वेदिमष्टादशोत्सेधां हिरण्यस्यातिपौरुषीम्। रामेण जामदग्न्येन प्रतिजग्राह काश्यपः
एवमिष्ट्वा महाबाहुः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः। अन्यद्वर्षशतं रामः सौभे साल्वमयोधयत्
ततः स भृगुशार्दूलस्तं सौभं योधयन्प्रभुः। सुबन्धुरं रथं राजन्नास्थाय भरतर्षभ
नग्निकानां कुमारीणां गायन्तीनामुपाशृणोत्। रामराम महाबाहो भृगूणां कीर्तिवर्धन
त्यज शस्त्राणि सर्वाणि न त्वं सौभं वधिष्यसि। शङ्खचक्रगदापाणिर्देवानामभयङ्गरः
युधि प्रद्युम्नसाम्बाभ्यां कृष्णः सौभं वधिष्यति। तच्छ्रुत्वा पुरुषव्याघ्रस्तत एव वनं ययौ
न्यस्य सर्वाणि शस्त्राणि कालकाङ्क्षी महायशाः। रथं सर्वायुधं चैव शरान्परशुमेव च
धनूंष्यप्सु प्रतिष्ठाप्य रामस्तेपे परं तपः। ह्रियं प्रज्ञां श्रियं कीर्तिं लक्ष्मीं चामित्रकर्शनः
पञ्चाधिष्ठाय धर्मात्मा तं रथं विससर्ज ह। आदिकाले प्रवृत्तं तु व्यभजत्करमीश्वरः
नाघ्नतं श्रद्धया सौभं न ह्यशक्तो महायशाः। जामदग्न्य इति ख्यातो यस्त्वयं भगवानुपिः
सोऽस्य भागस्तपस्तेपे भार्गवो लोकविश्रुतः
शृणु राजंस्ततो विष्णोः प्रादुर्भावं महात्मनः। अष्टाविंशे युगे चापि मार्कण्डेयपुरः सरः
तिथौ नावमिके जज्ञे तथा दशरथादपि। कृत्वाऽऽत्मानं महाबाहुश्चतुर्धा विष्णुरव्ययः
लोके राम इति ख्यातस्तेजसा भास्करोपमः। प्रसादनार्थं लोकस्य विष्णुस्तत्र सनातनः
धर्मार्थमेव कौन्तेय जज्ञे तत्र महायशाः। तमप्याहुर्मनुष्येन्द्रं सर्वभूतपतेस्तनुम्
यज्ञविघ्नकरस्तत्र विश्वामित्रस्य भारत। सुबाहुर्निहतस्तेन मारीचस्ताडितो भृशम्
तस्मै दत्तानि चास्राणि विश्वमित्रेण धीमता। वधार्थं सर्वशत्रूणां दुर्वाराणि सुरैरपि
वर्तमाने महायज्ञे जनकस्य महात्मनः। भग्नं माहेश्वरं चापं क्रीडता लीलया भृशम्
ततस्तु सीतां जग्राह भार्यार्थे जानकीं विभुः। नगरीं पुनरासाद्य मुमुदे तत्र सीतया
कस्यचित्त्वथ कालस्य पित्रा तत्राभिचोदितः। कैकेय्याः प्रियमन्विच्छन्वनमभ्यवपद्यत
यः समाः सर्वधर्मज्ञश्चतुर्दश वने वसन। लक्ष्मणानुचरो रामः सर्वभूतहिते रतः
चतुर्दश वने तीर्त्वा तदा वर्षाणि भारत। रूपिणी यस्य पार्श्वस्था सीतेत्यभिहिता जनैः
पूर्वोचितत्वात्सा लक्ष्मीर्भर्तारमनुशोचति। जनस्थाने वसन्कार्यं त्रिदशानां चकार सः
मारीचं दूषणं हुत्वा खरं त्रिशिरसं तथा। चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां घोरकर्मणाम्
जघान रामो धर्मात्मा प्रजानां हितकाम्यय। विराधं च कबन्धं च राक्षसौ घोरकर्मिणौ
जघान च तदा रामो गन्धर्वौ शाषविक्षतौ। स रावणस्य भगिनीनासाच्छेदमकारयत्
भार्यावियोगं तं प्राप्य मृगयन्व्यचरद्वनम्। स तस्मादृश्यमूकं तु गत्वा पम्पामतीत्य च
सुग्रीवं मारुतिं दृष्ट्वा चक्रे मैत्रीं तयोः स वै। अथ गत्वा स किष्किन्धां सुग्रीवेण तदा सह
निहत्य वालिनं युद्धे वानरेद्रं महाबलम्। अभ्यपिञ्चत्तदा रामः सुग्रीवं वानरेश्वरम्
ततः स वीर्यवान्राजंस्त्वरया वै समुत्सुकः। विचित्य वायुपुत्रेण लङ्कादेशं निवेदितः