जनार्दने
शिवाः सम्प्रववुर्वाताः प्रशान्तमभवद्रजः। ज्योतींषि सम्प्रकाशन्त जायमाने जनार्दने
देवदुन्दुभयश्चापि सस्वनुर्भृशमम्बरे। अभ्यवर्षंस्तदाऽऽगम्य देवताः पुष्पवृष्टिभिः
गीर्भिर्मङ्गलयुक्ताभिः स्तुवन्वै मधुसदनम्। उपतस्थुस्तदा प्रीताः प्रादुर्भावे महर्षयः
ततस्तानभिसम्प्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन्। उपानृत्यन्नुपजगुर्गन्धर्वाप्सरसां गणाः
उपतस्थे च गोविन्दं सहस्राक्षः शचीपतिः। अभ्यभाषत तेजस्वी महर्षीन्पूजयंस्तदा
कृत्वा च देवकार्याणि कृत्वा देवहितानि च। खं लोकं लोककृद्देवः पुनर्गच्छति तेजसा
इत्युक्त्वा ऋषिभिः सार्घं जगाम त्रिदिवं पुनः। अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वाञ्छादयन्प्रकृतिं पराम्
नन्दगोपकुले कृष्ण उवास बहुलाः समाः। ततः कदाचित्सुप्तं तं शकटस्य त्वधः शिशुम्
यशोदा सम्परित्यज्य जगाम यमुनां नदीम्। शिशुलीलां ततः कुर्वन्स्वहस्तचरणौ क्षिपन्
रुरोद मधुरं कृष्णः पादावूर्ध्वं प्रसारयन्। पादाङ्गुष्ठेन शकटं दारयन्नथ केशवः
तत्र एकेन पादेन पातयित्वा तथा शिशुः। न्युब्जं पयोधराकाङ्क्षी ससार च रुरोद च
पाटितं शकटं दृष्ट्वा भिन्नभाण्डपुटीकटम्। जनास्ते शिशुना तेन विस्मयं परमं ययुः
प्रत्यक्षं शूरसेनानां दृश्यते महदद्भुतम्। शयानेन हतः कंसपक्षवांस्तिग्मतेजसा